← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · December 2025 (1-15)
The recent withdrawal of the government's order mandating pre-installation of the Sanchar Saathi app on mobile phones following widespread concerns about surveillance and data misuse represents a significant moment in India's digital governance journey. This incident highlights the urgent need for what scholars term digital constitutionalism, the extension of constitutional principles such as liberty, dignity, equality, accountability, and rule of law into digital spaces. As governance becomes increasingly data-driven through biometric databases, predictive algorithms, and surveillance technologies, constitutional values face unprecedented threats. Modern citizens interact with automated systems for welfare distribution, healthcare, employment, and political expression, yet these technologies often operate without transparency or meaningful consent. Digital constitutionalism emerges as essential for ensuring that technological advancement strengthens rather than undermines democratic foundations.
Surveillance has evolved beyond what George Orwell imagined in his novel 1984, becoming invisible and pervasive through metadata gathering, location tracing, biometric identification, behavioural modelling, and predictive analytics.
This silent and constant surveillance chills free speech, discourages dissent, and disrupts democratic participation as citizens begin self-censoring when aware of being observed.
Facial recognition technology has been prohibited or severely limited in several American cities due to concerns about racial discrimination, false identification, and wrongful arrests.
Research demonstrates that facial recognition systems adversely affect people of colour, women, and minority groups, leading to discrimination rather than crime prevention.
In India, Digi Yatra data at airports operates without comprehensive legal framework, and there is no effective judicial control over expanding surveillance infrastructure.
Closed circuit cameras, biometric scanners, and digital identifiers constantly monitor public spaces, creating disproportionate power between state authority and citizen accountability.
Unchecked surveillance risks transforming democratic states into monitoring states resembling Orwellian Big Brother, fundamentally altering the citizen-state relationship.
The Supreme Court affirmed privacy as a fundamental right in Justice K.S. Puttaswamy vs Union of India in 2017, yet practical implementation remains inadequate.
The Digital Personal Data Protection Act 2023 contains significant flaws including broad government exemptions, weak independent oversight, and inadequate individual remedies.
Datafication has penetrated every sector with banks relying on behavioural analytics, hospitals depending on digital records, and social media platforms constantly profiling users.
Consent has become a routine click-through process rather than genuine voluntary choice, with purpose limitation frequently ignored by data collectors.
Algorithms now determine welfare eligibility, police profiling, content moderation, job applications, and loan approvals, functioning as opaque black boxes without transparency.
Algorithmic failures have excluded deserving families from welfare schemes while automated content moderation has silenced legitimate voices without explanation or appeal mechanisms.
These systems quietly violate constitutional principles of equality, reasonableness, and natural justice, creating real consequences for vulnerable populations lacking digital literacy.
India requires an independent digital rights commission empowered to investigate violations and ensure accountability for both government agencies and private technology companies.
Surveillance must be legally restricted except in grave national security situations, determined through necessity and proportionality tests with mandatory judicial warrants.
Public transparency reports, parliamentary scrutiny mechanisms, and regular audits of high-risk artificial intelligence systems should become obligatory legal requirements.
Citizens must be granted enforceable rights to explanation and appeal against automated decisions affecting their welfare, employment, or fundamental freedoms.
Data protection requires tight purpose limitation, minimal collection principles, and severe punishment for abuse rather than administrative convenience prioritization.
Digital literacy should be recognized as constitutional empowerment, enabling individuals to criticize, challenge, and oppose digital power structures effectively.
The legal framework including the Information Technology Act 2000 must evolve from merely controlling technology toward actively defending citizen liberties.
Digital technologies have become integral to citizenship, determining access to services, political participation, and even identity formation. As governance becomes increasingly algorithmic, constitutional values must guide this transformation rather than becoming victims of efficiency. Freedom, equality, and privacy are too precious to surrender to technological convenience. Digital constitutionalism requires not merely legal changes but comprehensive institutional reforms including independent oversight bodies, judicial safeguards, transparency requirements, and citizen empowerment through digital literacy. Only through such measures can India ensure that technology serves democratic aspirations rather than enabling authoritarian surveillance.
கண்காணிப்பு மற்றும் தரவு தவறான பயன்பாடு பற்றிய பரவலான கவலைகளைத் தொடர்ந்து மொபைல் போன்களில் சஞ்சார் சாத்தி செயலியை முன்கூட்டியே நிறுவ வேண்டும் என்ற அரசாங்க உத்தரவை சமீபத்தில் திரும்பப் பெற்றது இந்தியாவின் டிஜிட்டல் ஆளுகை பயணத்தில் குறிப்பிடத்தக்க தருணத்தை குறிக்கிறது. இந்த சம்பவம் டிஜிட்டல் அரசியலமைப்புவாதம் என்று அறிஞர்கள் குறிப்பிடுவதன் அவசர தேவையை எடுத்துக்காட்டுகிறது, இது சுதந்திரம், கண்ணியம், சமத்துவம், பொறுப்புக்கூறல் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி போன்ற அரசியலமைப்பு கொள்கைகளை டிஜிட்டல் இடங்களுக்கு நீட்டிப்பதாகும். பயோமெட்ரிக் தரவுத்தளங்கள், முன்கணிப்பு அல்காரிதங்கள் மற்றும் கண்காணிப்பு தொழில்நுட்பங்கள் மூலம் ஆளுகை அதிகளவில் தரவு உந்துதலாக மாறும் நிலையில், அரசியலமைப்பு மதிப்புகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்கின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் ஜனநாயக அடித்தளங்களை வலுப்படுத்துவதை உறுதி செய்ய டிஜிட்டல் அரசியலமைப்புவாதம் அவசியமாக உருவெடுக்கிறது.
