Subramania Bharati died on the night of 11 September 1921. The date in 2026 marks his 105th death anniversary, observed with floral tribute at his statue on the Marina, Kamarajar Salai, and with the 77th Bharati Peruvizha at Bharatiya Vidya Bhavan, Mylapore.
The day after his death, the Tamil daily Swadesamitran and the English daily The Hindu each carried a sub-editorial on him. A sub-editorial is the second leader of a paper, shorter than the main editorial, and its use for a poet's death is itself a measure of standing.
Thiru. Vi. Ka.'s weekly Nava Sakthi carried a tribute on 16 September.
On the same date, So. Murugappa's Chettinad weekly Dhanavaisya Ooliyan wrote at length, and spoke of Bharati as a gnani, a seer, besides poet and freedom fighter.
Varadarajulu Naidu's weekly Tamil Nadu, published from Salem, carried a sub-editorial on 18 September and a tribute on the 25th.
Satyamurti wrote tributes in The Hindu on 14 September and in Swadesamitran on 17 September, saying in both that Bharati was the equal of the Bengali poet Rabindranath Tagore and that he was not speaking in excess.
The same calendar date carries another event of the national movement: Swami Vivekananda's address at Chicago in 1893.
The Two English Journals of the Extremist Phase
Two English journals stood at the front of radical Indian politics in Bharati's time, and both were run by leaders of the extremist wing rather than by professional newspapermen.
Vande Mataram was published from Calcutta and founded by Bipin Chandra Pal. Aurobindo served as its editor. News about Bharati had appeared on its front page in his lifetime, and the journal itself ceased publication before he died.
Mahratta was published from Pune and founded by Bal Gangadhar Tilak, alongside his Marathi paper Kesari. N.C. Kelkar, who was close to Tilak, edited it through important stretches, and it continued to appear after Tilak's death.
Tilak, whom Bharati took as his political master, died in 1920, and Bharati followed within a year. Tilak's period is the pre-Gandhi phase of the national movement, and that is the phase Bharati's political writing belongs to.
A letter Bharati wrote to Tilak on 29 May 1908, addressing him as beloved Guruji, is preserved at the Tilak museum in Pune, with a copy placed in a glass case for public view. In it Bharati asked Tilak to tell Kelkar to open a correspondence with his own association.
The letter was found by Professor N. Sanjeevi when he visited Pune in 1966 and published through the journal Kalaimagal. Ra. A. Padmanabhan later obtained it from the Kesari and Mahratta office and printed it in his volume of Bharati's letters.
An episode of 1907 shows how close the link was. A reporter of Tilak's Kesari found in the old records of the Poona Sarvajanik Sabha a resolution of 1894, signed by Gokhale, on boycotting foreign cloth and using swadeshi cloth. The editor of Mahratta sent Bharati an advance copy before printing it himself, and Bharati thanked him in his own journal India on 9 February 1907.
The Mahratta Obituary of 25 September 1921
The news of Bharati's death reached the wider Indian political world through Mahratta's issue of 25 September 1921, under the heading Late Subramania Bharati, within two weeks of his death.
The paper's correspondent for the Madras Presidency wrote without giving his own name, under the pen name Tilak Sishya, in a standing column titled Madras Letter, which the journal carried with prominence.
He opened by calling it his sorrowful duty to inform readers that the great poet Subramania Bharati had died.
The notice recorded that Bharati's patriotic songs, set to popular tunes and stirring to hear, were being sung across Tamil Nadu, and that they were kindling in the people a sense of freedom, of sacrifice and of patriotism. It called him an artist of rare power.
It quoted The Hindu's obituary directly, which had described Bharati as an extreme nationalist, a serious thinker, a rousing speaker and a powerful writer, and had said that when he sang his own national songs, genuine patriotism was born in the hearts of those who heard him.
It also carried over The Hindu's observation that his speeches awakening the spirit of freedom were not pleasing to the ruling powers, so that like many Indian patriots he had to live for some years in the refuge of Puducherry.
The finding matters for a plain reason: it is the record of the news travelling beyond Tamil soil, carried to the all India political world from Maharashtra, through a journal founded by Tilak, and written by a disciple of Tilak. It was traced in December during a ten day search at the Tilak museum in Pune by the writer of the feature.
Two Comparisons: Dwijendralal Roy and Tagore
The 1921 notice made a comparison not found anywhere else in the writing on Bharati: that he might be called the Dwijendralal Roy of the Tamil soil. The phrase used was Tamil soil with Dravida Desam in brackets, which suggests the whole of the south was in view.
