The Foreign Contribution (Regulation) Amendment Bill, 2026 sets up a statutory framework for the vesting, supervision, management and disposal of foreign contributions and of the assets created from them.
The framework works through a Designated Authority, an authority the Central government may appoint for the purpose.
The trigger is the end of an organisation's FCRA certificate. The Bill covers cancellation, surrender, and cessation of registration, including cessation that follows simply from non-renewal.
Once that happens, the foreign contribution and the assets created from it may vest provisionally in the Designated Authority.
Through that authority the government may take possession of and manage the assets created from foreign contributions.
Where it considers the step necessary or expedient in the public interest, the government may go further and undertake the management of the organisation's activities themselves, not merely of its property.
The measure is framed as an accountability mechanism, intended to prevent the diversion or abuse of properties built out of foreign funds.
Opposition members of Parliament protested in New Delhi on April 1, demanding that the Bill be withdrawn.
What Is New, and What the Act Already Had
The parent Act has always empowered the state to scrutinise foreign funding. Registrations can be withdrawn where there are violations, cancellation can follow continuing non-compliance, and penalties can attach to the diversion or misappropriation of foreign contributions.
The existing law also already contains a provision for vesting assets created from foreign funds upon cancellation. Vesting in itself is therefore not the innovation.
What is new is the detailed statutory framework that runs the whole distance: provisional vesting, possession, management, restoration, and ultimately permanent vesting and disposal.
The Bill provides for the restoration of assets where the organisation obtains, renews or gets its registration restored within the prescribed period.
It also provides mechanisms for revision and for judicial appeal.
The authors read this as a significant expansion of the statutory consequences that can follow the loss of registration, and not merely a change in administrative policy.
Over the past decade, thousands of FCRA registrations have ceased to operate, for reasons ranging from non-renewal to alleged statutory violations. The expanded consequences would therefore reach a very large field.
What was earlier confined largely to the loss of eligibility to receive foreign funds could now extend to provisional management and, if registration is not restored in time, to permanent vesting and disposal of the assets.
Ownership Versus Control
A defence of the framework rests on a dichotomy between ownership and custody. The organisation may keep formal ownership while the Designated Authority holds possession and manages.
The authors accept that this distinction may have some legal relevance, but argue that its practical consequences do not follow it.
An entity whose success depends on the continuity of management places far greater weight on control than on ownership.
Ownership may remain formally undisturbed, yet a change in management control fundamentally alters the relationship between the institution and the state.
A hospital, a school or a laboratory is not made effective by ownership alone. It depends on its independence to administer, for charitable ends, what it owns.
Proportionality and the Constitutional Question
The test the authors apply is the doctrine of constitutional proportionality.
The Supreme Court has repeatedly held that even where the state pursues a legitimate objective, the means it adopts must bear a reasonable connection to that objective.
The means must also maintain an appropriate balance between the public purpose and the burden imposed on rights.
Measured against that standard, a transfer of institutional management to a government-appointed authority calls for safeguards that are correspondingly robust.
The Bill therefore invites scrutiny of three things: the extent of the discretion delegated to the executive, the safeguards governing its exercise, and the standards applicable to decisions on possession, management and permanent vesting.
The open question is whether the safeguards the Bill does contain are sufficiently clear, timely and effective.
The argument is not that the government lacks the authority to strengthen financial oversight or to ensure that funds from abroad are used for lawful and proper ends.
It is that in a constitutional order, any regime reaching into the institutional infrastructure of civil society must operate within clear legislative standards.
The fundamental issue is not a contest between civil society and national security. It is where the state crosses the line from regulating foreign contributions to exercising undue executive control over the institutions that receive them.
Put at its narrowest, the constitutional question is not whether foreign contributions should be regulated, but how far the state may go in regulating institutions and their assets.
The analysis was written by Thajaswini C.B., an advocate practising before the Supreme Court and the Madras and Delhi High Courts, and Siddharth Dev Prasad, a fourth year law student at Gujarat National Law University.
மசோதா முன்வைப்பது என்ன
வெளிநாட்டு நன்கொடை (ஒழுங்குமுறை) திருத்த மசோதா, 2026, வெளிநாட்டு நன்கொடைகளையும் அவற்றிலிருந்து உருவான சொத்துகளையும் ஒப்படைத்தல், மேற்பார்வையிடுதல், நிர்வகித்தல், அப்புறப்படுத்துதல் ஆகியவற்றுக்கான சட்டக் கட்டமைப்பை உருவாக்குகிறது.
இந்தக் கட்டமைப்பு, மத்திய அரசு இதற்கென நியமிக்கக்கூடிய நியமன ஆணையம் வழியாகச் செயல்படுகிறது.
ஓர் அமைப்பின் வெளிநாட்டு நன்கொடைச் சான்றிதழ் முடிவுக்கு வருவதே தூண்டுகோல். ரத்து செய்தல், தானாக ஒப்படைத்தல், பதிவு நின்றுபோதல் ஆகியவை இதில் அடங்கும்; புதுப்பிக்காமல் விடுவதால் பதிவு நின்றுபோவதும் இதில் சேரும்.
