← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · December 2025 (1-15)
The vexed question of citizenship governance has resurfaced dramatically in India through the Election Commission's countrywide Special Intensive Revision of electoral rolls, raising fundamental questions about the relationship between the individual and the state. The Indian passport is meant to be issued only to citizens, and only citizens should appear on electoral rolls, yet holding these documents provides no conclusive proof of citizenship since forgery remains possible. This creates what scholars describe as a conflict between evidence of status and status of evidence. The modern democratic state faces an inherent contradiction: the state's authority derives from the will of the people, yet it is the state apparatus that determines who constitutes the people. This paradox becomes particularly acute when citizenship laws place the burden of proof on individuals while empowering low-level bureaucracy to make determinations that fundamentally affect belonging, rights, and identity in the nation.
The founders of the Republic favoured a territorial conception of citizenship known as Jus Soli or Right of the Soil, though elements of blood lineage were included in the original Citizenship Act of 1955.
Over decades, Jus Sanguinis or Right of Blood gained prominence, introducing multiple caveats for citizenship by birth that did not exist in the original constitutional framework.
To be eligible for citizenship by birth regardless of parentage, one must have been born before July 1, 1987, creating a temporal boundary that affects millions.
Persons born between July 1, 1987 and December 2, 2004 qualify only if either parent was a citizen at the time of birth.
For those born after December 3, 2004, apart from requiring one citizen parent, the other parent must not be an illegal migrant at birth.
The 2003 amendment determined that certain residents are illegal immigrants to be identified and deported, with their progeny ineligible for citizenship by birth.
The Citizenship Amendment Act 2019 introduced explicit religious criteria for certain immigrants, creating controversy over the secular foundations of citizenship.
Countrywide, no single document conclusively proves Indian citizenship, creating a fundamental evidentiary vacuum despite multiple identity documents existing.
The Citizenship Registration Rules 2003 mandate National Identity Cards for citizens whose particulars are entered in the National Register of Citizens, a subset of the National Population Register.
The NPR lists all residents regardless of citizenship status, while graduation to NRC requires proving citizenship through documentation and lineage verification.
Data for NPR was collected alongside the 2010 Census and updated in 2015 covering 119 crore residents, but its relationship with Census 2027 remains unclear.
The Assam NRC exercise published in 2019 marked 19 lakh residents out of 3.29 crore as Doubtful citizens, demonstrating the scale of potential exclusion.
The process relied heavily on legacy records requiring documents regarding parentage and residency going back several decades to prove varying cut-off dates.
The BJP government rejected the Assam draft because many marked Doubtful were Hindus, revealing the political complications of citizenship verification exercises.
The legal challenge against the ECI's Special Intensive Revision argues that only the Home Ministry can determine citizenship, not election authorities verifying voter eligibility.
The ECI contends that its constitutional mandate to determine electoral roll eligibility necessarily requires verifying citizenship status without formally adjudicating it.
Questions of citizenship, treason, and sedition regarding individuals are ultimately decided at the lowest bureaucratic levels by border agents, constables, and village clerks.
The same primary schoolteacher conducting SIR under ECI supervision would make similar determinations for NPR and NRC under Home Ministry oversight.
People are sovereign and the state is their creation, yet the state apparatus has been invested with authority to determine who constitutes the sovereign people.
Once marked Doubtful in NRC or electoral rolls, voting rights can be suspended, citizenship determined by Foreigners Tribunals, and deportation proceedings initiated.
The presumption that all residents are citizens unless proven otherwise is precisely what citizenship verification exercises challenge and potentially reverse.
The fundamental paradox of democracy lies in the state determining who constitutes the people from whom its own legitimacy derives. Whether citizenship verification occurs through ECI's electoral roll revision or Home Ministry's NRC implementation, the same administrative apparatus makes determinations affecting individual rights and national belonging. Discomforting as it remains, the burden falls on individuals to establish eligibility while bureaucratic discretion at the lowest levels determines outcomes. Ensuring fairness, transparency, and constitutional safeguards in these processes becomes essential for protecting both national integrity and individual dignity within democratic frameworks.
