← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · December 2025 (1-15)
The Supreme Court's judgment in the 16th Presidential Reference has reignited fundamental debates about the relationship between constitutional text and constitutional purpose. The core issue concerns whether courts should fix timelines for high constitutional authorities when the Constitution itself remains silent on such matters. While the judgment signals judicial deference to written constitutional language, critics argue it represents abdication of the ultimate judicial function: interpreting the Constitution in accordance with changing times and founding ideals. The Constitution of India prescribes no timelines for actions by the President, Governors, or Speakers, creating anomalies where constitutional functionaries can effectively nullify democratic processes through deliberate inaction. Dr. B.R. Ambedkar's famous plea for constitutional morality, delivered on November 4, 1948, warned precisely against such perversion of the Constitution through administrative manipulation without textual amendment. The practice of Speakers indefinitely delaying defection proceedings and Governors sitting on Bills beyond Assembly tenures represents textbook examples of constitutional subversion that courts must address.
The actions of Governors in withholding legislative business have led to numerous disputes across States, effectively defeating the intent of constitutional provisions regarding gubernatorial functions.
The question is not whether Governors possess power to return Bills for reconsideration, but whether they can indefinitely delay duly passed legislative business without any temporal constraints.
Such indefinite withholding effectively nullifies validly enacted laws, a power that the Constitution grants exclusively to constitutional courts through judicial review.
The Presidential Reference verdict leans against imposing timelines, arguing that constitutional design did not prescribe any timeline in Article 200 governing gubernatorial assent.
This interpretation has the practical effect of upholding Governor actions that block laws passed by elected State Assemblies, undermining democratic legislative processes.
Only constitutional courts have been granted authority to strike down legislative and executive actions found ultra vires, yet judicial hesitation cedes this power to Governors through inaction.
The irony deepens when courts refuse to interpret constitutional silence in ways that would prevent functionaries from achieving ends inimical to founding ideals.
Speakers of Parliament and Legislative Assemblies are mandated to perform quasi-judicial roles deciding defection of elected members under the Tenth Schedule to the Constitution.
No timeline is specified for completion of defection proceedings, creating a fundamental constitutional anomaly with serious democratic consequences.
While Assembly and Parliament terms are fixed at five years, non-stipulation of time periods means elected members could complete tenures without facing lawful consequences for defection.
This anomaly has played out in numerous States, effectively defeating the very ideals that led to inclusion of the anti-defection law in the constitutional framework.
Defecting legislators continue enjoying membership privileges, voting on crucial legislation, and potentially determining government survival despite pending disqualification proceedings.
The silence within the Constitution regarding timelines cannot reasonably be interpreted as authorization for indefinite delay that defeats the anti-defection law's purpose.
Courts interpreting this silence as prohibiting judicial intervention fail to apprehend how constitutional purposes can be thwarted through administrative manipulation.
Dr. Ambedkar explained how forms of administration have close connections with constitutional forms, warning that constitutions can be perverted by merely changing administrative practices.
His plea for constitutional morality came coupled with strongly worded advisory for future courts to ensure founding principles were not compromised through procedural manipulation.
Landmark progressive judgments on Sabarimala Temple entry and LGBTQIA+ rights have borrowed this concept heavily, interpreting constitutional text in line with public conscience.
The doctrine recognizes that constitutional interpretation must safeguard the document's morality, not merely its literal text, against subversion through deliberate inaction.
Dr. Ambedkar trusted successive generations and courts to protect founding principles, acknowledging risks of leaving administrative details to potentially hostile future actors.
Judicial hesitation to develop timeframes for constitutional functionaries defeats founding ideals, representing failure to fulfil the interpretive responsibility courts possess.
Constitutional morality as envisaged by Dr. Ambedkar has still to diffuse sufficiently amongst institutions, requiring courts to actively defend it against erosion.