Dwijendralal Roy, also written as D.L. Roy, was one of the literary figures of Bengal, born in 1863 and dead in 1913. He was accomplished in drama, in composing songs and in poetry, was a contemporary of Tagore, and the record shows the two first close and later estranged.
His patriotic songs, among them Dhana Dhanya Pushpa Bhara and Banga Amar Janani Amar, were sung widely and roused the people, raising the flame of patriotism in Bengal. He also worked in the fields of women's rights and religious reform, is honoured as a great poet of Bengal, and some of his songs were translated and praised by Aurobindo.
The ground of the comparison was therefore narrow and exact: not drama, in which Bharati wrote only two or three plays, but the writing of patriotic songs that ordinary people actually sang. Much of Bharati's finest work, including Kuyil Pattu, the second part of Panchali Sabatham and Katchigal, had not yet appeared in 1921, so the songs were what the writer had before him.
A curiosity followed in 1937, when a Tamil play titled Meevara Veezhchi appeared, described as a translation of a play by Dwijendralal Roy, and carried Bharati's songs between its scenes. Its translator joined the two names without knowing of the comparison made in 1921.
The older and far better known comparison is with Tagore. In 1917, Parali Su. Nellaiyappar, publishing Bharati's Kannan Pattu, praised him in the preface as the Rabindranath of Tamil Nadu.
On 1 September 1917, the Justice Party's daily Dravidan, reviewing the same book, endorsed that description and said his songs were themselves the proof of it.
In 1921, the last year of Bharati's life, Madurakavi Bhaskaradas wrote in the second part of his work on Indian patriots that India had two emperors of poetry, Rabindranath Tagore in the north and Subramania Bharati in the south.
Bharati had in his early period called himself Shelleydas, meaning a devotee of the English revolutionary poet Shelley, and wrote a story under that pen name in his journal Chakravarthini.
The pairing of Bharati with Tagore later became common, and two studies stand out in it: Ka. Kailasapathy's Iru Mahakavigal and To. Mu. Si. Raghunathan's Gangaiyum Kaveriyum.
அந்நாளும் அவரைத் துக்கம் கொண்டாடிய தமிழ் இதழ்களும்
சுப்பிரமணிய பாரதி1921 செப்டம்பர் 11 இரவில் மறைந்தார். 2026 இல் அந்நாள் அவரது 105 ஆவது நினைவு தினம்; கமராஜர் சாலை, மெரீனா கடற்கரையில் உள்ள அவரது சிலைக்கு மலர் தூவி அஞ்சலி செலுத்தப்படுகிறது; மயிலாப்பூர் பாரதிய வித்யா பவனில் 77 ஆம் ஆண்டு பாரதி பெருவிழா நடைபெறுகிறது.
அவர் மறைந்த மறுநாளே தமிழ் நாளிதழ் சுதேசமித்திரனும், ஆங்கில நாளிதழ் இந்துவும் அவரைக் குறித்துத் துணைத் தலையங்கம் தீட்டின. துணைத் தலையங்கம் என்பது முதன்மைத் தலையங்கத்துக்கு அடுத்ததாக, அதைவிடச் சுருக்கமாக வரும் கருத்துரை; ஒரு கவிஞரின் மறைவுக்கு அது வழங்கப்படுவதே அவரது நிலையை அளக்கும் அளவுகோல்.
திரு. வி. க. வின் வார ஏடான நவ சக்திசெப்டம்பர் 16 இல் இரங்கல் உரை எழுதியிருந்தது.
அதே தேதியில், சொ. முருகப்பாவின் செட்டிநாட்டு வார இதழ் தனவைசிய ஊழியன் விரிவாக எழுதியது; கவிஞர், விடுதலைப் போராட்ட வீரர் என்பதுடன் ஞானி என்னும் பரிமாணத்தையும் அது சிறப்பித்துப் பேசியது.
சேலத்திலிருந்து வெளிவந்த வரதராஜுலு நாயுடுவின்தமிழ் நாடு வார இதழ், செப்டம்பர் 18 இல் துணைத் தலையங்கத்தையும் 25 ஆம் தேதி பாரதியைப் போற்றும் குறிப்பையும் வெளியிட்டது.
சத்தியமூர்த்திசெப்டம்பர் 14 இல் இந்து நாளிதழிலும், செப்டம்பர் 17 இல் சுதேசமித்திரனிலும் இரங்கல் உரை எழுதினார்; வங்கக் கவிஞர் ரவீந்திரநாத் தாகூருக்கு பாரதி இணையானவர் எனவும், தாம் மிகைபடப் பேசவில்லை எனவும் இரண்டிலும் குறிப்பிட்டார்.
