← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · October 2025 (1-15)
In Shahjahanpur, Uttar Pradesh, a young couple recently ended their lives after poisoning their four-month-old son, leaving behind a note wanting their home and car to be sold to repay their debts. This tragedy is not an isolated incident but a stark reflection of India's grim national mental health crisis that spans villages, cities, classrooms, boardrooms, farms and homes. According to the National Crime Records Bureau's Accidental Deaths and Suicides in India (ADSI) 2023 report, there were 1,71,448 suicides in India—a rise of 0.3% from the previous year. The suicide rate per 1,00,000 population fell marginally by 0.8%, yet the absolute numbers reveal a disturbing reality where the rate of mental health deterioration has outpaced case increases. Nearly 230 million Indians live with mental disorders, from depression and anxiety to bipolar and substance-use conditions, yet only one in five persons with severe illness receives formal care due to stigma, cost, and severe shortage of professionals. This crisis is simultaneously a public health emergency, an economic catastrophe, and a profound moral failure demanding urgent, comprehensive intervention.
The National Crime Records Bureau's ADSI 2023 report recorded 1,71,448 suicides in India, representing a 0.3% increase from the previous year
The suicide rate per 1,00,000 population fell marginally by 0.8%, indicating that while per capita rates stabilized, population growth had outpaced case increases
Andaman and Nicobar Islands, Sikkim and Kerala reported the highest suicide rates, while Maharashtra, Tamil Nadu, Madhya Pradesh, Karnataka, and West Bengal accounted for more than 40% of all deaths
Cities continued to have higher suicide rates than rural India, reflecting the pressures of urban life with mental health challenges
Men made up 72.8% of all victims, revealing gendered economic and social stress patterns in suicide causation
Family problems accounted for nearly a third (31.9%) of suicides, followed by illness (19%), substance abuse (7%), and relationship or marriage-related issues (about 10% combined)
Distress in the agrarian sector persists critically, with 10,786 farmer suicides recorded, around 6.3% of total deaths in 2023, slightly lower than previous year
Most farmer suicide cases were in Maharashtra and Karnataka, but broader crisis exists—since 2014, over 1,00,000 farmers have taken their lives
Between 1995 and 2015, nearly 2,96,000 cases resulted from debt, crop failure, market shocks and institutional neglect
Homemakers and caregivers, predominantly women, face high rates of depression, marital distress and domestic violence but remain invisible in official statistics
The World Health Organization (WHO) estimates 16.3 deaths per 1,00,000 people, highlighting India's heavy mental health burden
Lifetime prevalence sits at 10.6%, with treatment gaps ranging from 70% to 92%, indicating massive unmet need for mental health services
India's mental health system has just 0.75 psychiatrists for 1,00,000 people, well below WHO minimum of 1.7 and far from the ideal three
Similar critical shortage exists of nurses, psychologists and social workers across the mental health care ecosystem
In schools and colleges, "counselling" often means a part-time teacher for thousands of students, representing inadequate support
In coaching hubs and universities, support is tokenistic and underfunded, failing to address student mental health needs
On paper, laws appear progressive—the Mental Healthcare Act (2017) decriminalized suicide and guaranteed mental health care
The National Suicide Prevention Strategy (2022) aimed to reduce deaths by 10%, yet suicides have risen rather than decreased
Manodarpan, the school-based psycho-social support scheme, remains largely inactive despite good intentions
Despite 47 postgraduate psychiatry departments and 25 centres of excellence being sanctioned, staffing, pay and training gaps persist
Even the ₹270-crore mental health budget has been largely unspent, leaving policies as empty promises without ground-level implementation
Behind these numbers are lives—a university student who jumped off a bridge after leaving a note that she felt "unworthy," a word echoing quietly in hostels, offices and unread messages
Countless Indians are confiding in algorithms because they have no one else to turn to, reflecting not technological failing but profound human crisis
Nearly 230 million Indians live with mental disorders from depression and anxiety to bipolar and substance-use conditions with minimal formal care access
Care scarcity is driven by stigma, prohibitive costs, and severe shortage of mental health professionals across the country
India must treat mental health as an emergency, not as an afterthought, requiring urgent systemic transformation
Government should prioritize mental health and establish a cross-ministerial task force spanning health, education, agriculture, and women and child welfare departments
Independent funding mechanisms with clear accountability structures must be created for mental health interventions
