← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · May 2025 (1-15)
The India Justice Report 2025 highlights critical structural deficiencies in India's justice delivery system across police, judiciary, prisons, and legal aid. These challenges reflect deep-seated issues of resource allocation, human capacity, and institutional design that have accumulated over decades. The system's underperformance is not accidental but rather the result of systematic underinvestment and neglect. Addressing these challenges requires not only incremental improvements but a comprehensive reimagining of how justice is conceptualized, resourced, and delivered in a country where the Constitution promises equality before law as a fundamental right.
Despite increases in state GDPs, justice budgets have not grown proportionately, with most resources consumed by salaries, leaving minimal funding for infrastructure, equipment, and skill development.
Only a small fraction (1%) of police budgets is allocated for training, resulting in inadequately prepared personnel who resort to procedural shortcuts.
Specialist institutions like cybercrime units, POCSO courts, and fast-track courts remain underfunded despite their critical role in addressing specific justice needs.
The economic cost of justice delays remains unquantified, though the human cost is evident in protracted litigation, overcrowded prisons, and marginalized communities bearing the disproportionate burden.
One in four positions across the justice system remains vacant, with 31% vacancies among high court judges, 22% in police, and one-third in prison staff.
India maintains one of the world's lowest police-to-population ratios, with irregular recruitment cycles creating surge pressures on training institutions.
With only 15 judges per million population against the recommended 50, each high court judge faces over 7,000 cases, while district court judges handle approximately 2,200 cases each.
The supervisory structure is skewed, with vacancies at supervisory and technical levels reaching 35%, far exceeding the ideal 1:4 officer-to-staff ratio.
Rural areas face increasing justice deficits, with police stations covering larger populations and geographical areas, while community paralegals are diminishing.
Prison populations increasingly comprise undertrial prisoners (76% and rising) who are predominantly from disadvantaged and marginalized communities.
Prison overcrowding has worsened from 18% to 30% in a decade, with some facilities holding four times their capacity, and 40% of inmates lacking sleeping space.
Despite representation improvements, systemic biases continue to impact marginalized communities disproportionately, making poverty itself the "real crime."
Implement consistent recruitment cycles with streamlined processes to reduce vacancy lag times across all justice pillars.
Allocate dedicated funds for infrastructure modernization and technology integration, following models like Delhi's digital case management and Maharashtra's AI legal aid.
Strengthen frontline justice mechanisms through localized dispute resolution, community policing, and accessible legal aid services.
Develop user-centered feedback mechanisms to make justice institutions more responsive to citizens' experiences and needs.
Prioritize specialized training for justice functionaries with particular focus on constitutional values and procedural fairness.
The challenges facing India's justice system are not insurmountable, as demonstrated by successful reforms in states like Karnataka, Andhra Pradesh, and Odisha. What is required is not new knowledge but political will and administrative commitment to implement long-recognized solutions. Justice reform must be treated as an essential public service deserving priority resource allocation rather than a peripheral concern. Only through systematic, data-driven, and constitutionally-anchored reforms can India's justice system fulfil its mandate of ensuring that justice works "every day, for everyone" — a prerequisite for maintaining India's identity as a rule-of-law democracy.
இந்திய நீதி அறிக்கை 2025, காவல்துறை, நீதித்துறை, சிறைகள் மற்றும் சட்ட உதவி ஆகியவற்றில் இந்தியாவின் நீதி வழங்கல் அமைப்பில் முக்கியமான கட்டமைப்பு குறைபாடுகளை முன்னிலைப்படுத்துகிறது. இந்த சவால்கள் பல தசாப்தங்களாக திரண்டுள்ள வள ஒதுக்கீடு, மனித திறன் மற்றும் நிறுவன வடிவமைப்பில் ஆழமாக வேரூன்றிய பிரச்சனைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன. அமைப்பின் குறைந்த செயல்திறன் தற்செயலானது அல்ல, மாறாக முறையான குறைந்த முதலீடு மற்றும் புறக்கணிப்பின் விளைவாகும். இந்த சவால்களை எதிர்கொள்வது படிப்படியான மேம்பாடுகளை மட்டுமல்லாமல், அரசியலமைப்பு சமத்துவத்தை அடிப்படை உரிமையாக உறுதியளிக்கும் நாட்டில் நீதி எவ்வாறு கருத்தாக்கம் செய்யப்படுகிறது, வளங்கள் ஒதுக்கப்படுகின்றன மற்றும் வழங்கப்படுகிறது என்பதை விரிவாக மறுசிந்தனை செய்வதையும் தேவைப்படுத்துகிறது.
