On 31 August, during deliberations on how gram sabha consent had become a bottleneck for government projects, the Ministry of Tribal Affairs told the Ministry of Power that the Forest Rights Act, 2006 has no provision for obtaining the consent of the gram sabha for forest clearance.
It added that such matters, relating to gram sabha consent, do not fall under the purview of that Ministry.
The response from the Opposition was that the Act itself designates the Tribal Affairs Ministry as the nodal ministry for implementing the law, and therefore for protecting the rights the law guarantees, so stepping away from consent is not a neutral reading of the statute but an abdication of a statutory responsibility.
The criticism went further: an attempt by the Ministry to distance itself from that responsibility would make a mockery of the law and of the communities it was enacted to protect, and questions were raised about whether the Centre was acting under pressure from large conglomerates and mining interests.
The editorial position taken in the same paper is that the refusal of the Tribal Affairs Ministry to claim jurisdiction creates a regulatory vacuum, one that leaves the Centre and the State governments free, and unchecked, to rewrite the rules by which forested land is diverted for non-forest use.
This is happening while the government is rapidly scaling up energy infrastructure to meet macroeconomic goals, including the long-stalled Teesta-IV project.
What the Act Does, and What a Gram Sabha Is Under It
The full name of the law is the Scheduled Tribes and Other Traditional Forest Dwellers (Recognition of Forest Rights) Act, 2006. Its preamble says it is passed to recognise rights that were not recorded at the time forests were settled, and to undo the historical injustice done to forest dwelling communities as a result.
The Act does not create new rights. It recognises and vests rights that the law says already existed but were never written down, which is why the process under it is called recognition and not grant.
Two classes of claimant are covered. A forest dwelling Scheduled Tribe, and an other traditional forest dweller, who must show primary residence in and dependence on the forest for three generations, a generation being taken as 25 years.
The cut-off is 13 December 2005. Occupation of the forest land must have begun before that date.
The rights recognised fall into three broad kinds. Individual forest rights, chiefly the right to hold and live on forest land under self cultivation, up to four hectares. Community rights, such as rights of use, grazing, access to water bodies and the collection of minor forest produce. And community forest resource rights, the right to protect, regenerate, conserve and manage the forest a community has traditionally protected.
The gram sabha is the pivot of the whole scheme. It is the authority that initiates the process of determining the nature and extent of individual and community rights, it constitutes a Forest Rights Committee to receive and verify claims, and it passes a resolution on each claim.
Its resolution then goes to the Sub-Divisional Level Committee and from there to the District Level Committee, whose decision on the record of forest rights is final and binding. A State Level Monitoring Committee oversees the process.
The gram sabha is also given standing to protect the forest. It may act to conserve wildlife, forest and biodiversity, and to stop any activity that adversely affects them or the cultural and natural heritage of the community.
The Act also carries a bar on eviction. No forest dweller may be evicted or removed from the forest land under occupation until the recognition and verification procedure is complete.
Where the Consent Requirement Actually Comes From
This is the heart of the dispute, and the distinction is fine. The Act does not contain a clause saying in so many words that a no-objection certificate must be obtained from every affected gram sabha before forest land is diverted. On that narrow point the Ministry's letter is literally accurate.
It does not follow that there is no legal requirement. The consent requirement sits in the forest clearance process rather than in the text of the Act, and it was built there deliberately.
Diversion of forest land for a non-forest purpose is governed by the Forest (Conservation) Act, 1980, renamed by the amendment of 2023. Under it a project proponent must obtain the Union government's clearance before forest land is put to any non-forest use.
A 2009 circular of the Environment Ministry added two conditions to that clearance. First, the process of recognising forest rights in the area must be complete. Second, the written consent of the gram sabhas concerned must be produced, recording that they have been informed of the proposal and have agreed to it.
The logic is straightforward. If a community holds recognised rights over a stretch of forest, those rights cannot be extinguished by an administrative clearance without the holders being asked. The consent step is what connects the recognition of a right to the disposal of the land it attaches to.