குடியுரிமை ஆளுகையின் சிக்கலான கேள்வி தேர்தல் ஆணையத்தின் இந்தியா முழுவதும் சிறப்பு தீவிர திருத்தம் மூலம் வியத்தகு முறையில் மீண்டும் வெளிவந்துள்ளது, தனிநபருக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான உறவு பற்றிய அடிப்படை கேள்விகளை எழுப்புகிறது. இந்திய கடவுச்சீட்டு குடிமக்களுக்கு மட்டுமே வழங்கப்பட வேண்டும், வாக்காளர் பட்டியல்களில் குடிமக்கள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும், இருப்பினும் இந்த ஆவணங்களை வைத்திருப்பது குடியுரிமைக்கு முடிவான ஆதாரத்தை வழங்காது, ஏனெனில் போலியாக்குதல் சாத்தியமாக உள்ளது. இது அறிஞர்கள் நிலையின் சான்று மற்றும் சான்றின் நிலை என்று விவரிப்பதற்கு இடையிலான முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது. நவீன ஜனநாயக அரசு ஒரு உள்ளார்ந்த முரண்பாட்டை எதிர்கொள்கிறது: அரசின் அதிகாரம் மக்களின் விருப்பத்திலிருந்து பெறப்படுகிறது, இருப்பினும் மக்களை யார் என்று தீர்மானிப்பது அரசு அமைப்பே. குடியுரிமை சட்டங்கள் தனிநபர்கள் மீது நிரூபிக்கும் சுமையை வைக்கும் போது இந்த முரண்பாடு குறிப்பாக தீவிரமாகிறது.
குடியரசின் நிறுவனர்கள் ஜஸ் சோலி அல்லது மண்ணின் உரிமை என்று அழைக்கப்படும் பிராந்திய குடியுரிமை கருத்தாக்கத்தை விரும்பினர், இருப்பினும் இரத்த வம்சாவளியின் கூறுகள் 1955 இன் அசல் குடியுரிமை சட்டத்தில் சேர்க்கப்பட்டன.
பத்தாண்டுகளில் ஜஸ் சாங்குயினிஸ் அல்லது இரத்த உரிமை முக்கியத்துவம் பெற்றது, அசல் அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் இல்லாத பிறப்பால் குடியுரிமைக்கு பல எச்சரிக்கைகளை அறிமுகப்படுத்தியது.
பெற்றோரைப் பொருட்படுத்தாமல் பிறப்பால் குடியுரிமைக்கு தகுதி பெற, ஜூலை 1, 1987க்கு முன் பிறந்திருக்க வேண்டும், இது மில்லியன் கணக்கானவர்களை பாதிக்கும் நேரத்தின் எல்லையை உருவாக்குகிறது.
ஜூலை 1, 1987 மற்றும் டிசம்பர் 2, 2004 இடையே பிறந்தவர்கள் பிறப்பின் போது ஒரு பெற்றோர் குடிமகனாக இருந்தால் மட்டுமே தகுதி பெறுவார்கள்.
டிசம்பர் 3, 2004க்குப் பிறகு பிறந்தவர்களுக்கு, ஒரு குடிமக பெற்றோர் தேவைப்படுவதைத் தவிர, மற்ற பெற்றோர் பிறப்பின் போது சட்டவிரோத புலம்பெயர்ந்தவராக இருக்கக்கூடாது.
2003 திருத்தம் சில குடியிருப்பாளர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு நாடு கடத்தப்பட வேண்டிய சட்டவிரோத புலம்பெயர்ந்தவர்கள் என்று தீர்மானித்தது, அவர்களின் சந்ததியினர் பிறப்பால் குடியுரிமைக்கு தகுதியற்றவர்கள்.
குடியுரிமை திருத்தச் சட்டம் 2019 சில புலம்பெயர்ந்தவர்களுக்கு வெளிப்படையான மத அளவுகோல்களை அறிமுகப்படுத்தியது, குடியுரிமையின் மதச்சார்பற்ற அடித்தளங்கள் மீது சர்ச்சையை உருவாக்கியது.
இந்தியா முழுவதும், பல அடையாள ஆவணங்கள் இருந்தபோதிலும் இந்திய குடியுரிமையை முடிவாக நிரூபிக்கும் ஒரே ஆவணமும் இல்லை, இது அடிப்படை சான்றியல் வெற்றிடத்தை உருவாக்குகிறது.
குடியுரிமை பதிவு விதிகள் 2003 தேசிய குடிமக்கள் பதிவேட்டில் விவரங்கள் பதிவு செய்யப்பட்ட குடிமக்களுக்கு தேசிய அடையாள அட்டைகளை கட்டாயமாக்குகின்றன, இது தேசிய மக்கள்தொகை பதிவேட்டின் துணைக்குழுவாகும்.
என்பிஆர் குடியுரிமை நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைத்து குடியிருப்பாளர்களையும் பட்டியலிடுகிறது, என்ஆர்சிக்கு பட்டமேற்றுவதற்கு ஆவணப்படுத்தல் மற்றும் வம்சாவளி சரிபார்ப்பு மூலம் குடியுரிமையை நிரூபிக்க வேண்டும்.
2010 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புடன் என்பிஆருக்கான தரவு சேகரிக்கப்பட்டு 2015இல் 119 கோடி குடியிருப்பாளர்களை உள்ளடக்கி புதுப்பிக்கப்பட்டது, ஆனால் 2027 மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்புடன் அதன் உறவு தெளிவாக இல்லை.