The balance between judicial deference to constitutional text and interpretive responsibility to safeguard constitutional purposes represents democracy's enduring challenge. Courts endowed with tremendous judicial review powers cannot hesitate when constitutional functionaries pervert founding ideals through deliberate inaction. Whether Governors blocking legislation or Speakers delaying defection proceedings, such practices defeat democracy without amending any constitutional provision. Dr. Ambedkar's vision of constitutional morality demands that courts interpret silence within the Constitution to protect its founding values, not permit their subversion through administrative manipulation masquerading as textual fidelity.
16வது குடியரசுத்தலைவர் குறிப்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு அரசியலமைப்பு உரை மற்றும் அரசியலமைப்பு நோக்கத்திற்கு இடையிலான உறவு பற்றிய அடிப்படை விவாதங்களை மீண்டும் தூண்டியுள்ளது. அரசியலமைப்பே அத்தகைய விஷயங்களில் மௌனமாக இருக்கும் போது நீதிமன்றங்கள் உயர் அரசியலமைப்பு அதிகாரிகளுக்கு காலக்கெடுவை நிர்ணயிக்க வேண்டுமா என்பது முக்கிய பிரச்சினையாகும். தீர்ப்பு எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்பு மொழிக்கு நீதித்துறை மரியாதையை சமிக்ஞை செய்யும் அதே நேரத்தில், விமர்சகர்கள் இது இறுதி நீதித்துறை செயல்பாட்டின் கைவிடுதலை குறிக்கிறது என்று வாதிடுகின்றனர்: மாறும் காலங்கள் மற்றும் நிறுவன இலட்சியங்களுக்கு ஏற்ப அரசியலமைப்பை விளக்குவது. இந்திய அரசியலமைப்பு குடியரசுத்தலைவர், ஆளுநர்கள் அல்லது சபாநாயகர்களின் நடவடிக்கைகளுக்கு காலக்கெடுவை பரிந்துரைக்கவில்லை, அரசியலமைப்பு செயல்பாட்டாளர்கள் வேண்டுமென்றே செயலற்ற தன்மை மூலம் ஜனநாயக செயல்முறைகளை திறம்பட ரத்து செய்யக்கூடிய முரண்பாடுகளை உருவாக்குகிறது.
சட்டமன்ற வணிகத்தை நிறுத்தி வைப்பதில் ஆளுநர்களின் நடவடிக்கைகள் மாநிலங்கள் முழுவதும் பல சர்ச்சைகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளன, ஆளுநர் செயல்பாடுகள் தொடர்பான அரசியலமைப்பு விதிகளின் நோக்கத்தை திறம்பட தோற்கடிக்கின்றன.
ஆளுநர்களுக்கு மறுபரிசீலனைக்கு மசோதாக்களை திருப்பி அனுப்பும் அதிகாரம் உள்ளதா என்பது கேள்வி அல்ல, ஆனால் எந்த நேரக் கட்டுப்பாடுகளும் இல்லாமல் முறையாக நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டமன்ற வணிகத்தை காலவரையின்றி தாமதப்படுத்த முடியுமா என்பதே.
இத்தகைய காலவரையற்ற நிறுத்தி வைப்பு செல்லுபடியாகும் சட்டங்களை திறம்பட ரத்து செய்கிறது, இது அரசியலமைப்பு நீதித்துறை மறுஆய்வு மூலம் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களுக்கு மட்டுமே வழங்கும் அதிகாரமாகும்.
குடியரசுத்தலைவர் குறிப்பு தீர்ப்பு காலக்கெடுவை விதிப்பதற்கு எதிராக சாய்கிறது, ஆளுநர் ஒப்புதலை நிர்வகிக்கும் பிரிவு 200இல் அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பு எந்த காலக்கெடுவையும் பரிந்துரைக்கவில்லை என்று வாதிடுகிறது.