மாநில ஜிடிபி அதிகரிப்பு இருந்தபோதிலும், நீதி பட்ஜெட்கள் விகிதாச்சாரமாக வளரவில்லை, பெரும்பாலான வளங்கள் சம்பளங்களால் நுகரப்படுகின்றன, உள்கட்டமைப்பு, உபகரணங்கள் மற்றும் திறன் மேம்பாட்டிற்கு குறைந்தபட்ச நிதி மட்டுமே மிஞ்சுகிறது.
காவல்துறை பட்ஜெட்களில் சிறிய பகுதி (1%) மட்டுமே பயிற்சிக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது, இதன் விளைவாக போதுமான தயாரிப்பு இல்லாத ஊழியர்கள் நடைமுறை குறுக்குவழிகளை நாடுகிறார்கள்.
சைபர் குற்ற பிரிவுகள், போக்சோ நீதிமன்றங்கள் மற்றும் விரைவு நீதிமன்றங்கள் போன்ற சிறப்பு நிறுவனங்கள் குறிப்பிட்ட நீதித் தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வதில் முக்கிய பங்கு வகித்தபோதிலும், போதிய நிதி இன்றி இருக்கின்றன.
நீதி தாமதங்களின் பொருளாதார செலவு கணக்கிடப்படாமல் உள்ளது, இருப்பினும் மனித செலவு நீண்ட வழக்குகள், நெரிசலான சிறைகள் மற்றும் ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்கள் மீது விகிதாச்சார சுமையில் தெளிவாக உள்ளது.
நீதி அமைப்பில் நான்கில் ஒரு பதவி காலியாக உள்ளது, உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளிடையே 31% காலியிடங்கள், காவல்துறையில் 22%, மற்றும் சிறை ஊழியர்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கு.
இந்தியா உலகின் மிகக் குறைந்த காவல்-மக்கள்தொகை விகிதங்களில் ஒன்றை கொண்டுள்ளது, ஒழுங்கற்ற ஆட்சேர்ப்பு சுழற்சிகள் பயிற்சி நிறுவனங்களில் எழுச்சி அழுத்தங்களை உருவாக்குகின்றன.
பரிந்துரைக்கப்பட்ட 50க்கு எதிராக மில்லியன் மக்கள்தொகைக்கு 15 நீதிபதிகள் மட்டுமே உள்ளனர், ஒவ்வொரு உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியும் 7,000க்கும் மேற்பட்ட வழக்குகளை எதிர்கொள்கிறார், மாவட்ட நீதிமன்ற நீதிபதிகள் ஒவ்வொருவரும் சுமார் 2,200 வழக்குகளை கையாளுகிறார்கள்.
மேற்பார்வை கட்டமைப்பு கோணலாக உள்ளது, மேற்பார்வை மற்றும் தொழில்நுட்ப நிலைகளில் காலியிடங்கள் 35% அளவிற்கு உள்ளன, இது இலட்சிய 1:4 அதிகாரி-ஊழியர் விகிதத்தை மிகவும் தாண்டியுள்ளது.
கிராமப்புற பகுதிகள் அதிகரித்து வரும் நீதி பற்றாக்குறைகளை எதிர்கொள்கின்றன, காவல் நிலையங்கள் பெரிய மக்கள்தொகை மற்றும் புவியியல் பகுதிகளை உள்ளடக்கியுள்ளன, அதே சமயம் சமூக துணை சட்ட வல்லுநர்கள் குறைந்து வருகின்றனர்.
