← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · December 2025 (1-15)
The tension between health care as a fundamental right and health care as a commercial enterprise lies at the heart of India's public health challenges. With over 80 crore people dependent on public health provisioning, the push for privatisation through expanded public-private partnerships threatens to dismantle already weakened public services while making medical care unaffordable for vast sections of the population. India has among the lowest financial allocations for public health globally, with just 2% of the Union Budget allocated for health services and annual per capita public spending at merely $25. This chronic underinvestment has created space for rapid commercial private health care expansion, fuelled by domestic and foreign investments and pro-corporate policies. However, this private sector boom has not been matched by necessary regulation, leaving patients vulnerable to overcharging, unnecessary procedures, and violations of their fundamental rights. The National Convention on Health Rights convened in December 2025 represents civil society's determined effort to chart an alternative path centred on health as a basic human right.
The expansion of public-private partnerships is leading to medical colleges and health facilities being handed over to private players across multiple Indian states.
This transfer threatens to dismantle public services that crores of Indians rely upon, particularly those who cannot afford private health care costs.
Leaders from movements against privatisation in Andhra Pradesh, Karnataka, Mumbai, Madhya Pradesh, and tribal districts of Gujarat have documented systematic erosion of public systems.
Commercial private health care has rapidly expanded without corresponding improvements in accessibility or affordability for economically vulnerable populations.
Out-of-pocket expenses remain catastrophically high despite disproportionate government attention to insurance schemes that often fail to cover actual treatment costs.
The gap between claims and ground realities of government-supported health insurance schemes reveals fundamental design flaws privileging private providers over public systems.
Medicines constitute up to half of household medical spending, yet more than 80% of medicines in India remain outside any form of price control mechanisms.
The Clinical Establishments Registration and Regulation Act enacted in 2010 remains nominally implemented over fifteen years later, leaving patients unprotected.
Consequences for patients include frequent overcharging for standard procedures and unnecessary medical interventions such as caesarean sections performed for profit rather than medical necessity.
Opaque pricing practices prevent patients from making informed decisions about their treatment options and comparing costs across providers.
Violations of patient rights occur regularly without accessible grievance redress systems that could provide meaningful accountability.
Irrational drug combinations proliferate in the market alongside unethical pharmaceutical marketing practices and excessive retail markups on essential medicines.
Regulatory gaps in the pharmaceutical sector allow exploitation while proposals for removing GST on medicines remain unimplemented despite widespread advocacy.
The absence of rate standardisation and transparent pricing enables medical establishments to charge arbitrarily based on patients' perceived ability to pay.
3. Reforms Needed for Universal Health Coverage as a Basic Human Right
Effective implementation of existing regulatory frameworks including mandatory observance of the Charter of Patient's Rights must be prioritised over new legislation.
Alternative financing frameworks centred on substantially enhanced government spending rather than insurance-based models would reduce catastrophic out-of-pocket costs.
The COVID-19 pandemic underscored indispensable roles of frontline doctors, nurses, paramedics, and support staff who still face low wages, insecure employment, and inadequate working conditions.
Justice for health workers through secure employment, adequate compensation, and social security provisions would strengthen overall health system resilience.
Community-led models and successful state-level initiatives for revitalising public systems demonstrate that alternatives to commercialisation are viable and effective.
Decentralised planning with genuine community engagement ensures health services respond to local needs rather than corporate profit calculations.
Expanding public sector production of essential medicines would address pricing barriers while ensuring availability of quality pharmaceuticals.
The overarching message from health rights advocates remains unambiguous: health care must serve people, not generate profits for corporate interests. Entrenched social hierarchies continue influencing access to health care, with Dalits, Adivasis, Muslims, LGBTQ+ persons, and persons with disabilities facing systematic discrimination requiring dedicated attention. Linking health to broader determinants including food security, environmental pollution, and climate change demands intersectoral strategies. With appropriate political will and sustained civil society pressure, India can build robust public health systems delivering universal quality services as a fundamental right for all citizens regardless of economic status.
அடிப்படை உரிமையாக சுகாதார பராமரிப்புக்கும் வணிக நிறுவனமாக சுகாதார பராமரிப்புக்கும் இடையிலான பதற்றம் இந்தியாவின் பொது சுகாதார சவால்களின் மையத்தில் உள்ளது. 80 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் பொது சுகாதார வழங்கலை சார்ந்திருக்கும் நிலையில், விரிவாக்கப்பட்ட பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகள் மூலம் தனியார்மயமாக்கலுக்கான உந்துதல் ஏற்கனவே பலவீனமடைந்த பொது சேவைகளை அழிக்கும் அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது, அதே நேரத்தில் மருத்துவ பராமரிப்பை மக்களின் பரந்த பிரிவுகளுக்கு வாங்க இயலாததாக ஆக்குகிறது. இந்தியாவில் உலகளவில் பொது சுகாதாரத்திற்கான மிகக் குறைந்த நிதி ஒதுக்கீடுகளில் ஒன்று உள்ளது, யூனியன் பட்ஜெட்டில் வெறும் 2% சுகாதார சேவைகளுக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது மற்றும் ஆண்டு தனிநபர் பொது செலவினம் வெறும் $25 ஆக உள்ளது. இந்த நாள்பட்ட குறைந்த முதலீடு உள்நாட்டு மற்றும் வெளிநாட்டு முதலீடுகள் மற்றும் நிறுவன சார்பு கொள்கைகளால் தூண்டப்பட்ட விரைவான வணிக தனியார் சுகாதார பராமரிப்பு விரிவாக்கத்திற்கு இடத்தை உருவாக்கியுள்ளது.
பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகளின் விரிவாக்கம் பல இந்திய மாநிலங்களில் மருத்துவக் கல்லூரிகள் மற்றும் சுகாதார வசதிகள் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்படுவதற்கு வழிவகுக்கிறது.
இந்த மாற்றம் கோடிக்கணக்கான இந்தியர்கள் சார்ந்திருக்கும் பொது சேவைகளை அழிக்கும் அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகிறது, குறிப்பாக தனியார் சுகாதார பராமரிப்பு செலவுகளை வாங்க இயலாதவர்களுக்கு.
ஆந்திரப் பிரதேசம், கர்நாடகா, மும்பை, மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் குஜராத்தின் பழங்குடி மாவட்டங்களில் தனியார்மயமாக்கலுக்கு எதிரான இயக்கங்களின் தலைவர்கள் பொது அமைப்புகளின் முறையான அரிப்பை ஆவணப்படுத்தியுள்ளனர்.
பொருளாதார ரீதியாக பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களுக்கு அணுகல் அல்லது மலிவு விலையில் தொடர்புடைய மேம்பாடுகள் இல்லாமல் வணிக தனியார் சுகாதார பராமரிப்பு வேகமாக விரிவடைந்துள்ளது.
உண்மையான சிகிச்சை செலவுகளை உள்ளடக்கத் தவறும் காப்பீட்டு திட்டங்களுக்கு விகிதாசாரமற்ற அரசாங்க கவனம் இருந்தபோதிலும் சொந்த செலவினங்கள் பேரழிவுகரமான அளவில் அதிகமாக உள்ளன.
அரசாங்க ஆதரவு சுகாதார காப்பீட்டு திட்டங்களின் உரிமைகோரல்கள் மற்றும் தரை யதார்த்தங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளி தனியார் வழங்குநர்களுக்கு பொது அமைப்புகளை விட சலுகை அளிக்கும் அடிப்படை வடிவமைப்பு குறைபாடுகளை வெளிப்படுத்துகிறது.
மருந்துகள் குடும்ப மருத்துவ செலவினத்தில் பாதி வரை உள்ளன, இருப்பினும் இந்தியாவில் 80%க்கும் அதிகமான மருந்துகள் எந்தவொரு விலைக் கட்டுப்பாட்டு வழிமுறைகளுக்கும் வெளியே உள்ளன.
2010இல் இயற்றப்பட்ட மருத்துவ நிறுவனங்கள் பதிவு மற்றும் ஒழுங்குமுறை சட்டம் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் பெயரளவில் செயல்படுத்தப்பட்டுள்ளது, நோயாளிகளை பாதுகாப்பற்றவர்களாக விட்டுவிடுகிறது.
நோயாளிகளுக்கான விளைவுகள் நிலையான நடைமுறைகளுக்கு அடிக்கடி அதிக கட்டணம் வசூலித்தல் மற்றும் மருத்துவ தேவையை விட லாபத்திற்காக செய்யப்படும் சிசேரியன் பிரிவுகள் போன்ற தேவையற்ற மருத்துவ தலையீடுகளை உள்ளடக்கியது.
தெளிவற்ற விலையிடல் நடைமுறைகள் நோயாளிகள் தங்கள் சிகிச்சை விருப்பங்களைப் பற்றி தகவலறிந்த முடிவுகளை எடுப்பதையும் வழங்குநர்கள் முழுவதும் செலவுகளை ஒப்பிடுவதையும் தடுக்கின்றன.
அர்த்தமுள்ள பொறுப்புக்கூறலை வழங்கக்கூடிய அணுகக்கூடிய குறை தீர்க்கும் அமைப்புகள் இல்லாமல் நோயாளி உரிமை மீறல்கள் வழக்கமாக நிகழ்கின்றன.
பகுத்தறிவற்ற மருந்து கலவைகள் அத்தியாவசிய மருந்துகளின் மீது அதிகப்படியான சில்லறை விலை உயர்வுகள் மற்றும் நெறிமுறையற்ற மருந்து சந்தைப்படுத்தல் நடைமுறைகளுடன் சந்தையில் பெருகுகின்றன.
