← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · January 2026 (16-31)
The recent notice of impeachment motion by 107 Members of Parliament against Justice G.R. Swaminathan of the Madras High Court has brought renewed attention to India's judicial accountability framework. The motion, submitted to the Lok Sabha Speaker in December 2025, contained 13 charges including allegations of acting against secular constitutional principles. While the Constitution provides for removal of judges under Articles 124(4) and 124(5) for Supreme Court judges and Articles 217(1)(b) and 218 for High Court judges, the term impeachment is technically used only for Presidential removal under Article 61. The Judges Inquiry Act, 1968 together with the Judges Inquiry Rules governs the entire procedure, which was designed to be deliberately rigorous to protect judicial independence.
A judge of the Supreme Court or High Court can be removed from office only on grounds of proved misbehaviour or incapacity, with misbehaviour not specifically defined in the Constitution itself.
The Supreme Court in K. Veeraswami versus Union of India 1991 held that society's demand for honesty in a judge is exacting and absolute, and deviation from standards of honesty and impartiality betrays the trust reposed in judges.
In M. Krishna Swami versus Union of India 1992, the Court clarified that wilful abuse of judicial office, wilful misconduct, corruption, lack of integrity, or any offence involving moral turpitude would constitute misbehaviour requiring actuation of mens rea.
The constitutional requirement mandates an address passed by each House supported by majority of total membership and not less than two-thirds of members present and voting, sent to the President for removal.
The Judges Inquiry Act requires not less than 100 Lok Sabha members or 50 Rajya Sabha members to sign the notice of motion, which must be submitted to the Speaker or Chairman respectively.
The Act introduces a preliminary procedure where the Speaker or Chairman may admit or disallow the motion, and if disallowed, no further action is taken and the motion simply lapses without recourse.
The Act does not mention specific conditions of admissibility, unlike other motions and resolutions under the Rules of Procedure of Parliament, leaving significant discretionary space for arbitrary decisions.
When admitting or disallowing the motion, the Speaker or Chairman acts as a statutory authority rather than as Presiding Officer, yet basic conditions of admissibility remain unspecified in the legislation.
Article 124(5) empowers Parliament to regulate procedure for presentation of address and investigation of charges but does not explicitly provide space for Speaker or Chairman to refuse admission of motion.
A motion signed by 100 Members of Parliament can be rejected at the threshold without assigned reasons, rendering the entire constitutional exercise for judicial accountability infructuous.
There is every reason to believe that an impeachment motion is most likely to be disallowed at the threshold if the government of the day does not want it to proceed, effectively weaponizing the procedure.
The provision giving Speaker or Chairman option to disallow the motion needs revisiting since proof of misbehaviour should be established through investigation by the high-level committee, not preliminary executive screening.
Under Article 61 for Presidential impeachment, there is mandatory provision for resolution to be moved without empowering Speaker or Chairman to refuse admission on any grounds whatsoever.
The high-level committee comprising a Supreme Court judge, High Court Chief Justice, and distinguished jurist conducts detailed investigation only after admission, making preliminary rejection procedurally questionable.
Reforms should specify clear admissibility criteria, mandate automatic admission upon meeting signature requirements, and ensure judicial review of any rejection to prevent executive interference in accountability mechanisms.
The judicial impeachment framework in India reflects the delicate constitutional balance between protecting judicial independence and ensuring accountability for judicial misconduct. However, the current procedure contains significant flaws, particularly the discretionary power of the Speaker or Chairman to disallow motions without specified criteria or reasons. This effectively allows executive interference in a constitutional accountability mechanism designed for Parliament. The operation of a serious constitutional provision for removing unworthy judges should not be thwarted by governmental whims. Reforms must ensure that motions meeting constitutional requirements proceed to investigation automatically, while maintaining safeguards against frivolous complaints through the high-level committee process.
