← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · May 2025 (16-31)
Scheme-based workers (SBWs) constitute a crucial workforce of approximately 60 million individuals, including Anganwadi workers and helpers, Accredited Social Health Activists (ASHAs), and Mid-Day-Meal workers. Despite their vital role in implementing welfare schemes, these workers exist in a precarious employment category—neither fully recognized as government employees nor accorded the rights and benefits commensurate with their responsibilities. Their struggle highlights the tension between fiscal constraints and labor rights in the delivery of essential public services.
SBWs serve as the frontline implementers of critical welfare schemes like the Integrated Child Development Services (ICDS), National Rural Health Mission (NRHM), and mid-day meal programs.
They function as a crucial bridge between communities and public health systems, improving school enrollment, nutrition, and maternal health outcomes.
Their work involves addressing social determinants of health, education, and nutrition, particularly for vulnerable populations including children and lactating mothers.
Despite formal recognition of their importance by authorities including the Prime Minister and the World Health Organization, their employment status remains ambiguous.
The "essential" nature of their work was indirectly acknowledged when some state governments invoked essential services legislation to prevent their strikes.
SBWs face three primary challenges: non-recognition as workers with employment status, denial of minimum wages, and lack of social security benefits.
They receive "honorariums" rather than wages, placing them outside the purview of standard labor protections and minimum wage laws.
The absence of prescribed wage negotiation timelines results in arbitrary wage revisions and frequent labor unrest.
State-to-state disparities in remuneration exist based on union strength, political proximity, and electoral considerations.
Their demands include regularization as government employees, minimum wage guarantees, pension benefits, health insurance, and provident fund access.
The judicial position has evolved from the 2006 Supreme Court judgment (State of Karnataka vs. Ameerbi) denying worker status to Anganwadis to more supportive rulings.
In 2022, courts recognized Anganwadi workers' eligibility for gratuity under the Payment of Gratuity Act, 1972.
The Gujarat High Court in 2024 directed governments to formulate policies for regularizing these workers as Class III and IV employees.
The 45th Indian Labour Conference unanimously recommended treating SBWs as workers rather than volunteers, with attendant benefits.
Despite these recommendations, implementation has stalled due to "policy formulation" delays.
The government cites significant cost implications as a barrier to granting regular employee status to SBWs.
As the population grows, the number of required scheme workers also increases, amplifying fiscal concerns.
The cost-benefit analysis must balance budget constraints against the social and economic value these workers generate through improved health and educational outcomes.
Privatization attempts for schemes like ICDS represent an alternative approach to addressing fiscal concerns, though strongly opposed by workers' organizations.
The struggle of scheme-based workers represents a significant labor rights issue at the intersection of welfare delivery and employment policy. Their demands for recognition as workers rather than volunteers reflect legitimate concerns about labor dignity and fair compensation for essential public service. Addressing these demands requires balancing fiscal realities with principles of decent work and recognizing the tremendous social value these workers create. A sustainable resolution must involve creative policy solutions that acknowledge both the indispensable role of these workers and the financial constraints of the welfare state framework.
திட்ட அடிப்படையிலான தொழிலாளர்கள் (எஸ்பிடபிள்யூ) அங்கன்வாடி பணியாளர்கள் மற்றும் உதவியாளர்கள், அங்கீகரிக்கப்பட்ட சமூக சுகாதார செயற்பாட்டாளர்கள் (ஆஷாக்கள்), மற்றும் மதிய உணவு பணியாளர்கள் உள்ளிட்ட சுமார் 60 மில்லியன் தனிநபர்களைக் கொண்ட முக்கியமான பணியாளர்களை உள்ளடக்கியது. நல திட்டங்களை செயல்படுத்துவதில் அவர்களின் முக்கிய பங்கு இருந்தபோதிலும், இந்த தொழிலாளர்கள் ஒரு நிலையற்ற வேலைவாய்ப்பு வகையில் உள்ளனர்—முழுமையாக அரசு ஊழியர்களாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை மற்றும் அவர்களின் பொறுப்புகளுக்கு ஏற்ற உரிமைகள் மற்றும் நன்மைகளும் வழங்கப்படவில்லை. அவர்களின் போராட்டம் அத்தியாவசிய பொது சேவைகளை வழங்குவதில் நிதி கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் தொழிலாளர் உரிமைகளுக்கு இடையேயான இழுபறியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
எஸ்பிடபிள்யூக்கள் ஒருங்கிணைந்த குழந்தை மேம்பாட்டு சேவைகள் (ஐசிடிஎஸ்), தேசிய ஊரக சுகாதார பணி (என்ஆர்எச்எம்), மற்றும் மதிய உணவு திட்டங்கள் போன்ற முக்கியமான நல திட்டங்களின் முன்னணி செயல்படுத்துபவர்களாக செயல்படுகின்றனர்.