Within five years, the aim should be to have at least three to five mental health professionals for every 1,00,000 people
This should be achieved through expanded training, scholarships and incentives for rural postings to address geographic disparities
Counselling must become public infrastructure, not a charity, integrated into every school, college, district hospital and agrarian block
There should be a full-time trained counsellor with direct link to one, funded by central budgets, accessible to communities
It should not be left to non-governmental organizations or goodwill—public institutions must take responsibility
Public campaigns must destigmatize mental health, share recovery stories, and normalize conversations about distress across society
Special outreach is needed for high-risk groups such as farmers, homemakers, students, survivors of abuse, and caregivers
For farmers, counselling must go hand in hand with debt relief and livelihood support addressing root causes
Homemakers, often isolated, need community-based therapy networks connecting them to support systems
In coaching hubs and in Kota, Rajasthan specifically, mental health care must be continuous, institutional, and preventive
At the app level, India must urgently regulate the digital mental health ecosystem with robust frameworks
Emotional support apps and AI tools should disclose privacy risks, carry mandatory disclaimers, embed crisis-response redirections
They must provide real-time access to licensed professionals ensuring human oversight
Until robust ethical and legal frameworks exist, such tools cannot replace qualified human care and professional judgment
What is at stake is not only individual lives but also the moral and social fabric of the nation
Suicide remains the leading cause of death among India's youth aged 15-29 years
The country bears a disproportionate share of global female suicide deaths requiring gender-sensitive interventions
Untreated mental illness could cost India over $1 trillion in lost GDP by 2030, representing massive economic burden
Employers already lose over ₹1.1 lakh crore annually to absenteeism, attrition and burnout from mental health issues
Each suicide represents a silenced voice, a broken family, and a future cut short—every life lost demands urgent action
Every one of us has known the relief when someone or some system says these important words: "You matter." If India truly aspires to be modern, progressive and humane, it must prove this by saving lives now slipping away in silence. India's mental health crisis is not merely a healthcare challenge but a comprehensive emergency demanding coordinated action across health, education, agriculture, social welfare, and economic sectors. The numbers are staggering—1,71,448 suicides annually, 230 million people living with mental disorders, treatment gaps of 70-92%, and severe shortage of mental health professionals. Yet behind every statistic is a human story of suffering, stigma, and often preventable tragedy. The interventions required are clear: treat mental health as a public infrastructure necessity, establish cross-ministerial task forces, create independent funding with accountability, expand mental health workforce dramatically, integrate counselling into every school and hospital, launch public awareness campaigns to combat stigma, provide targeted support for high-risk groups, and regulate digital mental health platforms with robust safeguards. The cost of inaction—both human and economic—is simply too high. With political will, adequate resources, and sustained commitment, India can transform its mental health landscape from crisis to care, ensuring that no cry for help ends in silence and no scar remains invisible in our society.
உத்தரப்பிரதேசத்தின் ஷாஜஹான்பூரில், ஒரு இளம் தம்பதியினர் சமீபத்தில் தங்கள் நான்கு மாத மகனுக்கு விஷம் கொடுத்த பின் தங்கள் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனர், கடனை திருப்பிச் செலுத்த தங்கள் வீடு மற்றும் காரை விற்க வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டு ஒரு குறிப்பை விட்டுச் சென்றனர். இந்த சோகம் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சம்பவம் அல்ல, மாறாக கிராமங்கள், நகரங்கள், வகுப்பறைகள், அலுவலகங்கள், பண்ணைகள் மற்றும் வீடுகளில் பரவியுள்ள இந்தியாவின் கடுமையான தேசிய மனநல நெருக்கடியின் வெளிப்படையான பிரதிபலிப்பாகும். தேசிய குற்ற பதிவு பணியகத்தின் இந்தியாவில் தற்செயல் மரணங்கள் மற்றும் தற்கொலைகள் (ADSI) 2023 அறிக்கையின்படி, இந்தியாவில் 1,71,448 தற்கொலைகள் இருந்தன—முந்தைய ஆண்டிலிருந்து 0.3% அதிகரிப்பு. 1,00,000 மக்கள்தொகைக்கு தற்கொலை விகிதம் 0.8% ஆல் சிறிதளவு குறைந்தது, ஆனால் முழுமையான எண்கள் மனநல மோசமடைதல் விகிதம் வழக்கு அதிகரிப்புகளை விட அதிகமாக இருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. கிட்டத்தட்ட 230 மில்லியன் இந்தியர்கள் மனநலக் கோளாறுகளுடன் வாழ்கின்றனர், மனச்சோர்வு மற்றும் கவலையிலிருந்து இருமுனை மற்றும் பொருள்-பயன்பாடு நிலைமைகள் வரை, ஆனால் கடுமையான நோயுடன் ஐந்தில் ஒருவர் மட்டுமே களங்கம், செலவு மற்றும் நிபுணர்களின் கடுமையான பற்றாக்குறை காரணமாக முறையான கவனிப்பைப் பெறுகிறார்கள். இந்த நெருக்கடி ஒரே நேரத்தில் ஒரு பொது சுகாதார அவசரநிலை, ஒரு பொருளாதார பேரழிவு மற்றும் அவசர, விரிவான தலையீட்டைக் கோரும் ஆழமான தார்மீக தோல்வியாகும்.