So the Ministry's letter and the legal position can both be described accurately in one sentence: the consent requirement is not a clause of the Forest Rights Act, but it is a condition of the clearance that the Act made necessary, and saying the first does not dispose of the second.
The Committee's Proposal, and the Laws That Sit Alongside
The Committee on Public Undertakings, a parliamentary committee, has suggested that a project require the consent of only most of the gram sabhas it affects, rather than all of them.
A rule that treats the agreement of 70 to 75 per cent of affected gram sabhas as sufficient would change what a gram sabha is. It would cease to be a democratic body protecting the constitutional rights of its own specific inhabitants and become one stakeholder among many, whose objection can be outvoted by villages that are not its own.
The concrete danger is easy to state. A project developer could bypass the consent of the one village standing directly inside a proposed reservoir, while collecting no-objection certificates from villages that are far less affected, and still cross the threshold.
The editorial links this to a second front. The political fight over who qualifies as a member of a tribal community matters here, because altering the demographic composition of a village assembly makes it easier for the state to split that assembly and engineer the consent it needs.
Its demand is procedural rather than absolute: if the Environment Ministry wants the consent rule changed, it must change the relevant rules or legislation openly and democratically. A ministry recusing itself on a technicality between the Act and another ministry's rules is treated as the worse course, because it strips these communities of their most potent legal instrument without ever putting the change to a vote.
Two other laws give gram sabhas a say over land, and the editorial asks that both be strengthened rather than weakened. The Panchayats (Extension to Scheduled Areas) Act, 1996 requires the gram sabha in a Scheduled Area to be consulted before land is acquired and before displaced persons are resettled.
The Land Acquisition, Rehabilitation and Resettlement law requires a social impact assessment and the consent of affected families before acquisition for certain categories of project, and in a Scheduled Area it requires the prior consent of the gram sabha.
Scheduled Areas themselves are governed by the Fifth Schedule read with Article 244, under which the Governor may direct that an Act of Parliament or of the State Legislature shall not apply, or shall apply with modifications, to such an area.
The case made for the communities is not only legal. Land is the foundation of their livelihood, culture, identity and political autonomy, which is why the fight has always been against displacement and dispossession and for customary collective ownership. Against that sits the recognition that these communities render social and environmental services and contribute to national development, including to India's climate commitments.
என்ன நடந்தது
அரசுத் திட்டங்களுக்குக் கிராம சபை ஒப்புதல் எவ்வாறு தடைக்கல்லாகியது என்பது குறித்த ஆலோசனையின்போது, ஆகஸ்ட் 31 அன்று, வன அனுமதிக்குக் கிராம சபையின் ஒப்புதல் பெறுவதற்கான விதி வன உரிமைச் சட்டம், 2006 இல் இல்லை என்று மின்துறை அமைச்சகத்திடம்பழங்குடியினர் நலத்துறை அமைச்சகம் தெரிவித்தது.
கிராம சபை ஒப்புதல் தொடர்பான அத்தகைய விவகாரங்கள் அவ்வமைச்சகத்தின் எல்லைக்குள் வராது என்றும் அது சேர்த்துக் கூறியது.
இச்சட்டமே பழங்குடியினர் நலத்துறை அமைச்சகத்தை அதை அமல்படுத்தும் நோடல் அமைச்சகமாகக் குறிப்பிடுகிறது; எனவே அச்சட்டம் உறுதி செய்யும் உரிமைகளைக் காப்பதும் அதன் பொறுப்பே; ஒப்புதலிலிருந்து விலகுவது சட்டத்தின் நடுநிலையான விளக்கமன்று, சட்டப்பூர்வப் பொறுப்பிலிருந்து விலகுவதே என்பது எதிர்க்கட்சியின் பதில்.