அவ்வாறு நிகழ்ந்தவுடன், வெளிநாட்டு நன்கொடையும் அதிலிருந்து உருவான சொத்துகளும் நியமன ஆணையத்திடம் தற்காலிகமாக ஒப்படைக்கப்படலாம்.
அந்த ஆணையம் வழியாக, வெளிநாட்டு நன்கொடையிலிருந்து உருவான சொத்துகளை அரசு கைப்பற்றி நிர்வகிக்க முடியும்.
பொது நலனுக்குத் தேவையானது அல்லது உகந்தது என்று கருதும்போது, சொத்துகளை மட்டுமின்றி அந்த அமைப்பின் செயல்பாடுகளையே நிர்வகிக்கும் அளவுக்கு அரசு முன்செல்லலாம்.
வெளிநாட்டு நிதியில் உருவான சொத்துகள் திசைதிருப்பப்படுவதையும் முறைகேடாகப் பயன்படுத்தப்படுவதையும் தடுக்கும் பொறுப்புக்கூறல் ஏற்பாடாக இந்த நடவடிக்கை முன்வைக்கப்படுகிறது.
மசோதாவை வாபஸ் பெறக் கோரி ஏப்ரல் 1 அன்று புது தில்லியில் எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் போராட்டம் நடத்தினர்.
புதியது எது, ஏற்கெனவே சட்டத்தில் இருந்தது எது
வெளிநாட்டு நிதியை ஆய்வு செய்யும் அதிகாரத்தை மூலச் சட்டம் எப்போதுமே அரசுக்கு அளித்து வந்துள்ளது. விதிமீறல்கள் இருந்தால் பதிவை நீக்கலாம்; தொடர்ந்து விதிகளை மீறினால் ரத்து செய்யலாம்; நன்கொடையைத் திசைதிருப்புதல் அல்லது கையாடல் நிகழ்ந்தால் தண்டனை விதிக்கலாம்.
பதிவு ரத்தானபோது வெளிநாட்டு நிதியில் உருவான சொத்துகளை ஒப்படைக்கும் ஏற்பாடும் தற்போதைய சட்டத்தில் ஏற்கெனவே உள்ளது. எனவே ஒப்படைப்பு என்பதே புதிய அம்சம் அல்ல.
புதியது என்னவென்றால், தற்காலிக ஒப்படைப்பு, கைப்பற்றுதல், நிர்வாகம், மீட்டளிப்பு, இறுதியாக நிரந்தர ஒப்படைப்பும் அப்புறப்படுத்தலும் வரை முழுத் தூரமும் செல்லும் விரிவான சட்ட கட்டமைப்பு.
குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் அமைப்பு பதிவைப் பெற்றாலோ, புதுப்பித்தாலோ, மீட்டெடுத்தாலோ சொத்துகளை மீட்டளிக்கும் வழியை மசோதா வழங்குகிறது.
திருத்திக் கூறும் வழிமுறையையும் நீதிமன்ற மேல்முறையீட்டையும் அது ஏற்படுத்துகிறது.
பதிவு இழப்பைத் தொடர்ந்து வரும் சட்டவிளைவுகளின் குறிப்பிடத்தக்க விரிவாக்கம் இது என்றும், வெறும் நிர்வாகக் கொள்கை மாற்றம் அல்ல என்றும் கட்டுரையாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.
கடந்த பத்தாண்டுகளில் ஆயிரக்கணக்கான வெளிநாட்டு நன்கொடைப் பதிவுகள் செயலிழந்துள்ளன; புதுப்பிக்காதது முதல் சட்ட மீறல் குற்றச்சாட்டுகள் வரை அதற்குப் பல காரணங்கள். எனவே விரிவாக்கப்பட்ட விளைவுகள் மிகப் பரந்த வட்டத்தைத் தொடும்.
முன்பு பெரும்பாலும் வெளிநாட்டு நிதி பெறும் தகுதியை இழப்பதோடு நின்ற நிலை, இப்போது தற்காலிக நிர்வாகம் வரையும், உரிய காலத்தில் பதிவு மீட்கப்படாவிட்டால் சொத்துகளின் நிரந்தர ஒப்படைப்பு, அப்புறப்படுத்தல் வரையும் நீளக்கூடும்.
உரிமையா, கட்டுப்பாடா
உரிமைக்கும் காவலுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை முன்வைத்து இந்தக் கட்டமைப்பை நியாயப்படுத்தலாம். அமைப்பிடம் முறையான உரிமை இருக்கும், நியமன ஆணையத்திடம் கைவசமும் நிர்வாகமும் இருக்கும்.
அந்த வேறுபாட்டுக்குச் சில சட்டப்பொருள் இருக்கலாம் என்பதைக் கட்டுரையாளர்கள் ஏற்கிறார்கள்; ஆனால் அதன் நடைமுறை விளைவுகள் அப்படி இருப்பதில்லை என்கிறார்கள்.