சென்னை உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி ஜி.ஆர். சுவாமிநாதன் மீது 107 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால் சமீபத்தில் அளிக்கப்பட்ட பதவி நீக்க தீர்மான அறிவிப்பு இந்தியாவின் நீதித்துறை பொறுப்புக்கூறல் கட்டமைப்பின் மீது புதுப்பிக்கப்பட்ட கவனத்தை கொண்டு வந்துள்ளது. டிசம்பர் 2025-ல் மக்களவை சபாநாயகரிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட இந்த தீர்மானம், மதச்சார்பற்ற அரசியலமைப்பு கொள்கைகளுக்கு எதிராக செயல்பட்டதாக குற்றச்சாட்டுகள் உட்பட 13 குற்றச்சாட்டுகளைக் கொண்டிருந்தது. உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு சட்டப்பிரிவுகள் 124(4) மற்றும் 124(5) மற்றும் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளுக்கு சட்டப்பிரிவுகள் 217(1)(b) மற்றும் 218-ன் கீழ் நீதிபதிகளை நீக்குவதற்கு அரசியலமைப்பு வழி வகுக்கிறது என்றாலும், பதவி நீக்கம் என்ற சொல் தொழில்நுட்ப ரீதியாக சட்டப்பிரிவு 61-ன் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் நீக்கத்திற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது. நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டம், 1968 நீதிபதிகள் விசாரணை விதிகளுடன் சேர்ந்து முழு நடைமுறையையும் நிர்வகிக்கிறது, இது நீதித்துறை சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டுமென்றே கடுமையாக வடிவமைக்கப்பட்டது.
உச்ச நீதிமன்றம் அல்லது உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி நிரூபிக்கப்பட்ட தவறான நடத்தை அல்லது திறனின்மை ஆகிய காரணங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட முடியும், தவறான நடத்தை அரசியலமைப்பில் குறிப்பாக வரையறுக்கப்படவில்லை.
கே. வீரசுவாமி மற்றும் இந்திய ஒன்றியம் 1991 வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம், நீதிபதியிடம் நேர்மைக்கான சமூகத்தின் கோரிக்கை கடுமையானது மற்றும் முழுமையானது என்றும், நேர்மை மற்றும் நடுநிலைமை தரநிலைகளிலிருந்து விலகுவது நீதிபதிகளிடம் வைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையை துரோகம் செய்வதாகும் என்றும் தீர்ப்பளித்தது.
எம். கிருஷ்ணசாமி மற்றும் இந்திய ஒன்றியம் 1992 வழக்கில், நீதிமன்றம் நீதித்துறை பதவியின் வேண்டுமென்றே துஷ்பிரயோகம், வேண்டுமென்றே தவறான நடத்தை, ஊழல், நேர்மையின்மை அல்லது தார்மீக சீர்கேட்டை உள்ளடக்கிய எந்த குற்றமும் மென்ஸ் ரியா தூண்டுதல் தேவைப்படும் தவறான நடத்தையாக இருக்கும் என்று தெளிவுபடுத்தியது.
அரசியலமைப்பு தேவை ஒவ்வொரு சபையின் மொத்த உறுப்பினர்களின் பெரும்பான்மை மற்றும் கலந்துகொண்டு வாக்களிக்கும் உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்குக்கு குறையாத ஆதரவுடன் ஒவ்வொரு சபையும் நிறைவேற்றிய முகவரியை நீக்குவதற்காக குடியரசுத் தலைவருக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறது.
நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டம் 100 மக்களவை உறுப்பினர்கள் அல்லது 50 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் தீர்மான அறிவிப்பில் கையெழுத்திட வேண்டும் என்று தேவைப்படுத்துகிறது, இது முறையே சபாநாயகர் அல்லது தலைவரிடம் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டும்.
சபாநாயகர் அல்லது தலைவர் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது நிராகரிக்கலாம் என்ற ஆரம்ப நடைமுறையை சட்டம் அறிமுகப்படுத்துகிறது, நிராகரிக்கப்பட்டால், மேலதிக நடவடிக்கை எடுக்கப்படாது மற்றும் தீர்மானம் வெறுமனே காலாவதியாகிறது.
நாடாளுமன்றத்தின் நடைமுறை விதிகளின் கீழ் மற்ற தீர்மானங்கள் மற்றும் தீர்மானங்களைப் போலல்லாமல், சட்டம் குறிப்பிட்ட ஏற்றுக்கொள்ளும் நிபந்தனைகளைக் குறிப்பிடவில்லை, தன்னிச்சையான முடிவுகளுக்கு கணிசமான விருப்ப இடத்தை விட்டுச்செல்கிறது.
தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது அல்லது நிராகரிக்கும்போது, சபாநாயகர் அல்லது தலைவர் தலைமை அதிகாரியாக அல்லாமல் சட்டரீதியான அதிகாரியாக செயல்படுகிறார், இருப்பினும் அடிப்படை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிபந்தனைகள் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்படாமல் உள்ளன.