விமர்சனம் அத்துடன் நிற்கவில்லை: அப்பொறுப்பிலிருந்து அமைச்சகம் விலக முயல்வது, அச்சட்டத்தையும் அது காக்க இயற்றப்பட்ட சமூகங்களையும் கேலிக்குரியதாக்கும் என்றும், பெரு நிறுவனங்கள், சுரங்க நலன்களின் நெருக்கடியில் மத்திய அரசு செயல்படுகிறதா என்றும் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன.
அதே நாளிதழின் தலையங்க நிலைப்பாடு: அதிகார எல்லையைக் கோர பழங்குடியினர் நலத்துறை அமைச்சகம் மறுப்பது ஓர் ஒழுங்குமுறை வெற்றிடத்தை உருவாக்குகிறது; காட்டு நிலம் காடல்லாத பயன்பாட்டுக்கு மாற்றப்படும் விதிகளை மத்திய, மாநில அரசுகள் கண்காணிப்பின்றி மாற்றி எழுதுவதற்கு அது வழிவிடுகிறது.
பெரும் பொருளாதார இலக்குகளை எட்ட அரசு ஆற்றல் கட்டமைப்பை வேகமாக விரிவுபடுத்தி வரும் நிலையிலேயே இது நிகழ்கிறது; நீண்ட காலம் தேங்கியிருந்த தீஸ்தா-4 திட்டமும் அதில் அடங்கும்.
இச்சட்டம் செய்வதென்ன, அதன் கீழ் கிராம சபை என்பது யாது
இச்சட்டத்தின் முழுப் பெயர் பட்டியல் பழங்குடியினர், பிற பாரம்பரிய வனவாசிகள் (வன உரிமைகள் அங்கீகாரச்) சட்டம், 2006. காடுகள் தீர்வு செய்யப்பட்டபோது பதிவு செய்யப்படாத உரிமைகளை அங்கீகரிக்கவும், அதனால் வனவாசிச் சமூகங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட வரலாற்று அநீதியைச் சரிசெய்யவும் இது இயற்றப்படுகிறது என அதன் முகவுரை கூறுகிறது.
இச்சட்டம் புதிய உரிமைகளை உருவாக்குவதில்லை. ஏற்கெனவே இருந்தும் ஒருபோதும் எழுதப்படாத உரிமைகளை அது அங்கீகரித்து, உரியவர்களிடம் நிலைநாட்டுகிறது; அதனாலேயே அதன் கீழ் நடக்கும் செயல்முறை வழங்கல் எனப்படாமல் அங்கீகாரம் எனப்படுகிறது.
இரு வகைக் கோரிக்கையாளர்கள் உள்ளடக்கப்படுகின்றனர். வனவாசிப் பட்டியல் பழங்குடியினர்; மற்றும் பிற பாரம்பரிய வனவாசிகள், இவர்கள் மூன்று தலைமுறைகளாகக் காட்டிலேயே முதன்மையாக வசித்து அதைச் சார்ந்திருந்ததை நிறுவ வேண்டும்; ஒரு தலைமுறை 25 ஆண்டுகள் எனக் கொள்ளப்படுகிறது.
இறுதித் தேதி 2005 டிசம்பர் 13. அந்தத் தேதிக்கு முன்பே காட்டு நிலத்தின் ஆக்கிரமிப்பு தொடங்கியிருக்க வேண்டும்.
அங்கீகரிக்கப்படும் உரிமைகள் மூன்று பெரும் வகைகளாகப் பிரிகின்றன. தனிநபர் வன உரிமைகள், முதன்மையாக அதிகபட்சம் நான்கு ஹெக்டேர் வரை சொந்தப் பயிரிட்டு காட்டு நிலத்தில் வசிக்கும் உரிமை. சமூக உரிமைகள், அதாவது பயன்பாட்டு உரிமை, மேய்ச்சல், நீர்நிலைகளை அணுகுதல், சிறு வனப் பொருள் சேகரிப்பு. மற்றும் சமூக வன வள உரிமைகள், ஒரு சமூகம் பாரம்பரியமாகக் காத்து வந்த காட்டைப் பாதுகாக்கவும், மீளுருவாக்கவும், பேணவும், நிர்வகிக்கவும் உள்ள உரிமை.