அவர்கள் சமூகங்களுக்கும் பொது சுகாதார அமைப்புகளுக்கும் இடையே ஒரு முக்கியமான பாலமாக செயல்படுகின்றனர், பள்ளி சேர்க்கை, ஊட்டச்சத்து, மற்றும் தாய் ஆரோக்கிய விளைவுகளை மேம்படுத்துகின்றனர்.
அவர்களின் பணி குறிப்பாக குழந்தைகள் மற்றும் பாலூட்டும் தாய்மார்கள் உள்ளிட்ட பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்கள்தொகையினருக்கான சுகாதாரம், கல்வி, மற்றும் ஊட்டச்சத்தின் சமூக நிர்ணயிக்கும் காரணிகளை நிவர்த்தி செய்வதை உள்ளடக்கியது.
பிரதம மந்திரி மற்றும் உலக சுகாதார அமைப்பு உள்ளிட்ட அதிகாரிகளால் அவர்களின் முக்கியத்துவத்தின் முறையான அங்கீகாரம் இருந்தபோதிலும், அவர்களின் வேலைவாய்ப்பு நிலை தெளிவற்றதாக உள்ளது.
சில மாநில அரசுகள் அவர்களின் வேலைநிறுத்தங்களைத் தடுக்க அத்தியாவசிய சேவைகள் சட்டத்தை பயன்படுத்தியபோது, அவர்களின் வேலையின் "அத்தியாவசிய" தன்மை மறைமுகமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
எஸ்பிடபிள்யூக்கள் மூன்று முதன்மை சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர்: வேலைவாய்ப்பு நிலையுடன் தொழிலாளர்களாக அங்கீகரிக்கப்படாமை, குறைந்தபட்ச ஊதியம் மறுப்பு, மற்றும் சமூக பாதுகாப்பு நன்மைகள் இல்லாமை.
அவர்கள் ஊதியத்திற்கு பதிலாக "மதிப்பூதியங்களை" பெறுகிறார்கள், இது அவர்களை நிலையான தொழிலாளர் பாதுகாப்புகள் மற்றும் குறைந்தபட்ச ஊதிய சட்டங்களின் வரம்பிற்கு வெளியே வைக்கிறது.
வரையறுக்கப்பட்ட ஊதிய பேரம்பேசல் காலவரிசைகள் இல்லாதது தன்னிச்சையான ஊதிய திருத்தங்கள் மற்றும் அடிக்கடி தொழிலாளர் அமைதியின்மைக்கு வழிவகுக்கிறது.
தொழிற்சங்க வலிமை, அரசியல் நெருக்கம், மற்றும் தேர்தல் கருதுகோள்களின் அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கு இடையே ஊதிய ஏற்றத்தாழ்வுகள் உள்ளன.
அவர்களின் கோரிக்கைகளில் அரசு ஊழியர்களாக ஒழுங்குபடுத்துதல், குறைந்தபட்ச ஊதிய உத்தரவாதங்கள், ஓய்வூதிய நன்மைகள், சுகாதார காப்பீடு, மற்றும் வருங்கால வைப்பு நிதி அணுகல் ஆகியவை அடங்கும்.
