The Tamil Nadu Legislative Assembly unanimously adopted a resolution moved by Chief Minister C. Joseph Vijay, urging the Centre to recognise Tamil as the principal language of the Madras High Court and to take action to facilitate its use.
The resolution asks for a framework in which the judgments, decrees and orders of the High Court are delivered in Tamil, and for practical parity between Tamil and English in the court's working.
It rests its case on the Constitution itself, which, while upholding the federal principle and recognising the multilingual and multicultural character of the country, provided various legal avenues for States to use their respective official languages.
The Chief Minister framed it as a democratic demand rather than a linguistic one: when an ordinary citizen's case about life, land, family, property, work or rights is heard, being able to follow it in one's own mother tongue strengthens both the giving and the getting of justice. This is not a demand against any language; it is a demand that respects India's multilingual character.
The State Law That Already Exists
Section 2 of the Tamil Nadu Official Language Act, 1956 declares that Tamil shall be the official language of the State.
Section 4 of the same Act empowers the government to order, by notification, the use of Tamil for specified official purposes.
Amendments made to that Act in 1976 carried it into the courts. They gave legal recognition for recording evidence in Tamil and for issuing judgments, decrees and orders in Tamil in the civil and criminal courts, tribunals, rent courts and revenue courts functioning under the High Court. These are Sections 4-A and 4-B.
The practical result is that Tamil is already the legal court language in the district courts of the State. The resolution's argument is that extending it to the High Court, which sits at the top of that same judicial structure, is the natural next step rather than a new departure.
The Constitutional Route: Article 348 and Section 7
The High Court is a different matter from the district courts, because Article 348(1) of the Constitution requires English for all proceedings in the Supreme Court and in every High Court, until Parliament provides otherwise.
Article 348(2) is the exception. It allows the Governor of a State, with the previous consent of the President, to authorise the use of Hindi or any other language used for official purposes of the State in the proceedings of the High Court having its principal seat in that State.
Section 7 of the Official Languages Act, 1963 carries the same design into the written output of a court. The Governor, with the previous consent of the President, may authorise the use of the State's official language in addition to English in the judgments, decrees and orders of the High Court.
That section attaches a condition: where a judgment is delivered in the State language, an English translation must be attached to it. English is therefore preserved as the common record even where the State language is used, which is why the demand is framed as Tamil in addition to English, not Tamil instead of English.
The route is therefore fixed and does not lie with the State alone. A proposal has to be sent by the Governor and consented to by the President, and the resolution asks the Union government to take all necessary legal steps on proposals sent under Article 348(2) and Section 7.
The 2006 Attempt, the 2012 Refusal, and the Debate in the House
The demand is not new. The Assembly passed a unanimous resolution on 6 December 2006 seeking the use of Tamil in the Madras High Court, and forwarded it to the Union government. In the debates of that time the point was pressed that this was not a move to remove English but to use Tamil in addition to it.
The proposal travelled the constitutional path: from the Assembly through the Governor, the President and the Union government to the Supreme Court Collegium. A former Minister told the House that permission was then made conditional on the creation of a Tamil legal glossary, and that the matter stopped there.
The Union Ministry of Law told Parliament in 2018 that the full court of the Supreme Court had not accepted the proposal in 2012, and that the Centre had therefore taken no further action.
The resolution's answer is that a rejection at one point in time is not final. Legal education in Tamil, legal books, legal dictionaries and translations of judgments have grown substantially since 2006, and translation capacity, including artificial intelligence, has advanced, so the Union government is asked to reconsider the matter against present circumstances rather than those of 2006.
Four specific asks follow: recognise Tamil as the principal language of the Court; create a procedure for filing petitions, documents and arguments in Tamil; build a system for issuing judgments, decrees and orders officially in Tamil; and provide legal Tamil and translation training for judges, advocates and court staff.
Members pointed to precedent elsewhere. Hindi is the court language in the High Courts of Uttar Pradesh, Bihar, Madhya Pradesh and Rajasthan, and Gujarat, Chhattisgarh and Karnataka have since raised the same demand for their own languages, which is why the refusal is read in Tamil Nadu as a north and south distinction rather than a legal one.