இத்திட்டம் முழுவதன் அச்சாணி கிராம சபையே. தனிநபர், சமூக உரிமைகளின் தன்மையையும் அளவையும் தீர்மானிக்கும் செயல்முறையைத் தொடங்கும் அதிகாரம் அதுவே; கோரிக்கைகளைப் பெற்று சரிபார்க்க வன உரிமைக் குழுவை அது அமைக்கிறது; ஒவ்வொரு கோரிக்கை மீதும் தீர்மானம் நிறைவேற்றுகிறது.
அதன் தீர்மானம் பின்னர் வட்டார அளவிலான குழுவுக்கும், அங்கிருந்து மாவட்ட அளவிலான குழுவுக்கும் செல்கிறது; வன உரிமைப் பதிவேடு குறித்த அதன் முடிவே இறுதியானது, கட்டுப்படுத்தும் தன்மை கொண்டது. மாநில அளவிலான கண்காணிப்புக் குழு இச்செயல்முறையைக் கண்காணிக்கிறது.
காட்டைப் பாதுகாக்கும் தகுதியும் கிராம சபைக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. வனவிலங்கு, காடு, பல்லுயிர் ஆகியவற்றைப் பேணவும், அவற்றையோ சமூகத்தின் பண்பாட்டு, இயற்கை மரபையோ பாதிக்கும் எந்தச் செயலையும் தடுக்கவும் அது நடவடிக்கை எடுக்கலாம்.
வெளியேற்றத் தடையையும் இச்சட்டம் கொண்டுள்ளது. அங்கீகாரம், சரிபார்ப்புச் செயல்முறை நிறைவடையும் வரை, தான் ஆக்கிரமித்துள்ள காட்டு நிலத்திலிருந்து எந்த வனவாசியையும் வெளியேற்றவோ அகற்றவோ முடியாது.
ஒப்புதல் கோரிக்கை உண்மையில் எங்கிருந்து வருகிறது
இதுவே சர்ச்சையின் மையம்; வேறுபாடு நுட்பமானது. காட்டு நிலம் மாற்றப்படும் முன், பாதிக்கப்படும் ஒவ்வொரு கிராம சபையிடமிருந்தும் தடையில்லாச் சான்று பெறப்பட வேண்டும் என்று அப்படியே சொல்லும் பிரிவு இச்சட்டத்தில் இல்லை. அந்தக் குறுகிய கேள்வியில் அமைச்சகத்தின் கடிதம் சொல்லளவில் சரியே.
ஆனால் சட்டப்பூர்வக் கோரிக்கை எதுவும் இல்லை என்பது அதிலிருந்து விளைவதில்லை. ஒப்புதல் கோரிக்கை சட்டத்தின் சொற்களில் அல்ல, வன அனுமதிச் செயல்முறையில் அமர்ந்துள்ளது; அது வேண்டுமென்றே அங்கு கட்டப்பட்டது.
காடல்லாத நோக்கத்துக்குக் காட்டு நிலத்தை மாற்றுவதை வனப் பாதுகாப்புச் சட்டம், 1980 ஆளுகிறது; 2023 திருத்தத்தால் அதற்குப் புதுப்பெயர் சூட்டப்பட்டது. அதன் கீழ், காட்டு நிலம் காடல்லாத எப்பயன்பாட்டுக்கும் பயன்படுத்தப்படும் முன் ஒன்றிய அரசின் அனுமதியை திட்ட முன்மொழிபவர் பெற வேண்டும்.