இதே நாள்காட்டித் தேதி தேசிய இயக்க வரலாற்றின் மற்றொரு நிகழ்வையும் சுமக்கிறது: 1893 இல் சிகாகோ நகரில் சுவாமி விவேகானந்தர் ஆற்றிய உரை.
தீவிர கட்டத்தின் இரண்டு ஆங்கில இதழ்கள்
பாரதி வாழ்ந்த காலத்தில் தீவிர இந்திய அரசியலின் முன்னணியில் இரண்டு ஆங்கில இதழ்கள் நின்றன; இரண்டையும் நடத்தியவர்கள் தொழில்முறை பத்திரிகையாளர்கள் அல்ல, தீவிரவாதப் பிரிவின் தலைவர்களே.
வந்தே மாதரம்கல்கத்தாவிலிருந்து வெளிவந்தது; விபின சந்திர பாலரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அரவிந்தர் அதன் ஆசிரியராக இருந்தார். பாரதி வாழ்ந்த காலத்தில் அந்த நாளிதழின் முதல் பக்கத்தில் அவரைப் பற்றிய செய்திகள் வெளிவந்திருக்கின்றன; அவர் மறைவதற்கு முன்பே இதழ் வெளிவருவது நின்றுவிட்டது.
மராட்டாபுணேவிலிருந்து வெளிவந்தது; பால கங்காதர திலகரால், அவரது மராத்தி இதழான கேசரியுடன் சேர்த்துத் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. திலகருடன் நெருங்கிப் பழகிய என்.சி. கேல்கர் குறிப்பிடத்தக்க காலம் அதன் ஆசிரியராக விளங்கினார்; திலகரின் மறைவுக்குப் பின்னரும் அது தொடர்ந்து வெளிவந்தது.
தன் அரசியல் வாழ்வில் பாரதி அரசியல் குருநாதராகக் கொண்ட திலகர் 1920 இல் மறைந்தார்; ஓராண்டிலேயே பாரதியும் காலமானார். திலகரின் காலம் தேசிய இயக்கத்தின் காந்தி யுகத்திற்கு முந்தைய கட்டம்; பாரதியின் அரசியல் எழுத்து சேர்வதும் அக்கட்டத்திலேயே.
திலகரை அன்பார்ந்த குருஜி என விளித்து 1908 மே 29 இல் பாரதி எழுதிய கடிதம், புணேவில் உள்ள திலகர் அருங்காட்சியகத்தில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது; நகல் ஒன்று மக்கள் பார்வைக்காகக் கண்ணாடிப் பேழையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. தமது சங்கத்துடன் கடிதத் தொடர்பு கொள்ளுமாறு கேல்கரிடம் கூறுங்கள் என அக்கடிதத்தில் பாரதி எழுதியிருந்தார்.
1966 இல் புணே சென்றிருந்தபோது பேராசிரியர் ந. சஞ்சீவி இதைக் கண்டறிந்து கலைமகள் இதழ் வழி வெளியிட்டார். பின்னர் ரா.அ. பத்மநாபன் கேசரி, மராட்டா அலுவலகத்திலிருந்து பெற்று, பாரதியின் கடிதங்கள் நூலில் வெளியிட்டார்.
1907 இன் ஒரு நிகழ்ச்சி அத்தொடர்பின் நெருக்கத்தைக் காட்டுகிறது. திலகரின் கேசரி நிருபர் ஒருவர், புணே சர்வஜன சபையின் பழைய ஆவணச் சேகரத்திலிருந்து, அந்நியத் துணிகளைப் புறக்கணித்துச் சுதேசித் துணிகளையே பயன்படுத்துவது என்னும் 1894 ஆம் ஆண்டுத் தீர்மானப் பிரதியை, கோகலே கையொப்பமிட்டதைக் கண்டெடுத்தார். மராட்டா ஆசிரியர் தாம் வெளியிடுவதற்கு முன்பே அதன் முன்நகலைப் பாரதிக்கு அனுப்பினார்; 1907 பிப்ரவரி 9 இல் தமது இந்தியா இதழில் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்து பாரதி எழுதினார்.
1921 செப்டம்பர் 25 மராட்டா இரங்கல் குறிப்பு
பாரதியின் மறைவுச் செய்தி அகில இந்திய அரசியல் உலகை அடைந்தது, 1921 செப்டம்பர் 25 ஆம் தேதி மராட்டா இதழின் வெளியீட்டில், காலஞ்சென்ற சுப்பிரமணிய பாரதி என்னும் தலைப்பில்; அவர் மறைந்த இரண்டு வாரங்களுக்குள்.