தேசிய குற்ற பதிவு பணியகத்தின் ADSI 2023 அறிக்கை இந்தியாவில் 1,71,448 தற்கொலைகளைப் பதிவு செய்தது, முந்தைய ஆண்டிலிருந்து 0.3% அதிகரிப்பைக் குறிக்கிறது
1,00,000 மக்கள்தொகைக்கு தற்கொலை விகிதம் 0.8% ஆல் சிறிதளவு குறைந்தது, தனிநபர் விகிதங்கள் நிலைப்படுத்தப்பட்டன, ஆனால் மக்கள்தொகை வளர்ச்சி வழக்கு அதிகரிப்புகளை விட அதிகமாக இருந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது
அந்தமான் மற்றும் நிக்கோபார் தீவுகள், சிக்கிம் மற்றும் கேரளா மிக உயர்ந்த தற்கொலை விகிதங்களை தெரிவித்தன
மகாராஷ்டிரா, தமிழ்நாடு, மத்தியப் பிரதேசம், கர்நாடகா மற்றும் மேற்கு வங்காளம் அனைத்து மரணங்களில் 40% க்கும் மேல் பதிவு செய்தன
நகரங்கள் கிராமப்புற இந்தியாவை விட அதிக தற்கொலை விகிதங்களை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன, நகர்ப்புற வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களை மனநல சவால்களுடன் பிரதிபலிக்கின்றன
ஆண்கள் அனைத்து பாதிக்கப்பட்டவர்களில் 72.8% ஆக இருந்தனர், தற்கொலை காரணத்தில் பாலின பொருளாதார மற்றும் சமூக மன அழுத்த முறைகளை வெளிப்படுத்துகிறது
குடும்ப பிரச்சினைகள் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் ஒரு பங்கு (31.9%) தற்கொலைகளுக்கு காரணமாக இருந்தன, அதைத் தொடர்ந்து நோய் (19%), பொருள் துஷ்பிரயோகம் (7%), மற்றும் உறவு அல்லது திருமணம் தொடர்பான பிரச்சினைகள் (சுமார் 10% ஒருங்கிணைந்து)
வேளாண்மைத் துறையில் துயரம் முக்கியமாக தொடர்கிறது, 10,786 விவசாயிகள் தற்கொலைகள் பதிவு செய்யப்பட்டன, 2023 இல் மொத்த மரணங்களில் சுமார் 6.3%
பெரும்பாலான விவசாயி தற்கொலை வழக்குகள் மகாராஷ்டிரா மற்றும் கர்நாடகாவில் இருந்தன, ஆனால் பரந்த நெருக்கடி உள்ளது—2014 முதல், 1,00,000 க்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் தங்கள் உயிரை இழந்துள்ளனர்
1995 மற்றும் 2015 க்கு இடையில், கிட்டத்தட்ட 2,96,000 வழக்குகள் கடன், பயிர் தோல்வி, சந்தை அதிர்ச்சிகள் மற்றும் நிறுவன புறக்கணிப்பின் விளைவாக இருந்தன
வீட்டு உரிமையாளர்கள் மற்றும் பராமரிப்பாளர்கள், முக்கியமாக பெண்கள், மனச்சோர்வு, திருமண துயரம் மற்றும் குடும்ப வன்முறையின் உயர் விகிதங்களை எதிர்கொள்கின்றனர், ஆனால் அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களில் கண்ணுக்கு தெரியாமல் இருக்கின்றனர்
உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) 1,00,000 மக்களுக்கு 16.3 மரணங்களை மதிப்பிடுகிறது, இந்தியாவின் கனமான மனநல சுமையை எடுத்துக்காட்டுகிறது
வாழ்நாள் பரவல் 10.6% ஆக உள்ளது, சிகிச்சை இடைவெளிகள் 70% முதல் 92% வரை இருக்கும், மனநல சேவைகளுக்கான பாரிய பூர்த்தி செய்யப்படாத தேவையைக் குறிக்கிறது
இந்தியாவின் மனநல அமைப்பில் 1,00,000 மக்களுக்கு வெறும் 0.75 மனநல மருத்துவர்கள் உள்ளனர், WHO குறைந்தபட்சம் 1.7 க்கும் குறைவாகவும், இலட்சிய மூன்றிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது
மனநல பராமரிப்பு சூழலில் செவிலியர்கள், உளவியலாளர்கள் மற்றும் சமூக தொழிலாளர்களின் இதேபோன்ற முக்கியமான பற்றாக்குறை உள்ளது
பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகளில், "ஆலோசனை" என்பது பெரும்பாலும் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களுக்கு பகுதி நேர ஆசிரியரைக் குறிக்கிறது, போதிய ஆதரவைக் குறிக்கிறது
கோச்சிங் மையங்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களில், ஆதரவு அடையாளமாக மற்றும் குறைவாக நிதியளிக்கப்படுகிறது, மாணவர் மனநல தேவைகளை நிவர்த்தி செய்யத் தவறுகிறது
காகிதத்தில், சட்டங்கள் முற்போக்கானதாக தோன்றுகின்றன—மனநல பராமரிப்பு சட்டம் (2017) தற்கொலையை குற்றமற்றதாக்கியது மற்றும் மனநல பராமரிப்பை உத்தரவாதம் செய்தது
தேசிய தற்கொலை தடுப்பு மூலோபாயம் (2022) மரணங்களை 10% குறைக்க நோக்கமாக இருந்தது, ஆனால் தற்கொலைகள் குறைவதை விட உயர்ந்துள்ளன
மனோதர்பன், பள்ளி அடிப்படையிலான மனோ-சமூக ஆதரவு திட்டம், நல்ல நோக்கங்கள் இருந்தபோதிலும் பெரும்பாலும் செயலற்றதாக உள்ளது
47 முதுகலை மனநல மருத்துவத் துறைகள் மற்றும் 25 சிறப்பு மையங்கள் அனுமதிக்கப்பட்ட போதிலும், பணியாளர்கள், ஊதியம் மற்றும் பயிற்சி இடைவெளிகள் தொடர்கின்றன
₹270-கோடி மனநல பட்ஜெட் கூட பெரும்பாலும் செலவிடப்படவில்லை, நிலத்தளத்தில் செயல்படுத்தாமல் கொள்கைகளை வெற்று வாக்குறுதிகளாக விட்டுவிடுகிறது
இந்த எண்களுக்குப் பின்னால் உயிர்கள் உள்ளன—ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவர் தான் "தகுதியற்றவர்" என்று உணர்ந்ததாகக் குறிப்பிட்டு பாலத்திலிருந்து குதித்தார், அந்த வார்த்தை விடுதிகள், அலுவலகங்கள் மற்றும் படிக்காத செய்திகளில் அமைதியாக எதிரொலிக்கிறது
எண்ணற்ற இந்தியர்கள் அல்காரிதங்களில் நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள், ஏனெனில் அவர்களுக்கு திரும்ப யாரும் இல்லை, தொழில்நுட்ப தோல்வியை அல்ல, ஆழமான மனித நெருக்கடியை பிரதிபலிக்கிறது
கிட்டத்தட்ட 230 மில்லியன் இந்தியர்கள் மனச்சோர்வு மற்றும் கவலையிலிருந்து இருமுனை மற்றும் பொருள்-பயன்பாடு நிலைமைகள் வரை மனநலக் கோளாறுகளுடன் வாழ்கின்றனர், குறைந்தபட்ச முறையான கவனிப்பு அணுகலுடன்
கவனிப்பு பற்றாக்குறை களங்கம், தடுப்பு செலவுகள் மற்றும் நாடு முழுவதும் மனநல நிபுணர்களின் கடுமையான பற்றாக்குறையால் இயக்கப்படுகிறது
இந்தியா மனநலத்தை ஒரு அவசரநிலையாகக் கருத வேண்டும், பின்னோக்கமாக அல்ல, அவசர முறையான மாற்றம் தேவை
அரசாங்கம் மனநலத்திற்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் மற்றும் சுகாதாரம், கல்வி, விவசாயம், மற்றும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தை நலன் துறைகளை உள்ளடக்கிய ஒரு குறுக்கு-அமைச்சக பணிக்குழுவை நிறுவ வேண்டும்