Members also recalled earlier efforts: that a former Chief Minister, J. Jayalalithaa, pressed the demand at a Delhi conference of Supreme Court and High Court Chief Justices and with successive Prime Ministers; and that a former Chief Minister, M. Karunanidhi, took the steps that got Tamil recognised as a Classical Language.
A separate demand was made in the House that the resolution be amended to rename the Madras High Court as the Tamil Nadu High Court, a change that would require its own Union legislation and is distinct from the language question.
பேரவை நிறைவேற்றிய தீர்மானம்
முதல்வர் ச. ஜோசப் விஜய் முன்மொழிந்த தீர்மானத்தைத் தமிழ்நாடு சட்டப் பேரவை ஒருமனதாக நிறைவேற்றியது; சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் முதன்மை மொழியாகத் தமிழை அங்கீகரிக்கவும், அதன் பயன்பாட்டை எளிதாக்க நடவடிக்கை எடுக்கவும் மத்திய அரசைக் கோருகிறது அது.
உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புரைகள், தீர்ப்பாணைகள், உத்தரவுகள் தமிழில் வழங்கப்படும் கட்டமைப்பையும், நீதிமன்றப் பணியில் தமிழுக்கும் ஆங்கிலத்துக்கும் இடையே நடைமுறைச் சமநிலையையும் தீர்மானம் கோருகிறது.
அரசியலமைப்பையே அது தன் அடிப்படையாகக் கொள்கிறது; கூட்டாட்சிக் கொள்கையை நிலைநாட்டி, நாட்டின் பன்மொழி, பன்பண்பாட்டுத் தன்மையை அங்கீகரித்தபடி, மாநிலங்கள் தத்தமது ஆட்சி மொழிகளைப் பயன்படுத்தப் பல்வேறு சட்ட வழிகளை அது வழங்கியுள்ளது.
இது மொழிக் கோரிக்கை அல்ல, ஜனநாயகக் கோரிக்கை என்பதே முதல்வரின் நிலைப்பாடு: ஒரு சாதாரணக் குடிமகனின் வாழ்க்கை, நிலம், குடும்பம், சொத்து, வேலை, உரிமை தொடர்பான வழக்கு நீதிமன்றத்தில் நடக்கும்போது, நடப்பதைத் தாய்மொழியில் புரிந்துகொள்ள முடிந்தால் நீதி பெறுவதும் வழங்குவதும் வலுப்பெறும். இது எந்த மொழிக்கும் எதிரான கோரிக்கை அல்ல; இந்தியாவின் பன்மொழித் தன்மையை மதிக்கும் கோரிக்கை.
ஏற்கெனவே உள்ள மாநிலச் சட்டம்
1956 தமிழ்நாடு ஆட்சி மொழிச் சட்டத்தின் பிரிவு 2, மாநிலத்தின் ஆட்சி மொழி தமிழாக இருக்க வேண்டும் என அறிவிக்கிறது.
குறிப்பிட்ட ஆட்சிப் பணிகளுக்குத் தமிழைப் பயன்படுத்த அறிவிக்கை வழியாக உத்தரவிட, அதே சட்டத்தின் பிரிவு 4 அரசுக்கு அதிகாரம் தருகிறது.
1976-இல் அச்சட்டத்துக்குச் செய்யப்பட்ட திருத்தங்கள் அதை நீதிமன்றங்களுக்குள் கொண்டு சென்றன. உயர் நீதிமன்றத்தின் கீழ் இயங்கும் உரிமையியல், குற்றவியல் நீதிமன்றங்கள், தீர்ப்பாயங்கள், வாடகை நீதிமன்றங்கள், வருவாய் நீதிமன்றங்களில்தமிழில் சாட்சியம் பதிவு செய்யவும், தமிழில் தீர்ப்புரை, தீர்ப்பாணை, உத்தரவு வழங்கவும் அவை சட்ட அங்கீகாரம் அளித்தன. அவையே பிரிவுகள் 4-A, 4-B.
இதன் நடைமுறை விளைவு, மாநிலத்தின் மாவட்ட நீதிமன்றங்களில் தமிழ் ஏற்கெனவே சட்டப்பூர்வ நீதிமன்ற மொழியாக உள்ளது என்பதே. அதே நீதித் துறை அமைப்பின் உச்சியில் இருக்கும் உயர் நீதிமன்றத்துக்கும் அதை நீட்டிப்பது புதிய திருப்பம் அல்ல, இயல்பான அடுத்த கட்டமே என்பது தீர்மானத்தின் வாதம்.