அந்த அனுமதிக்கு 2009 ஆம் ஆண்டின் சுற்றறிக்கை ஒன்று சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தால் இரு நிபந்தனைகளைச் சேர்த்தது. முதலாவது, அப்பகுதியில் வன உரிமைகளை அங்கீகரிக்கும் செயல்முறை நிறைவடைந்திருக்க வேண்டும். இரண்டாவது, முன்மொழிவு தமக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டு தாம் அதற்கு ஒப்புக்கொண்டதைப் பதிவு செய்யும் எழுத்துப்பூர்வ ஒப்புதலை சம்பந்தப்பட்ட கிராம சபைகள் அளிக்க வேண்டும்.
அதன் தர்க்கம் நேரடியானது. ஒரு சமூகம் ஒரு காட்டுப் பகுதியின் மீது அங்கீகரிக்கப்பட்ட உரிமைகளைக் கொண்டிருந்தால், உரிமை உடையவர்களைக் கேட்காமல் ஓர் ஆட்சி முறை அனுமதியால் அவ்வுரிமைகளை அழிக்க முடியாது. ஓர் உரிமையின் அங்கீகாரத்தையும், அது சார்ந்திருக்கும் நிலத்தின் கையகப்படுத்தலையும் இணைக்கும் கண்ணியே ஒப்புதல் என்னும் படி.
எனவே அமைச்சகத்தின் கடிதத்தையும் சட்ட நிலையையும் ஒரே வாக்கியத்தில் சரியாகச் சொல்லலாம்: ஒப்புதல் கோரிக்கை வன உரிமைச் சட்டத்தின் ஒரு பிரிவு அன்று; ஆனால் அச்சட்டம் தேவைப்படுத்திய அனுமதியின் ஒரு நிபந்தனை அது; முதலாவதைச் சொல்வது இரண்டாவதைத் தீர்த்துவிடாது.
குழுவின் பரிந்துரையும், அருகில் நிற்கும் சட்டங்களும்
நாடாளுமன்றக் குழுவான பொது நிறுவனங்கள் குழு, ஒரு திட்டத்துக்கு அது பாதிக்கும் அனைத்துக் கிராம சபைகளின் ஒப்புதலும் தேவையில்லை, பெரும்பான்மையின் ஒப்புதல் போதும் என்று பரிந்துரைத்துள்ளது.
பாதிக்கப்படும் கிராம சபைகளில் 70 முதல் 75 விழுக்காட்டின் ஒப்புதல் போதும் என்னும் விதி, கிராம சபை என்பதன் பொருளையே மாற்றிவிடும். தன் சொந்த மக்களின் அரசமைப்பு உரிமைகளைக் காக்கும் ஜனநாயக அமைப்பாக இருப்பது நின்று, பலருள் ஒரு பங்குதாரராக அது மாறிவிடும்; தன்னுடையதல்லாத கிராமங்களின் வாக்கால் அதன் ஆட்சேபனை வீழ்த்தப்படும்.
நடைமுறை ஆபத்தைச் சொல்வது எளிது. முன்மொழியப்பட்ட நீர்த்தேக்கத்துக்குள்ளேயே நிற்கும் ஒரே கிராமத்தின் ஒப்புதலைத் திட்ட நிறுவனம் தவிர்த்துவிட்டு, மிகக் குறைவாகப் பாதிக்கப்படும் கிராமங்களிடமிருந்து தடையில்லாச் சான்றுகளைத் திரட்டி, வரம்பைத் தாண்டிவிட முடியும்.
இதை இரண்டாவது முனையுடன் தலையங்கம் இணைக்கிறது. ஒரு பழங்குடிச் சமூகத்தின் உறுப்பினர் யார் என்பது குறித்த அரசியல் மோதல் இங்கு முக்கியம்; ஒரு கிராம சபையின் மக்கள் தொகை அமைப்பை மாற்றுவது, அச்சபையைப் பிளந்து, தனக்குத் தேவையான ஒப்புதலை வடிவமைத்துக் கொள்வதை அரசுக்கு எளிதாக்குகிறது.