சட்டப்பிரிவு 124(5) முகவரி சமர்ப்பிப்பு மற்றும் குற்றச்சாட்டுகளின் விசாரணைக்கான நடைமுறையை ஒழுங்குபடுத்த நாடாளுமன்றத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது ஆனால் சபாநாயகர் அல்லது தலைவர் தீர்மானத்தின் சேர்க்கையை மறுக்க வெளிப்படையாக இடம் வழங்கவில்லை.
100 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களால் கையெழுத்திடப்பட்ட தீர்மானம் காரணங்கள் குறிப்பிடாமல் வாசலிலேயே நிராகரிக்கப்படலாம், நீதித்துறை பொறுப்புக்கூறலுக்கான முழு அரசியலமைப்பு பயிற்சியையும் பலனற்றதாக ஆக்குகிறது.
அன்றைய அரசாங்கம் அதை தொடர விரும்பவில்லை என்றால் பதவி நீக்க தீர்மானம் வாசலிலேயே நிராகரிக்கப்படும் வாய்ப்பு அதிகம் என்று நம்புவதற்கு எல்லா காரணமும் உள்ளது, திறம்பட நடைமுறையை ஆயுதமாக்குகிறது.
தவறான நடத்தையின் ஆதாரம் உயர்மட்ட குழுவின் விசாரணை மூலம் நிறுவப்பட வேண்டும் என்பதால், ஆரம்ப நிர்வாக திரையிடல் அல்ல என்பதால், சபாநாயகர் அல்லது தலைவருக்கு தீர்மானத்தை நிராகரிக்கும் விருப்பத்தை வழங்கும் விதி மறுபரிசீலனை செய்யப்பட வேண்டும்.
குடியரசுத் தலைவர் பதவி நீக்கத்திற்கான சட்டப்பிரிவு 61-ன் கீழ், சபாநாயகர் அல்லது தலைவருக்கு எந்த காரணத்திலும் சேர்க்கையை மறுக்க அதிகாரம் அளிக்காமல் தீர்மானம் நகர்த்தப்படுவதற்கான கட்டாய ஏற்பாடு உள்ளது.
உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி, உயர் நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி மற்றும் புகழ்பெற்ற சட்ட வல்லுநர் ஆகியோரை உள்ளடக்கிய உயர்மட்ட குழு சேர்க்கைக்குப் பிறகு மட்டுமே விரிவான விசாரணை நடத்துகிறது, ஆரம்ப நிராகரிப்பை நடைமுறை ரீதியாக கேள்விக்குரியதாக ஆக்குகிறது.
சீர்திருத்தங்கள் தெளிவான ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுகோல்களைக் குறிப்பிட வேண்டும், கையெழுத்து தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும்போது தானியங்கி சேர்க்கையை கட்டாயமாக்க வேண்டும், மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் வழிமுறைகளில் நிர்வாக தலையீட்டைத் தடுக்க எந்த நிராகரிப்பின் நீதித்துறை மறுஆய்வையும் உறுதி செய்ய வேண்டும்.
இந்தியாவில் நீதித்துறை பதவி நீக்க கட்டமைப்பு நீதித்துறை சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் நீதித்துறை தவறான நடத்தைக்கு பொறுப்புக்கூறலை உறுதி செய்வதற்கும் இடையேயான நுட்பமான அரசியலமைப்பு சமநிலையை பிரதிபலிக்கிறது. இருப்பினும், தற்போதைய நடைமுறை குறிப்பிடத்தக்க குறைபாடுகளைக் கொண்டுள்ளது, குறிப்பாக குறிப்பிட்ட அளவுகோல்கள் அல்லது காரணங்கள் இல்லாமல் தீர்மானங்களை நிராகரிக்க சபாநாயகர் அல்லது தலைவரின் விருப்ப அதிகாரம். இது நாடாளுமன்றத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு பொறுப்புக்கூறல் வழிமுறையில் நிர்வாக தலையீட்டை திறம்பட அனுமதிக்கிறது. தகுதியற்ற நீதிபதிகளை நீக்குவதற்கான தீவிரமான அரசியலமைப்பு விதியின் செயல்பாடு அரசாங்க விருப்பங்களால் முறியடிக்கப்படக்கூடாது. அரசியலமைப்பு தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் தீர்மானங்கள் தானாகவே விசாரணைக்கு செல்வதை உறுதி செய்ய சீர்திருத்தங்கள் செய்ய வேண்டும், அதே சமயம் உயர்மட்ட குழு செயல்முறை மூலம் அர்த்தமற்ற புகார்களுக்கு எதிரான பாதுகாப்புகளை பராமரிக்க வேண்டும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