அரசியலமைப்பு வழி: சரத்து 348-உம் பிரிவு 7-உம்
மாவட்ட நீதிமன்றங்களிலிருந்து உயர் நீதிமன்றம் வேறுபடுகிறது; ஏனெனில் நாடாளுமன்றம் வேறுவிதமாக வகைசெய்யும் வரை, அரசியலமைப்பின் சரத்து 348(1)உச்ச நீதிமன்றத்திலும் ஒவ்வொரு உயர் நீதிமன்றத்திலும் அனைத்து நடவடிக்கைகளுக்கும் ஆங்கிலத்தையே கோருகிறது.
சரத்து 348(2) அதற்கான விதிவிலக்கு. குடியரசுத் தலைவரின் முன் ஒப்புதலுடன் ஒரு மாநில ஆளுநர், அம்மாநிலத்தில் முதன்மை அமர்வைக் கொண்ட உயர் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளில் இந்தியையோ அம்மாநிலத்தின் ஆட்சிப் பணிகளுக்குப் பயன்படும் வேறு மொழியையோ பயன்படுத்த அனுமதிக்க அது வழி செய்கிறது.
1963 ஆட்சி மொழிகள் சட்டத்தின் பிரிவு 7 இதே வடிவமைப்பை நீதிமன்றத்தின் எழுத்து வடிவ வெளியீட்டுக்குக் கொண்டு செல்கிறது. குடியரசுத் தலைவரின் முன் ஒப்புதலுடன் ஆளுநர், உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புரைகள், தீர்ப்பாணைகள், உத்தரவுகளில்ஆங்கிலத்துடன் கூடுதலாக மாநில ஆட்சி மொழியைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கலாம்.
அப்பிரிவு ஒரு நிபந்தனையை இணைக்கிறது: மாநில மொழியில் தீர்ப்பு வழங்கப்படும்போது அதனுடன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு இணைக்கப்பட வேண்டும். மாநில மொழி பயன்படுத்தப்பட்டாலும் ஆங்கிலம் பொதுப் பதிவேடாகத் தக்கவைக்கப்படுகிறது; எனவேதான் இக்கோரிக்கை ஆங்கிலத்துக்குப் பதிலாகத் தமிழ் அல்ல, ஆங்கிலத்துடன் கூடுதலாகத் தமிழ் என வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
எனவே வழி நிர்ணயிக்கப்பட்டது; அது மாநிலத்திடம் மட்டும் இல்லை. முன்மொழிவு ஆளுநரால் அனுப்பப்பட்டு குடியரசுத் தலைவரால் ஒப்புதல் பெற வேண்டும்; சரத்து 348(2), பிரிவு 7 ஆகியவற்றின் கீழ் அனுப்பப்படும் முன்மொழிவுகள் மீது தேவையான அனைத்துச் சட்ட நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ளுமாறு மத்திய அரசைத் தீர்மானம் கோருகிறது.
2006-இன் முயற்சி, 2012-இன் மறுப்பு, இன்றைய விவாதம்
இக்கோரிக்கை புதியதல்ல. சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழைப் பயன்படுத்தக் கோரி 2006 டிசம்பர் 6 அன்று பேரவை ஒருமனதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி, மத்திய அரசுக்கு அனுப்பியது. அன்றைய விவாதங்களிலும், இது ஆங்கிலத்தை அகற்றும் நடவடிக்கை அல்ல, ஆங்கிலத்துடன் கூடுதலாகத் தமிழைப் பயன்படுத்தும் நடவடிக்கை என்பது வலியுறுத்தப்பட்டது.
முன்மொழிவு அரசியலமைப்பு வழியிலேயே பயணித்தது: பேரவையிலிருந்து ஆளுநர், குடியரசுத் தலைவர், மத்திய அரசு வழியாக உச்ச நீதிமன்ற கொலீஜியம் வரை. அப்போது தமிழ்ச் சட்டச் சொற்களஞ்சியம் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் அனுமதி இணைக்கப்பட்டு, விவகாரம் அங்கேயே நின்றுவிட்டது என்று ஒரு முன்னாள் அமைச்சர் பேரவையில் தெரிவித்தார்.