மனநல தலையீடுகளுக்கு தெளிவான பொறுப்புக்கூறல் கட்டமைப்புகளுடன் சுதந்திர நிதி பொறிமுறைகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்
ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள், ஒவ்வொரு 1,00,000 மக்களுக்கும் குறைந்தபட்சம் மூன்று முதல் ஐந்து மனநல நிபுணர்களைக் கொண்டிருப்பது இலக்காக இருக்க வேண்டும்
புவியியல் ஏற்றத்தாழ்வுகளை நிவர்த்தி செய்ய விரிவாக்கப்பட்ட பயிற்சி, உதவித்தொகை மற்றும் கிராமப்புற நியமனங்களுக்கான ஊக்குவிப்புகள் மூலம் இது அடையப்பட வேண்டும்
ஆலோசனை பொது உள்கட்டமைப்பாக மாற வேண்டும், தொண்டு அல்ல, ஒவ்வொரு பள்ளி, கல்லூரி, மாவட்ட மருத்துவமனை மற்றும் வேளாண்மை தொகுதியில் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும்
மத்திய பட்ஜெட்களால் நிதியளிக்கப்பட்ட, சமூகங்களுக்கு அணுகக்கூடிய, ஒன்றுக்கு நேரடி இணைப்புடன் முழு நேர பயிற்சி பெற்ற ஆலோசகர் இருக்க வேண்டும்
இது அரசு சாரா நிறுவனங்கள் அல்லது நல்லெண்ணத்திற்கு விடப்படக்கூடாது—பொது நிறுவனங்கள் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும்
பொதுப் பிரச்சாரங்கள் மனநலத்தை களங்கமற்றதாக்க, மீட்பு கதைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள மற்றும் சமூகம் முழுவதும் துயரத்தைப் பற்றிய உரையாடல்களை இயல்பாக்க வேண்டும்
விவசாயிகள், வீட்டு உரிமையாளர்கள், மாணவர்கள், துஷ்பிரயோகத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் பராமரிப்பாளர்கள் போன்ற அதிக ஆபத்துள்ள குழுக்களுக்கு சிறப்பு வெளிச்சம் தேவை
விவசாயிகளுக்கு, ஆலோசனை கடன் நிவாரணம் மற்றும் வாழ்வாதார ஆதரவுடன் கைகோர்க்க வேண்டும், மூல காரணங்களை நிவர்த்தி செய்ய வேண்டும்
வீட்டு உரிமையாளர்கள், பெரும்பாலும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டவர்கள், சமூக அடிப்படையிலான சிகிச்சை நெட்வொர்க்குகள் அவர்களை ஆதரவு அமைப்புகளுடன் இணைக்க வேண்டும்
கோச்சிங் மையங்களில் மற்றும் கோட்டா, ராஜஸ்தானில் குறிப்பாக, மனநல பராமரிப்பு தொடர்ச்சியாக, நிறுவன ரீதியாக மற்றும் தடுப்பாக இருக்க வேண்டும்
செயலி மட்டத்தில், இந்தியா டிஜிட்டல் மனநல சூழலை வலுவான கட்டமைப்புகளுடன் அவசரமாக ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்
உணர்ச்சி ஆதரவு செயலிகள் மற்றும் AI கருவிகள் தனியுரிமை அபாயங்களை வெளிப்படுத்த வேண்டும், கட்டாய மறுப்புகளை சுமக்க வேண்டும், நெருக்கடி-பதில் திசைதிருப்புகளை உட்பொதிக்க வேண்டும்
அவை உரிமம் பெற்ற நிபுணர்களுக்கு நிகழ்நேர அணுகலை வழங்க வேண்டும், மனித மேற்பார்வையை உறுதி செய்ய வேண்டும்
வலுவான நெறிமுறை மற்றும் சட்ட கட்டமைப்புகள் இருக்கும் வரை, அத்தகைய கருவிகள் தகுதிவாய்ந்த மனித பராமரிப்பு மற்றும் தொழில்முறை தீர்ப்பை மாற்ற முடியாது
ஆபத்தில் இருப்பது தனிப்பட்ட உயிர்கள் மட்டுமல்ல, நாட்டின் தார்மீக மற்றும் சமூக அமைப்பும் கூட