இந்த விளக்கம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில சட்டசபைகள் நிறைவேற்றிய சட்டங்களைத் தடுக்கும் ஆளுநர் நடவடிக்கைகளை நடைமுறையில் நிலைநிறுத்தும் விளைவைக் கொண்டுள்ளது, ஜனநாயக சட்டமன்ற செயல்முறைகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது.
அல்ட்ரா வைர்ஸ் என்று கண்டறியப்பட்ட சட்டமன்ற மற்றும் நிர்வாக நடவடிக்கைகளை ரத்து செய்ய அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்களுக்கு மட்டுமே அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது, இருப்பினும் நீதித்துறை தயக்கம் செயலற்ற தன்மை மூலம் இந்த அதிகாரத்தை ஆளுநர்களுக்கு விட்டுக்கொடுக்கிறது.
நிறுவன இலட்சியங்களுக்கு விரோதமான முடிவுகளை அடைவதிலிருந்து செயல்பாட்டாளர்களைத் தடுக்கும் வழிகளில் அரசியலமைப்பு மௌனத்தை விளக்க நீதிமன்றங்கள் மறுக்கும் போது முரண்நகை ஆழமடைகிறது.
நாடாளுமன்றம் மற்றும் சட்டமன்றங்களின் சபாநாயகர்கள் அரசியலமைப்பின் பத்தாவது அட்டவணையின் கீழ் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களின் கட்சி தாவலை தீர்மானிக்கும் அரை நீதித்துறை பாத்திரங்களை செய்ய கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளனர்.
கட்சி தாவல் நடவடிக்கைகளை முடிப்பதற்கு காலக்கெடு எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை, கடுமையான ஜனநாயக விளைவுகளுடன் அடிப்படை அரசியலமைப்பு முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
சட்டசபை மற்றும் நாடாளுமன்ற பதவிக்காலங்கள் ஐந்து ஆண்டுகளாக நிர்ணயிக்கப்பட்டிருக்கும் அதே நேரத்தில், காலக்கெடு நிர்ணயிக்கப்படாததால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் கட்சி தாவலுக்கான சட்டபூர்வமான விளைவுகளை எதிர்கொள்ளாமல் பதவிக்காலங்களை முடிக்க முடியும்.
இந்த முரண்பாடு பல மாநிலங்களில் நடந்துள்ளது, அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பில் கட்சி தாவல் தடை சட்டத்தை சேர்ப்பதற்கு வழிவகுத்த இலட்சியங்களை திறம்பட தோற்கடிக்கிறது.
கட்சி தாவிய சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் நிலுவையிலுள்ள தகுதி நீக்க நடவடிக்கைகள் இருந்தபோதிலும் உறுப்பினர் சலுகைகளை தொடர்ந்து அனுபவிக்கின்றனர், முக்கியமான சட்டங்களில் வாக்களிக்கின்றனர், சாத்தியமான முறையில் அரசாங்க உயிர்வாழ்வை தீர்மானிக்கின்றனர்.
காலக்கெடு தொடர்பான அரசியலமைப்பிற்குள் உள்ள மௌனத்தை கட்சி தாவல் தடை சட்டத்தின் நோக்கத்தை தோற்கடிக்கும் காலவரையற்ற தாமதத்திற்கான அங்கீகாரமாக நியாயமான முறையில் விளக்க முடியாது.
இந்த மௌனத்தை நீதித்துறை தலையீட்டைத் தடுப்பதாக விளக்கும் நீதிமன்றங்கள் நிர்வாக கையாளுதல் மூலம் அரசியலமைப்பு நோக்கங்கள் எவ்வாறு தடுக்கப்படும் என்பதை புரிந்துகொள்ளத் தவறுகின்றன.
நிர்வாக வடிவங்கள் அரசியலமைப்பு வடிவங்களுடன் நெருக்கமான தொடர்புகளைக் கொண்டுள்ளன என்று டாக்டர் அம்பேத்கர் விளக்கினார், நிர்வாக நடைமுறைகளை மாற்றுவதன் மூலம் அரசியலமைப்புகள் திரிக்கப்படலாம் என்று எச்சரித்தார்.