சென்னை மாகாணத்துக்கான அந்த இதழின் பிரதிநிதி, தம் இயற்பெயரைக் குறிப்பிட்டுக்கொள்ளாமல் திலக் சிஷ்யா என்னும் புனைபெயரில், சென்னைக் கடிதம் என்னும் நிலைப் பகுதியில் எழுதினார்; அப்பகுதியை இதழ் முக்கியத்துவம் தந்து வெளியிட்டு வந்தது.
வரகவி சுப்பிரமணிய பாரதி காலமான செய்தியை வாசகர்களுக்குத் தெரிவிப்பது தமது வருந்தத்தக்க கடமை எனத் தொடங்கினார்.
பிரபலமான மெட்டுகளில் அமைந்து உணர்வைத் தூண்டும் பாரதியின் தேசபக்திப் பாடல்கள் தமிழ்நாடெங்கும் பாடப்பட்டு வருகின்றன எனவும், அவை மக்களிடையே விடுதலை உணர்வையும், தியாக உணர்வையும், தேசபக்தி உணர்வையும் ஊட்டி வருகின்றன எனவும் அக்குறிப்பு பதிவு செய்தது. அபூர்வமான ஆற்றல் கொண்ட கலைஞர் என அது அவரைக் குறிப்பிட்டது.
இந்து நாளிதழின் இரங்கல் செய்தியை அது நேரடியாக மேற்கோள் காட்டியது; பாரதியார் தீவிர தேசீயவாதி, சீரிய சிந்தனையாளர், எழுச்சியூட்டும் பேச்சாளர், சக்திவாய்ந்த எழுத்தாளர் என்றும், தமது தேசியப் பாடல்களை அவரே பாடும்போது கேட்பவர் நெஞ்சங்களில் உண்மையான தேசபக்தி உருவாகிவிடும் என்றும் அது கூறியிருந்தது.
சுதந்திர உணர்வைத் தட்டியெழுப்பும் அவரது சொற்பொழிவுகள் ஆளும் சக்திகளுக்கு உகந்ததாக இல்லாததால், பல இந்திய தேசபக்தர்களைப் போல அவரும் சில ஆண்டுகள் புதுச்சேரியில் அடைக்கலம் புகுந்து வாழ வேண்டியிருந்தது என்னும் இந்துவின் கருத்தையும் அது எடுத்தளித்திருந்தது.
இக்கண்டுபிடிப்பின் முக்கியத்துவம் தெளிவானது: தமிழ் மண்ணுக்கு அப்பால், மராட்டிய மண்ணிலிருந்து, திலகர் தோற்றுவித்த இதழின் வாயிலாக, திலகரின் சீடர் ஒருவராலேயே அச்செய்தி அகில இந்திய அரசியல் உலகுக்குச் சென்று சேர்ந்திருக்கிறது. கட்டுரையாளர் டிசம்பர் மாதம் புணே திலகர் அருங்காட்சியகத்தில் பத்து நாள்கள் மேற்கொண்ட தேடலிலேயே இது கிடைத்தது.
இரண்டு ஒப்பீடுகள்: துவிஜேந்திர லால் ராயும் தாகூரும்
பாரதி குறித்த எழுத்துகளில் வேறெங்கும் காணாத ஒரு ஒப்பீட்டை 1921 இன் அந்தக் குறிப்பு முன்வைத்தது: தமிழ் மண்ணின் துவிஜேந்திர லால் ராய் என அவரைக் கூறலாம் என்பதே அது. தமிழ் மண் என்று குறிப்பிடும்போது அடைப்புக்குறிக்குள் திராவிட தேசம் எனச் சுட்டியுள்ளமை, ஒட்டுமொத்தத் தென்னகத்தையும் மனங்கொண்டிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது.
டி.எல். ராய் எனவும் அழைக்கப்படும் துவிஜேந்திர லால் ராய் வங்கத்தின் இலக்கியப் பேராளுமைகளில் ஒருவர்; 1863 இல் பிறந்து 1913 இல் காலமானார். நாடகத் துறையிலும், இசைப்பாடல்கள் இயற்றும் துறையிலும், கவிதைத் துறையிலும் மிகச் சிறந்த விற்பன்னர்; தாகூரின் சமகாலத்தவர். இருவரும் நட்புப் பூண்டிருந்ததும், பின் பிரிந்து விலகியதும் வரலாறு காட்டுகிறது.