அதன் கோரிக்கை முழுமையானது அன்று, நடைமுறை சார்ந்தது: ஒப்புதல் விதியை மாற்ற வேண்டுமெனில், உரிய விதிகளையோ சட்டத்தையோ வெளிப்படையாகவும் ஜனநாயக முறையிலும் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் மாற்ற வேண்டும். சட்டத்துக்கும் இன்னொரு அமைச்சகத்தின் விதிகளுக்கும் இடையிலான ஒரு நுட்பக் காரணத்தைச் சொல்லி அமைச்சகம் விலகுவது அதனினும் மோசமானதாகக் கருதப்படுகிறது; ஏனெனில் அது, மாற்றத்தை ஒருபோதும் வாக்கெடுப்புக்கு விடாமலேயே, இச்சமூகங்களின் மிக வலிமையான சட்டக் கருவியைப் பறித்துவிடும்.
நிலம் தொடர்பாகக் கிராம சபைகளுக்குக் குரல் தரும் வேறு இரு சட்டங்கள் உள்ளன; அவை பலவீனப்படுத்தப்படாமல் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று தலையங்கம் கோருகிறது. ஊராட்சிகள் (பட்டியல் பகுதிகளுக்கு விரிவாக்கச்) சட்டம், 1996, ஒரு பட்டியல் பகுதியில் நிலம் கையகப்படுத்தப்படும் முன்பும், இடம்பெயர்ந்தோர் மீள்குடியமர்த்தப்படும் முன்பும் கிராம சபையுடன் கலந்தாலோசிக்கக் கோருகிறது.
நில கையகப்படுத்துதல், மறுவாழ்வு, மீள்குடியமர்வுச் சட்டம், சில வகைத் திட்டங்களுக்குக் கையகப்படுத்தும் முன் சமூகத் தாக்க மதிப்பீட்டையும் பாதிக்கப்படும் குடும்பங்களின் ஒப்புதலையும் கோருகிறது; பட்டியல் பகுதியில் கிராம சபையின் முன் ஒப்புதலைக் கோருகிறது.
பட்டியல் பகுதிகளை சட்டப்பிரிவு 244 உடன் சேர்த்துப் படிக்கப்படும் ஐந்தாவது அட்டவணை ஆளுகிறது; அதன் கீழ், நாடாளுமன்றத்தின் அல்லது மாநில சட்டமன்றத்தின் ஒரு சட்டம் அத்தகைய பகுதிக்குப் பொருந்தாது என்றோ, திருத்தங்களுடன் பொருந்தும் என்றோ ஆளுநர் ஆணையிடலாம்.
இச்சமூகங்களுக்காக முன்வைக்கப்படும் வாதம் சட்டம் சார்ந்தது மட்டுமன்று. அவர்களின் வாழ்வாதாரம், பண்பாடு, அடையாளம், அரசியல் தன்னாட்சி ஆகியவற்றின் அடித்தளம் நிலமே; அதனாலேயே அவர்களின் போராட்டம் எப்போதும் இடப்பெயர்ச்சிக்கும் உரிமை பறிப்புக்கும் எதிராகவும், மரபுவழி கூட்டு உரிமைக்காகவும் இருந்து வந்துள்ளது. அதற்கு இணையாக, இச்சமூகங்கள் சமூக, சுற்றுச்சூழல் சேவைகளை ஆற்றி, இந்தியாவின் காலநிலை உறுதிமொழிகள் உள்ளிட்ட தேசிய வளர்ச்சிக்குப் பங்களிக்கின்றன என்னும் அங்கீகாரமும் நிற்கிறது.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
Batch 2 · Admissions Open
Focus TNPSC Group 2/2A Test Series
Batch 2 has started · Admissions open
Pick one subject alone, or combine General Studies with General English or General Tamil.
Subject
Tests
Questions
General Studies
24
2,400
General English
24
2,400
General Tamil
24
2,400
Very detailed outsource material for every GS topic - useful for all exams
Question paper, answer key and video explanation for every test