அரசியலமைப்பு நெறிமுறைக்கான அவரது வேண்டுகோள் நடைமுறை கையாளுதல் மூலம் நிறுவன கொள்கைகள் சமரசம் செய்யப்படாமல் இருப்பதை உறுதி செய்ய எதிர்கால நீதிமன்றங்களுக்கு கடுமையான வார்த்தைகளில் ஆலோசனையுடன் சேர்ந்து வந்தது.
சபரிமலை கோயில் நுழைவு மற்றும் எல்ஜிபிடிக்யூஐஏ+ உரிமைகள் தொடர்பான மைல்கல் முற்போக்கான தீர்ப்புகள் இந்த கருத்தாக்கத்தை பெரிதும் கடன் வாங்கி, பொது மனசாட்சிக்கு ஏற்ப அரசியலமைப்பு உரையை விளக்கின.
அரசியலமைப்பு விளக்கம் ஆவணத்தின் நெறிமுறையை பாதுகாக்க வேண்டும், வேண்டுமென்றே செயலற்ற தன்மை மூலம் சீர்குலைவுக்கு எதிராக அதன் நேரடி உரையை மட்டும் அல்ல என்று கோட்பாடு அங்கீகரிக்கிறது.
டாக்டர் அம்பேத்கர் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் மற்றும் நீதிமன்றங்கள் நிறுவன கொள்கைகளை பாதுகாக்கும் என்று நம்பினார், சாத்தியமான விரோதமான எதிர்கால நடிகர்களுக்கு நிர்வாக விவரங்களை விட்டுவிடுவதன் அபாயங்களை ஒப்புக்கொண்டார்.
அரசியலமைப்பு செயல்பாட்டாளர்களுக்கு காலக்கெடுவை உருவாக்க நீதித்துறை தயக்கம் நிறுவன இலட்சியங்களை தோற்கடிக்கிறது, நீதிமன்றங்கள் கொண்டிருக்கும் விளக்க பொறுப்பை நிறைவேற்றத் தவறுவதை குறிக்கிறது.
டாக்டர் அம்பேத்கர் கற்பனை செய்த அரசியலமைப்பு நெறிமுறை நிறுவனங்களிடையே இன்னும் போதுமான அளவு பரவ வேண்டியுள்ளது, அரிப்புக்கு எதிராக நீதிமன்றங்கள் தீவிரமாக பாதுகாக்க வேண்டும்.
அரசியலமைப்பு உரைக்கான நீதித்துறை மரியாதைக்கும் அரசியலமைப்பு நோக்கங்களை பாதுகாக்கும் விளக்க பொறுப்புக்கும் இடையிலான சமநிலை ஜனநாயகத்தின் நிலையான சவாலை குறிக்கிறது. மகத்தான நீதித்துறை மறுஆய்வு அதிகாரங்களைக் கொண்ட நீதிமன்றங்கள் அரசியலமைப்பு செயல்பாட்டாளர்கள் வேண்டுமென்றே செயலற்ற தன்மை மூலம் நிறுவன இலட்சியங்களை திரிக்கும் போது தயங்க முடியாது. ஆளுநர்கள் சட்டத்தைத் தடுப்பது அல்லது சபாநாயகர்கள் கட்சி தாவல் நடவடிக்கைகளை தாமதப்படுத்துவது எதுவாக இருந்தாலும், இத்தகைய நடைமுறைகள் எந்த அரசியலமைப்பு விதியையும் திருத்தாமல் ஜனநாயகத்தை தோற்கடிக்கின்றன. டாக்டர் அம்பேத்கரின் அரசியலமைப்பு நெறிமுறை பார்வை நீதிமன்றங்கள் அதன் நிறுவன மதிப்புகளை பாதுகாக்க அரசியலமைப்பிற்குள் மௌனத்தை விளக்க வேண்டும் என்று கோருகிறது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