தன தான்ய புஷ்ப பாரா, பங்கா அமர் ஜனனி அமர் உள்ளிட்ட அவரது தேசபக்திப் பாடல்கள் பரவலாகப் பாடப்பட்டு மக்களை ஈர்த்து எழுச்சிகொள்ளச் செய்தன; வங்கத்தில் தேசபக்திக் கனலை ஓங்கச் செய்தன. பெண்ணுரிமை, சமயச் சீர்திருத்தம் ஆகிய களங்களிலும் செயல்பட்டவர்; வங்க மகாகவி எனவும் போற்றப்படுகிறார்; அவரது சில பாடல்களை அரவிந்தர் மொழிபெயர்த்துப் போற்றியிருக்கிறார்.
எனவே ஒப்பீட்டின் அடிப்படை குறுகியதும் துல்லியமானதும்: நாடகம் அல்ல, ஏனெனில் பாரதி இரண்டு மூன்று நாடகங்களுக்கு மேல் எழுதவில்லை; சாதாரண மக்கள் உண்மையிலேயே பாடிய தேசபக்திப் பாடல்களே. குயில் பாட்டு, பாஞ்சாலி சபதத்தின் இரண்டாம் பாகம், காட்சிகள் உள்ளிட்ட பாரதியின் சிறந்த படைப்புகள் பல 1921 இல் வெளிப்படாமல் இருந்தன; எனவே பாடல்களே குறிப்பை எழுதியவர் முன் இருந்தவை.
1937 இல் ஒரு வியப்பு நிகழ்ந்தது. மீவார வீழ்ச்சி என்னும் தமிழ் நாடகம், துவிஜேந்திர லால் ராயின் நாடக மொழிபெயர்ப்பு என்னும் குறிப்புடன் வெளிவந்தது; அதன் காட்சிகளுக்கு இடையே பாரதியின் பாடல்கள் இடம்பெற்றிருந்தன. 1921 இன் ஒப்பீட்டை அறியாமலேயே இருவரையும் மொழிபெயர்ப்பாளர் இணைத்து வைத்திருக்கிறார்.
மிகவும் அறியப்பட்ட பழைய ஒப்பீடு தாகூருடன் ஆனது. 1917 இல் பாரதியின் கண்ணன் பாட்டு நூலை வெளியிட்ட பரலி சு. நெல்லையப்பர், முகவுரையில் அவரைத் தமிழ்நாட்டு இரவீந்திரநாதர் எனப் போற்றி எழுதினார்.
1917 செப்டம்பர் 1 இல் வெளிவந்த நீதிக் கட்சியின் திராவிடன் நாளிதழ், அதே நூலுக்கு எழுதிய மதிப்புரையில் அக்கூற்றை வழிமொழிந்து, அவரது பாடல்களே அதற்குச் சான்று என எழுதியது.
பாரதி உயிர் வாழ்ந்த இறுதி ஆண்டான 1921 இல், மதுரகவி பாஸ்கரதாஸ் இந்திய தேசாபிமானிகள் குறித்த தமது நூலின் இரண்டாம் பாகத்தில், இந்தியாவில் இரண்டு கவிச் சக்கரவர்த்திகள் என்றும், வட இந்தியாவில் ரவீந்திரநாத தாகூர், தென் இந்தியாவில் சுப்பிரமணிய பாரதி என்றும் பாடியிருந்தார்.
தொடக்க காலத்தில் ஆங்கிலப் புரட்சிக் கவிஞர் ஷெல்லியின் அன்பன் எனப் பொருள்படும் வகையில் பாரதி தம்மை ஷெல்லிதாஸ் என அழைத்துக்கொண்டார்; தமது சக்ரவர்த்தினி இதழில் ஒரு சிறுகதையை அப்புனைபெயரிலேயே எழுதினார்.
பாரதியையும் தாகூரையும் இணைத்து எண்ணுவது பின்னாள்களில் பெருவழக்கானது; அவ்வரலாற்றில் க. கைலாசபதியின் இரு மகாகவிகள், தொ.மு.சி. இரகுநாதனின் கங்கையும் காவிரியும் ஆகிய நூல்கள் சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கன.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
Batch 2 · Admissions Open
Focus TNPSC Group 2/2A Test Series
Batch 2 has started · Admissions open
Pick one subject alone, or combine General Studies with General English or General Tamil.
Subject
Tests
Questions
General Studies
24
2,400
General English
24
2,400
General Tamil
24
2,400
Very detailed outsource material for every GS topic - useful for all exams
Question paper, answer key and video explanation for every test