நீதித்துறை நிலைப்பாடு அங்கன்வாடிகளுக்கு தொழிலாளர் அந்தஸ்தை மறுக்கும் 2006 உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு (கர்நாடக மாநிலம் எதிர் அமீர்பி) முதல் மேலும் ஆதரவான தீர்ப்புகளுக்கு பரிணமித்துள்ளது.
2022 இல், நீதிமன்றங்கள் கிராட்டுயிட்டி பணம் சட்டம், 1972 இன் கீழ் அங்கன்வாடி பணியாளர்களின் கிராட்டுயிட்டி தகுதியை அங்கீகரித்தன.
2024 இல் குஜராத் உயர் நீதிமன்றம் இந்த தொழிலாளர்களை கிளாஸ் III மற்றும் IV ஊழியர்களாக ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான கொள்கைகளை உருவாக்க அரசாங்கங்களுக்கு உத்தரவிட்டது.
45வது இந்திய தொழிலாளர் மாநாடு எஸ்பிடபிள்யூக்களை தன்னார்வலர்களுக்கு பதிலாக தொழிலாளர்களாக கருதுவதற்கு ஒருமனதாக பரிந்துரைத்தது, அதனுடன் தொடர்புடைய நன்மைகளுடன்.
இந்த பரிந்துரைகள் இருந்தபோதிலும், "கொள்கை உருவாக்க" தாமதங்கள் காரணமாக அமலாக்கம் தேக்கமடைந்துள்ளது.
எஸ்பிடபிள்யூக்களுக்கு வழக்கமான ஊழியர் அந்தஸ்தை வழங்குவதற்கு குறிப்பிடத்தக்க செலவு தாக்கங்களை அரசாங்கம் ஒரு தடையாக குறிப்பிடுகிறது.
மக்கள் தொகை வளரும்போது, தேவைப்படும் திட்ட பணியாளர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்கிறது, நிதி கவலைகளை அதிகரிக்கிறது.
செலவு-நன்மை பகுப்பாய்வு பட்ஜெட் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் மேம்படுத்தப்பட்ட சுகாதார மற்றும் கல்வி விளைவுகள் மூலம் இந்த தொழிலாளர்கள் உருவாக்கும் சமூக மற்றும் பொருளாதார மதிப்புக்கும் இடையே சமநிலை செய்ய வேண்டும்.
ஐசிடிஎஸ் போன்ற திட்டங்களுக்கான தனியார்மயமாக்கல் முயற்சிகள் நிதி கவலைகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கான ஒரு மாற்று அணுகுமுறையை குறிக்கின்றன, இருப்பினும் தொழிலாளர் அமைப்புகளால் வலுவாக எதிர்க்கப்படுகின்றன.
திட்ட அடிப்படையிலான தொழிலாளர்களின் போராட்டம் நல வழங்கல் மற்றும் வேலைவாய்ப்பு கொள்கை சந்திப்பில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தொழிலாளர் உரிமைகள் பிரச்சினையை குறிக்கிறது. தன்னார்வலர்களுக்கு பதிலாக தொழிலாளர்களாக அங்கீகாரம் பெறுவதற்கான அவர்களின் கோரிக்கைகள் தொழிலாளர் கண்ணியம் மற்றும் அத்தியாவசிய பொது சேவைக்கான நியாயமான ஊதியம் பற்றிய நியாயமான கவலைகளை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த கோரிக்கைகளை நிவர்த்தி செய்வது நிதி யதார்த்தங்களுடன் நல்ல வேலை கொள்கைகளை சமநிலைப்படுத்துவது மற்றும் இந்த தொழிலாளர்கள் உருவாக்கும் அளப்பரிய சமூக மதிப்பை அங்கீகரிப்பது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. நிலையான தீர்வு இந்த தொழிலாளர்களின் இன்றியமையாத பங்கு மற்றும் நல அரசு கட்டமைப்பின் நிதி கட்டுப்பாடுகள் ஆகிய இரண்டையும் அங்கீகரிக்கும் படைப்பாற்றல் மிக்க கொள்கை தீர்வுகளை உள்ளடக்க வேண்டும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