நாடு உலகளாவிய பெண் தற்கொலை மரணங்களின் விகிதாசார பங்கைத் தாங்குகிறது, பாலின-உணர்திறன் தலையீடுகள் தேவை
சிகிச்சையளிக்கப்படாத மனநோய் இந்தியாவுக்கு 2030 ஆம் ஆண்டுக்குள் $1 டிரில்லியனுக்கும் அதிகமான இழந்த மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை செலவாகக் கூடும், பாரிய பொருளாதார சுமையைக் குறிக்கிறது
வேலையமர்த்துபவர்கள் ஏற்கனவே மனநல பிரச்சினைகளிலிருந்து வருகை இல்லாமை, வேலையிழப்பு மற்றும் களைப்புக்கு ஆண்டுதோறும் ₹1.1 லட்சம் கோடிக்கும் மேல் இழக்கின்றனர்
ஒவ்வொரு தற்கொலையும் அமைதியாக்கப்பட்ட குரல், உடைந்த குடும்பம் மற்றும் துண்டிக்கப்பட்ட எதிர்காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது—ஒவ்வொரு இழந்த உயிரும் அவசர நடவடிக்கையைக் கோருகிறது
நம்மில் ஒவ்வொருவரும் யாரோ அல்லது சில அமைப்பு இந்த முக்கியமான வார்த்தைகளைச் சொல்லும் போது நிவாரணத்தை அறிந்திருக்கிறோம்: "நீங்கள் முக்கியம்." இந்தியா உண்மையிலேயே நவீனமாகவும், முற்போக்குடையதாகவும், மனிதாபிமானமாகவும் இருக்க விரும்பினால், இப்போது மௌனத்தில் நழுவும் உயிர்களைக் காப்பாற்றுவதன் மூலம் இதை நிரூபிக்க வேண்டும். இந்தியாவின் மனநல நெருக்கடி வெறுமனே ஒரு சுகாதார சவால் அல்ல, மாறாக சுகாதாரம், கல்வி, விவசாயம், சமூக நலன் மற்றும் பொருளாதாரத் துறைகள் முழுவதும் ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கையைக் கோரும் ஒரு விரிவான அவசரநிலையாகும். எண்கள் திகைக்க வைக்கின்றன—ஆண்டுதோறும் 1,71,448 தற்கொலைகள், 230 மில்லியன் மக்கள் மனநலக் கோளாறுகளுடன் வாழ்கின்றனர், 70-92% சிகிச்சை இடைவெளிகள், மற்றும் மனநல நிபுணர்களின் கடுமையான பற்றாக்குறை. ஆனால் ஒவ்வொரு புள்ளிவிவரத்திற்கும் பின்னால் துன்பம், களங்கம் மற்றும் அடிக்கடி தடுக்கக்கூடிய சோகத்தின் மனித கதை உள்ளது. தேவையான தலையீடுகள் தெளிவாக உள்ளன: மனநலத்தை பொது உள்கட்டமைப்பு அவசியமாகக் கருதுதல், குறுக்கு-அமைச்சக பணிக்குழுக்களை நிறுவுதல், பொறுப்புக்கூறலுடன் சுதந்திர நிதியை உருவாக்குதல், மனநல பணியாளர்களை வியத்தகு முறையில் விரிவாக்குதல், ஒவ்வொரு பள்ளி மற்றும் மருத்துவமனையிலும் ஆலோசனையை ஒருங்கிணைத்தல், களங்கத்தை எதிர்த்துப் போராட பொது விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களைத் தொடங்குதல், அதிக ஆபத்துள்ள குழுக்களுக்கு இலக்கு ஆதரவை வழங்குதல், மற்றும் வலுவான பாதுகாப்புகளுடன் டிஜிட்டல் மனநல தளங்களை ஒழுங்குபடுத்துதல். செயலின்மையின் செலவு—மனித மற்றும் பொருளாதார இரண்டும்—மிக அதிகம். அரசியல் விருப்பம், போதுமான வளங்கள் மற்றும் நிலையான உறுதிப்பாட்டுடன், இந்தியா தனது மனநல நிலப்பரப்பை நெருக்கடியிலிருந்து பராமரிப்புக்கு மாற்ற முடியும், உதவிக்கான எந்த அழுகையும் மௌனத்தில் முடிவடையாமல் மற்றும் எந்த வடுவும் நமது சமூகத்தில் கண்ணுக்கு தெரியாமல் இருக்காமல் உறுதி செய்ய முடியும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