மருந்துத் துறையில் ஒழுங்குமுறை இடைவெளிகள் சுரண்டலை அனுமதிக்கின்றன, அதே நேரத்தில் பரவலான வக்காலத்து இருந்தபோதிலும் மருந்துகளின் மீது ஜிஎஸ்டி நீக்குவதற்கான முன்மொழிவுகள் செயல்படுத்தப்படாமல் உள்ளன.
விகித தரப்படுத்தல் மற்றும் வெளிப்படையான விலையிடல் இல்லாமை நோயாளிகளின் செலுத்தும் திறனின் அடிப்படையில் மருத்துவ நிறுவனங்கள் தன்னிச்சையாக கட்டணம் வசூலிக்க உதவுகிறது.
நோயாளிகளின் உரிமைகள் பட்டயத்தின் கட்டாய கடைப்பிடிப்பு உள்ளிட்ட தற்போதுள்ள ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகளின் பயனுள்ள செயல்படுத்தல் புதிய சட்டத்தை விட முன்னுரிமை அளிக்கப்பட வேண்டும்.
காப்பீட்டு அடிப்படையிலான மாதிரிகளை விட கணிசமாக அதிகரித்த அரசாங்க செலவினத்தை மையமாகக் கொண்ட மாற்று நிதியளிப்பு கட்டமைப்புகள் பேரழிவுகரமான சொந்த செலவுகளைக் குறைக்கும்.
கோவிட்-19 தொற்றுநோய் முன்னணி மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், துணை மருத்துவர்கள் மற்றும் ஆதரவு ஊழியர்களின் இன்றியமையாத பாத்திரங்களை அடிக்கோடிட்டது, அவர்கள் இன்னும் குறைந்த ஊதியங்கள், பாதுகாப்பற்ற வேலைவாய்ப்பு மற்றும் போதுமான பணி நிலைமைகளை எதிர்கொள்கின்றனர்.
பாதுகாப்பான வேலைவாய்ப்பு, போதுமான இழப்பீடு மற்றும் சமூக பாதுகாப்பு விதிகள் மூலம் சுகாதார பணியாளர்களுக்கு நீதி ஒட்டுமொத்த சுகாதார அமைப்பு நெகிழ்திறனை வலுப்படுத்தும்.
பொது அமைப்புகளை புத்துயிர் அளிப்பதற்கான சமூக தலைமையிலான மாதிரிகள் மற்றும் வெற்றிகரமான மாநில மட்ட முயற்சிகள் வணிகமயமாக்கலுக்கு மாற்றுகள் சாத்தியமானவை மற்றும் பயனுள்ளவை என்பதை நிரூபிக்கின்றன.
உண்மையான சமூக ஈடுபாட்டுடன் பரவலாக்கப்பட்ட திட்டமிடல் சுகாதார சேவைகள் நிறுவன லாபக் கணக்கீடுகளை விட உள்ளூர் தேவைகளுக்கு பதிலளிப்பதை உறுதி செய்கிறது.
அத்தியாவசிய மருந்துகளின் பொதுத்துறை உற்பத்தியை விரிவுபடுத்துவது தரமான மருந்துகளின் கிடைக்கும் தன்மையை உறுதி செய்யும் அதே நேரத்தில் விலைத் தடைகளை நிவர்த்தி செய்யும்.
சுகாதார உரிமை வக்கீல்களிடமிருந்து முக்கிய செய்தி தெளிவாக உள்ளது: சுகாதார பராமரிப்பு நிறுவன நலன்களுக்கு லாபம் ஈட்டுவதை விட மக்களுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும். வேரூன்றிய சமூக படிநிலைகள் சுகாதார பராமரிப்புக்கான அணுகலை தொடர்ந்து பாதிக்கின்றன, தலித்கள், ஆதிவாசிகள், முஸ்லிம்கள், எல்ஜிபிடிக்யூ+ நபர்கள் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகள் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கவனம் தேவைப்படும் முறையான பாகுபாட்டை எதிர்கொள்கின்றனர். உணவுப் பாதுகாப்பு, சுற்றுச்சூழல் மாசுபாடு மற்றும் காலநிலை மாற்றம் உள்ளிட்ட பரந்த தீர்மானிப்பாளர்களுடன் சுகாதாரத்தை இணைப்பது துறைகளுக்கு இடையிலான உத்திகளைக் கோருகிறது. பொருத்தமான அரசியல் விருப்பம் மற்றும் நிலையான சிவில் சமூக அழுத்தத்துடன், பொருளாதார நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் அடிப்படை உரிமையாக அனைவருக்கும் தரமான சேவைகளை வழங்கும் வலுவான பொது சுகாதார அமைப்புகளை இந்தியா கட்டமைக்க முடியும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