2012-இல் உச்ச நீதிமன்றத்தின் முழு அமர்வு அம்முன்மொழிவை ஏற்கவில்லை என்றும், எனவே மத்திய அரசு மேல் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்றும் மத்தியச் சட்ட அமைச்சகம் 2018-இல் நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்தது.
ஒரு கட்டத்தில் நிராகரிக்கப்பட்டது என்பதால் அது என்றென்றைக்குமானது ஆகிவிடாது என்பதே தீர்மானத்தின் பதில். 2006-க்குப் பிறகு தமிழில் சட்டக் கல்வி, சட்ட நூல்கள், சட்ட அகராதிகள், தீர்ப்புகளின் மொழிபெயர்ப்புகள் கணிசமாகப் பெருகியுள்ளன; செயற்கை நுண்ணறிவு உள்ளிட்ட மொழிபெயர்ப்புத் திறனும் வளர்ந்துள்ளது. எனவே 2006-இன் சூழலை அன்றி இன்றைய சூழலை வைத்து இவ்விவகாரத்தை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு மத்திய அரசு கோரப்படுகிறது.
நான்கு குறிப்பிட்ட கோரிக்கைகள் தொடர்கின்றன: நீதிமன்றத்தின் முதன்மை மொழியாகத் தமிழை அங்கீகரிக்க வேண்டும்; தமிழில் மனுக்கள், ஆவணங்கள், வாதங்களைத் தாக்கல் செய்யும் நடைமுறையை உருவாக்க வேண்டும்; தீர்ப்புரைகள், தீர்ப்பாணைகள், உத்தரவுகளை அதிகாரபூர்வமாகத் தமிழில் வழங்கும் அமைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும்; நீதிபதிகள், வழக்குரைஞர்கள், நீதிமன்றப் பணியாளர்களுக்கு சட்டத் தமிழ், மொழிபெயர்ப்புப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்.
பிற இடங்களில் உள்ள முன்னுதாரணங்களை உறுப்பினர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். உத்தரப் பிரதேசம், பிகார், மத்தியப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான் உயர் நீதிமன்றங்களில் இந்தி நீதிமன்ற மொழியாக உள்ளது; குஜராத், சத்தீஸ்கர், கர்நாடகம் ஆகியவையும் தத்தமது மொழிகளுக்கு இதே கோரிக்கையை முன்வைத்துள்ளன. எனவே இந்த மறுப்பு சட்ட ரீதியான வேறுபாடாக அன்றி வடக்கு, தெற்கு வேறுபாடாகவே தமிழ்நாட்டில் பார்க்கப்படுகிறது.
முந்தைய முயற்சிகளையும் உறுப்பினர்கள் நினைவுகூர்ந்தனர்: உச்ச நீதிமன்ற, உயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிகள் பங்கேற்ற தில்லி மாநாட்டிலும், தொடர்ச்சியான பிரதமர்களிடமும் இக்கோரிக்கையை முன்னாள் முதல்வர் ஜெ. ஜெயலலிதா வலியுறுத்தினார்; முன்னாள் முதல்வர் மு. கருணாநிதிதமிழுக்குச் செம்மொழி அங்கீகாரம் பெறும் நடவடிக்கைகளை எடுத்தார்.
சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தைத் தமிழ்நாடு உயர் நீதிமன்றம் எனப் பெயர் மாற்ற வேண்டும் என்று தீர்மானத்தில் திருத்தம் செய்யக் கோரி தனி ஒரு கோரிக்கையும் பேரவையில் வைக்கப்பட்டது; அதற்குத் தனி மத்தியச் சட்டம் தேவை, அது மொழிக் கேள்வியிலிருந்து வேறுபட்டது.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
Batch 2 · Admissions Open
Focus TNPSC Group 2/2A Test Series
Batch 2 starts 4 September 2026 · today
Pick one subject alone, or combine General Studies with General English or General Tamil.
Subject
Tests
Questions
General Studies
24
2,400
General English
24
2,400
General Tamil
24
2,400
Very detailed outsource material for every GS topic - useful for all exams
Question paper, answer key and video explanation for every test