2019இல் வெளியிடப்பட்ட அசாம் என்ஆர்சி பயிற்சி 3.29 கோடியில் 19 லட்சம் குடியிருப்பாளர்களை சந்தேகத்திற்குரிய குடிமக்கள் என்று குறித்தது, சாத்தியமான விலக்கலின் அளவை நிரூபிக்கிறது.
செயல்முறை பல பத்தாண்டுகளுக்கு முந்தைய பெற்றோர் மற்றும் குடியிருப்பு தொடர்பான ஆவணங்களைக் கோரும் மரபு பதிவுகளை பெரிதும் நம்பியது.
பலர் சந்தேகத்திற்குரியவர்களாக குறிக்கப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள் என்பதால் பாஜக அரசாங்கம் அசாம் வரைவை நிராகரித்தது, குடியுரிமை சரிபார்ப்பு பயிற்சிகளின் அரசியல் சிக்கல்களை வெளிப்படுத்தியது.
தேர்தல் ஆணையத்தின் சிறப்பு தீவிர திருத்தத்திற்கு எதிரான சட்ட சவால் குடியுரிமையை உள்துறை அமைச்சகம் மட்டுமே தீர்மானிக்க முடியும், வாக்காளர் தகுதியை சரிபார்க்கும் தேர்தல் அதிகாரிகள் அல்ல என்று வாதிடுகிறது.
தேர்தல் பட்டியல் தகுதியை தீர்மானிக்கும் அதன் அரசியலமைப்பு ஆணை முறையாக தீர்ப்பளிக்காமல் குடியுரிமை நிலையை சரிபார்க்க அவசியமாக தேவைப்படுகிறது என்று தேர்தல் ஆணையம் வாதிடுகிறது.
தனிநபர்கள் தொடர்பான குடியுரிமை, தேசத்துரோகம் மற்றும் கலகம் பற்றிய கேள்விகள் இறுதியில் எல்லை முகவர்கள், காவலர்கள் மற்றும் கிராம எழுத்தர்களால் மிகக் குறைந்த அதிகாரத்துவ மட்டங்களில் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.
தேர்தல் ஆணைய மேற்பார்வையின் கீழ் சிறப்பு தீவிர திருத்தத்தை நடத்தும் அதே ஆரம்ப பள்ளி ஆசிரியர் உள்துறை அமைச்சக மேற்பார்வையின் கீழ் என்பிஆர் மற்றும் என்ஆர்சிக்கு ஒத்த தீர்மானங்களை செய்வார்.
மக்கள் இறையாண்மை உடையவர்கள் மற்றும் அரசு அவர்களின் படைப்பு, இருப்பினும் இறையாண்மை மக்களை யார் என்று தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் அரசு அமைப்புக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது.
என்ஆர்சி அல்லது வாக்காளர் பட்டியல்களில் சந்தேகத்திற்குரியவர்களாக குறிக்கப்பட்டால், வாக்குரிமை இடைநிறுத்தப்படலாம், குடியுரிமை வெளிநாட்டினர் தீர்ப்பாயங்களால் தீர்மானிக்கப்படலாம், நாடு கடத்தல் நடவடிக்கைகள் தொடங்கப்படலாம்.
வேறுவிதமாக நிரூபிக்கப்படாவிட்டால் அனைத்து குடியிருப்பாளர்களும் குடிமக்கள் என்ற அனுமானம் குடியுரிமை சரிபார்ப்பு பயிற்சிகள் சவால் செய்து சாத்தியமான முறையில் தலைகீழாக மாற்றுவது இதுவே.
ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை முரண்பாடு தனது சொந்த நியாயத்தன்மை பெறும் மக்களை யார் என்று அரசு தீர்மானிப்பதில் உள்ளது. குடியுரிமை சரிபார்ப்பு தேர்தல் ஆணையத்தின் வாக்காளர் பட்டியல் திருத்தம் அல்லது உள்துறை அமைச்சகத்தின் என்ஆர்சி செயல்படுத்தல் மூலம் நடந்தாலும், அதே நிர்வாக அமைப்பு தனிநபர் உரிமைகள் மற்றும் தேசிய சொந்தத்தை பாதிக்கும் தீர்மானங்களை செய்கிறது. அசௌகரியமாக இருந்தாலும், சுமை தனிநபர்கள் மீது விழுகிறது, அதே நேரத்தில் மிகக் குறைந்த மட்டங்களில் அதிகாரத்துவ விருப்புரிமை விளைவுகளை தீர்மானிக்கிறது. இந்த செயல்முறைகளில் நேர்மை, வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் அரசியலமைப்பு பாதுகாப்புகளை உறுதி செய்வது ஜனநாயக கட்டமைப்புகளுக்குள் தேசிய ஒருமைப்பாடு மற்றும் தனிநபர் கண்ணியம் இரண்டையும் பாதுகாக்க அவசியமாகிறது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