நிர்வாகத் தொடர்ச்சியை நம்பி வெற்றி பெறும் ஒரு நிறுவனத்துக்கு, உரிமையை விடக் கட்டுப்பாடே பெரிது.
உரிமை முறையாக அப்படியே இருந்தாலும், நிர்வாகக் கட்டுப்பாட்டில் ஏற்படும் மாற்றம் அந்த நிறுவனத்துக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான உறவை அடிப்படையிலேயே மாற்றிவிடும்.
ஒரு மருத்துவமனையோ, பள்ளியோ, ஆய்வகமோ உரிமையால் மட்டும் திறம்பட இயங்குவதில்லை; தன்னிடம் உள்ளதை அறப்பணி நோக்கில் நிர்வகிக்கும் சுதந்திரத்தையே அது சார்ந்திருக்கிறது.
விகிதாசாரமும் அரசியலமைப்புக் கேள்வியும்
கட்டுரையாளர்கள் பயன்படுத்தும் அளவுகோல் அரசியலமைப்பு விகிதாசாரக் கோட்பாடு.
அரசு நியாயமான நோக்கத்தை முன்வைத்தாலும், அதற்காக அது கையாளும் வழிமுறைக்கும் அந்த நோக்கத்துக்கும் ஏற்புடைய தொடர்பு இருக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் பலமுறை தீர்ப்பளித்துள்ளது.
அந்த வழிமுறை, பொது நோக்கத்துக்கும் உரிமைகள் மீது சுமத்தப்படும் சுமைக்கும் இடையே தகுந்த சமநிலையையும் காக்க வேண்டும்.
அந்த அளவுகோலின்படி பார்த்தால், ஒரு நிறுவனத்தின் நிர்வாகத்தை அரசு நியமிக்கும் ஆணையத்திடம் ஒப்படைப்பது என்பது அதற்கு ஈடான வலுவான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளைக் கோருகிறது.
எனவே மூன்று விஷயங்கள் ஆய்வுக்கு உரியவை: நிறைவேற்று அதிகாரத்துக்கு வழங்கப்படும் விருப்புரிமையின் அளவு, அதைப் பயன்படுத்துவதை ஆளும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள், கைப்பற்றுதல், நிர்வாகம், நிரந்தர ஒப்படைப்பு குறித்த முடிவுகளுக்குப் பொருந்தும் தரநிலைகள்.
மசோதாவில் உள்ள பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் போதுமான தெளிவுடனும், உரிய நேரத்திலும், பயனுள்ள வகையிலும் உள்ளனவா என்பதே திறந்த கேள்வி.
நிதிக் கண்காணிப்பை வலுப்படுத்தும் அதிகாரமோ, வெளிநாட்டு நிதி சட்டப்படியான, முறையான நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுவதை உறுதி செய்யும் அதிகாரமோ அரசுக்கு இல்லை என்பது வாதம் அல்ல.
அரசியலமைப்பு ஒழுங்கில், சமூக அமைப்புகளின் நிறுவனக் கட்டமைப்புக்குள் நுழையும் எந்த ஏற்பாடும் தெளிவான சட்டத் தரநிலைகளுக்குள் இயங்க வேண்டும் என்பதே வாதம்.
அடிப்படைப் பிரச்சினை, சமூக அமைப்புகளுக்கும் நாட்டுப் பாதுகாப்புக்கும் இடையிலான போட்டி அல்ல. வெளிநாட்டு நன்கொடையை ஒழுங்குபடுத்துவதிலிருந்து, அவற்றைப் பெறும் நிறுவனங்கள் மீது அளவுக்கு மீறிய நிறைவேற்று அதிகாரக் கட்டுப்பாட்டைச் செலுத்துவதற்கு அரசு எங்கே கடந்து செல்கிறது என்பதே கேள்வி.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், வெளிநாட்டு நன்கொடையை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டுமா என்பது கேள்வி அல்ல; நிறுவனங்களையும் அவற்றின் சொத்துகளையும் ஒழுங்குபடுத்துவதில் அரசு எவ்வளவு தூரம் செல்லலாம் என்பதே அரசியலமைப்புக் கேள்வி.
இந்த ஆய்வை எழுதியவர்கள்: உச்ச நீதிமன்றத்திலும் சென்னை, தில்லி உயர் நீதிமன்றங்களிலும் வழக்காடும் வழக்கறிஞர் தஜஸ்வினி சி.பி., குஜராத் தேசிய சட்டப் பல்கலைக்கழகத்தின் நான்காம் ஆண்டு சட்ட மாணவர் சித்தார்த் தேவ் பிரசாத்.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
Batch 2 · Admissions Open
Focus TNPSC Group 2/2A Test Series
Batch 2 starts 4 September 2026 · tomorrow
Pick one subject alone, or combine General Studies with General English or General Tamil.
Subject
Tests
Questions
General Studies
24
2,400
General English
24
2,400
General Tamil
24
2,400
Very detailed outsource material for every GS topic - useful for all exams
Question paper, answer key and video explanation for every test