ஜார்ஜ் ஆர்வெல் தனது 1984 நாவலில் கற்பனை செய்ததை தாண்டி கண்காணிப்பு உருவாகியுள்ளது, மெட்டாடேட்டா சேகரிப்பு, இருப்பிட கண்காணிப்பு, பயோமெட்ரிக் அடையாளம், நடத்தை மாதிரியாக்கம் மற்றும் முன்கணிப்பு பகுப்பாய்வு மூலம் கண்ணுக்கு தெரியாததாகவும் பரவலானதாகவும் மாறியுள்ளது.
இந்த அமைதியான மற்றும் நிலையான கண்காணிப்பு சுதந்திரமான பேச்சை குளிர்விக்கிறது, எதிர்ப்பை ஊக்கமிழக்கச் செய்கிறது, கவனிக்கப்படுவதை அறிந்த குடிமக்கள் சுய தணிக்கை செய்யத் தொடங்குகின்றனர்.
இன பாகுபாடு, தவறான அடையாளம் காணல் மற்றும் தவறான கைதுகள் பற்றிய கவலைகளால் பல அமெரிக்க நகரங்களில் முக அடையாள தொழில்நுட்பம் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது அல்லது கடுமையாக கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
முக அடையாள அமைப்புகள் நிறம் கொண்ட மக்கள், பெண்கள் மற்றும் சிறுபான்மை குழுக்களை பாதிக்கின்றன, குற்றத் தடுப்பை விட பாகுபாட்டிற்கு வழிவகுக்கின்றன என்று ஆராய்ச்சி நிரூபிக்கிறது.
இந்தியாவில் விமான நிலையங்களில் டிஜி யாத்ரா தரவு விரிவான சட்ட கட்டமைப்பின்றி இயங்குகிறது, விரிவடையும் கண்காணிப்பு உள்கட்டமைப்பின் மீது பயனுள்ள நீதித்துறை கட்டுப்பாடு இல்லை.
மூடிய சுற்று கேமராக்கள், பயோமெட்ரிக் ஸ்கேனர்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் அடையாளங்காட்டிகள் பொது இடங்களை தொடர்ந்து கண்காணிக்கின்றன, அரசு அதிகாரத்திற்கும் குடிமக்கள் பொறுப்புக்கூறலுக்கும் இடையே சமச்சீரற்ற அதிகாரத்தை உருவாக்குகின்றன.
கட்டுப்பாடற்ற கண்காணிப்பு ஜனநாயக அரசுகளை ஆர்வெல்லின் பிக் பிரதர் போன்ற கண்காணிப்பு அரசுகளாக மாற்றும் அபாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
2017இல் நீதிபதி கே.எஸ். புட்டசாமி எதிர் இந்திய யூனியன் வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் தனியுரிமையை அடிப்படை உரிமையாக உறுதிப்படுத்தியது, இருப்பினும் நடைமுறை செயல்படுத்தல் போதுமானதாக இல்லை.
டிஜிட்டல் தனிப்பட்ட தரவு பாதுகாப்பு சட்டம் 2023 பரந்த அரசாங்க விலக்குகள், பலவீனமான சுதந்திரமான மேற்பார்வை மற்றும் போதுமான தனிநபர் தீர்வுகள் இல்லாமை உள்ளிட்ட குறிப்பிடத்தக்க குறைபாடுகளைக் கொண்டுள்ளது.
வங்கிகள் நடத்தை பகுப்பாய்வை நம்பி, மருத்துவமனைகள் டிஜிட்டல் பதிவுகளை சார்ந்து, சமூக ஊடக தளங்கள் பயனர்களை தொடர்ந்து சுயவிவரப்படுத்துவதால் தரவுமயமாக்கல் ஒவ்வொரு துறையிலும் ஊடுருவியுள்ளது.
ஒப்புதல் உண்மையான தன்னார்வ தேர்வை விட வழக்கமான கிளிக்-த்ரூ செயல்முறையாக மாறியுள்ளது, நோக்க வரம்பு தரவு சேகரிப்பாளர்களால் அடிக்கடி புறக்கணிக்கப்படுகிறது.