சிறை மக்கள்தொகை அதிகரித்து விசாரணைக்கு உட்பட்ட கைதிகளை (76% மற்றும் அதிகரித்து வருகிறது) கொண்டுள்ளது, இவர்கள் பெரும்பாலும் ஏழ்மையான மற்றும் ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள்.
சிறை நெரிசல் ஒரு தசாப்தத்தில் 18% முதல் 30% வரை மோசமடைந்துள்ளது, சில வசதிகள் அவற்றின் கொள்ளளவில் நான்கு மடங்கு கொண்டுள்ளன, மற்றும் 40% கைதிகள் தூங்குவதற்கு இடம் இல்லாமல் உள்ளனர்.
பிரதிநிதித்துவ மேம்பாடுகள் இருந்தபோதிலும், அமைப்பு சார்ந்த பாரபட்சங்கள் தொடர்ந்து ஒதுக்கப்பட்ட சமூகங்களை விகிதாசாரமாக பாதிக்கின்றன, ஏழ்மையே "உண்மையான குற்றமாக" மாறுகிறது.
அனைத்து நீதி தூண்களிலும் காலியிட தாமத நேரங்களைக் குறைக்க விரைவுபடுத்தப்பட்ட செயல்முறைகளுடன் நிலையான ஆட்சேர்ப்பு சுழற்சிகளை செயல்படுத்துதல்.
டெல்லியின் டிஜிட்டல் வழக்கு மேலாண்மை மற்றும் மகாராஷ்டிராவின் AI சட்ட உதவி போன்ற மாதிரிகளைப் பின்பற்றி, உள்கட்டமைப்பு நவீனமயமாக்கல் மற்றும் தொழில்நுட்ப ஒருங்கிணைப்புக்கான அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நிதிகளை ஒதுக்குதல்.
உள்ளூர் சர்ச்சை தீர்வு, சமூக காவல்துறை மற்றும் அணுகக்கூடிய சட்ட உதவி சேவைகள் மூலம் முன்னணி நீதி பொறிமுறைகளை வலுப்படுத்துதல்.
குடிமக்களின் அனுபவங்கள் மற்றும் தேவைகளுக்கு நீதி நிறுவனங்களை அதிக பதிலளிக்கும் வகையில் பயனர் மையமாக்கப்பட்ட கருத்துக்களை சேகரிக்கும் பொறிமுறைகளை உருவாக்குதல்.
அரசியலமைப்பு மதிப்புகள் மற்றும் நடைமுறை நியாயத்தில் குறிப்பிட்ட கவனம் செலுத்தி நீதி செயல்பாட்டாளர்களுக்கான சிறப்பு பயிற்சியை முன்னுரிமைப்படுத்துதல்.
கர்நாடகா, ஆந்திர பிரதேசம் மற்றும் ஒடிசா போன்ற மாநிலங்களில் வெற்றிகரமான சீர்திருத்தங்கள் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளபடி, இந்தியாவின் நீதி அமைப்பு எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் சமாளிக்க முடியாதவை அல்ல. தேவைப்படுவது புதிய அறிவு அல்ல, மாறாக நீண்ட காலமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட தீர்வுகளை செயல்படுத்துவதற்கான அரசியல் விருப்பம் மற்றும் நிர்வாக உறுதிப்பாடு. நீதி சீர்திருத்தம் ஒரு புற கவலையாக அல்லாமல், முன்னுரிமை வள ஒதுக்கீட்டிற்குத் தகுதியான அத்தியாவசிய பொதுச் சேவையாக கருதப்பட வேண்டும். முறையான, தரவு சார்ந்த மற்றும் அரசியலமைப்பு அடிப்படையிலான சீர்திருத்தங்கள் மூலம் மட்டுமே இந்தியாவின் நீதி அமைப்பு "ஒவ்வொரு நாளும், அனைவருக்கும்" நீதி உறுதி செய்வதென்ற அதன் பணியை நிறைவேற்றமுடியும் - சட்ட ஆட்சி ஜனநாயகமாக இந்தியாவின் அடையாளத்தை பராமரிப்பதற்கான முன்நிபந்தனை இதுவாகும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