அல்காரிதங்கள் இப்போது நலன் தகுதி, காவல்துறை சுயவிவரப்படுத்தல், உள்ளடக்க மதிப்பாய்வு, வேலை விண்ணப்பங்கள் மற்றும் கடன் ஒப்புதல்களை தீர்மானிக்கின்றன, வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாத மறைவான கருப்புப் பெட்டிகளாக செயல்படுகின்றன.
அல்காரிதமிக் தோல்விகள் தகுதியான குடும்பங்களை நலத் திட்டங்களிலிருந்து விலக்கியுள்ளன, தானியங்கு உள்ளடக்க மதிப்பாய்வு விளக்கம் அல்லது மேல்முறையீட்டு வழிமுறைகள் இல்லாமல் சட்டபூர்வமான குரல்களை அமைதிப்படுத்தியுள்ளது.
இந்த அமைப்புகள் டிஜிட்டல் எழுத்தறிவு இல்லாத பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களுக்கு உண்மையான விளைவுகளை உருவாக்கி சமத்துவம், நியாயத்தன்மை மற்றும் இயற்கை நீதியின் அரசியலமைப்பு கொள்கைகளை அமைதியாக மீறுகின்றன.
மீறல்களை விசாரிக்கவும் அரசு நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் இரண்டிற்கும் பொறுப்புக்கூறலை உறுதி செய்யவும் அதிகாரம் பெற்ற சுதந்திரமான டிஜிட்டல் உரிமைகள் ஆணையம் இந்தியாவுக்கு தேவை.
கடுமையான தேசிய பாதுகாப்பு சூழ்நிலைகளைத் தவிர கண்காணிப்பு சட்டப்பூர்வமாக கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும், கட்டாய நீதித்துறை உத்தரவுகளுடன் தேவை மற்றும் விகிதாசார சோதனைகள் மூலம் தீர்மானிக்கப்பட வேண்டும்.
பொது வெளிப்படைத்தன்மை அறிக்கைகள், நாடாளுமன்ற ஆய்வு வழிமுறைகள் மற்றும் உயர் ஆபத்து செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகளின் வழக்கமான தணிக்கைகள் கட்டாய சட்ட தேவைகளாக மாற வேண்டும்.
தானியங்கு முடிவுகளுக்கு எதிராக அவர்களின் நலன், வேலைவாய்ப்பு அல்லது அடிப்படை சுதந்திரங்களை பாதிக்கும் விளக்கம் மற்றும் மேல்முறையீட்டுக்கான அமலாக்கக்கூடிய உரிமைகள் குடிமக்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்.
நிர்வாக வசதி முன்னுரிமையை விட கடுமையான நோக்க வரம்பு, குறைந்தபட்ச சேகரிப்பு கொள்கைகள் மற்றும் தவறான பயன்பாட்டிற்கு கடுமையான தண்டனை தரவு பாதுகாப்புக்கு தேவை.
டிஜிட்டல் அதிகார கட்டமைப்புகளை திறம்பட விமர்சிக்கவும், சவால் செய்யவும், எதிர்க்கவும் தனிநபர்களை இயலச் செய்து டிஜிட்டல் எழுத்தறிவு அரசியலமைப்பு அதிகாரமளிப்பாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்.
தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம் 2000 உள்ளிட்ட சட்ட கட்டமைப்பு தொழில்நுட்பத்தை கட்டுப்படுத்துவதிலிருந்து குடிமக்கள் சுதந்திரங்களை தீவிரமாக பாதுகாப்பதை நோக்கி உருவாக வேண்டும்.
டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பங்கள் குடியுரிமையின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக மாறியுள்ளன, சேவைகளுக்கான அணுகல், அரசியல் பங்கேற்பு மற்றும் அடையாள உருவாக்கத்தையும் தீர்மானிக்கின்றன. ஆளுகை அதிகளவில் அல்காரிதமிக் ஆகும் நிலையில், அரசியலமைப்பு மதிப்புகள் திறமையின் பலிகளாக மாறாமல் இந்த மாற்றத்தை வழிநடத்த வேண்டும். சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் தனியுரிமை தொழில்நுட்ப வசதிக்கு சரணடைய மிகவும் மதிப்புமிக்கவை. டிஜிட்டல் அரசியலமைப்புவாதத்திற்கு வெறும் சட்ட மாற்றங்கள் மட்டுமின்றி சுதந்திரமான மேற்பார்வை அமைப்புகள், நீதித்துறை பாதுகாப்புகள், வெளிப்படைத்தன்மை தேவைகள் மற்றும் டிஜிட்டல் எழுத்தறிவு மூலம் குடிமக்கள் அதிகாரமளிப்பு உள்ளிட்ட விரிவான நிறுவன சீர்திருத்தங்கள் தேவை. இத்தகைய நடவடிக்கைகளின் மூலம் மட்டுமே தொழில்நுட்பம் சர்வாதிகார கண்காணிப்பை செயல்படுத்துவதை விட ஜனநாயக லட்சியங்களுக்கு சேவை செய்வதை இந்தியா உறுதி செய்ய முடியும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
