← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · December 2025 (1-15)
Freedom of speech is vital for any democracy, and the usual suspects for attacks on this right are typically the executive or legislature. However, recent proceedings of the Supreme Court of India in Ranveer Allahbadia vs Union of India have raised concerns that potential risks to free speech could emerge from the judiciary itself. On November 27, 2025, the Court suggested that self-styled bodies are insufficient for online content regulation and proposed creating neutral autonomous bodies while asking the Government to publish draft regulatory guidelines. This judicial activism in demanding content regulation raises fundamental questions about constitutional propriety and separation of powers. When the Court takes on tasks of identifying content problems and deliberating on regulatory requirements, it ventures into the legislative domain, limited by inherent institutional barriers including lack of technical expertise in online media regulation. The thin line between legitimate regulation and unlawful restraint on speech demands careful examination through constitutional principles and comparative democratic practices.
Section 67 of the Information Technology Act and Sections 294, 295, and 296 of the Bharatiya Nyaya Sanhita already penalise obscenity comprehensively.
Section 66 of the Information Technology Act prohibits computer-related offences such as hacking, while Section 66E prohibits publishing personal images without consent.
Section 66F of the Information Technology Act specifically penalises cyber terrorism, providing legal tools against serious online threats to national security.
The Information Technology Intermediary Guidelines and Digital Media Ethics Code Rules promulgated in 2021 establish oversight mechanisms, though criticised for overreaching interference.
These rules impose prior restraint requiring publishers to exercise due caution while dealing with activities, beliefs, practices, or views of racial or religious groups.
Despite comprehensive existing provisions, the Court's expansion of case scope to examine regulatory measures beyond the original subject matter raises procedural concerns.
In Common Cause vs Union of India 2008, the Court cautioned itself that many problems cannot be solved by courts despite their desire to help.
Article 19(2) of the Constitution exhaustively enumerates grounds for restricting free speech including sovereignty, state security, public order, defamation, and other expressly stated interests.
In Kaushal Kishor 2023, a five-judge Bench categorically held that additional restrictions beyond Article 19(2) cannot be imposed under any guise whatsoever.
The Court stated that under the guise of competing fundamental rights, additional restrictions not found in Article 19(2) cannot be imposed on Article 19(1)(a) rights.
In Sahara India Real Estate Corporation vs SEBI 2012, a five-judge Bench held that pre-censorship of media must be avoided at all costs.
Postponement orders directed at media must satisfy high thresholds of reasonableness and be used only as a last resort for protecting other interests.
During Constituent Assembly debates, Pandit Thakur Dass Bhargava emphasised that the Supreme Court should ultimately be the arbiter determining whether restrictions are reasonable.
This constitutional scheme demands courts determine validity of laws rather than deliberate on requirements for laws touching citizens' freedom.
In Adarsh Co-operative Housing Society Ltd vs Union of India 2018, when counsel suggested directing filmmakers to add disclaimers, the Court correctly deferred to the Censor Board.
The Court held that such decisions belong to the Censor Board after hearing producers or directors, not to judicial pronouncement through general directions.
The European Union's Digital Services Act 2022 prescribes content removal protocols without imposing blanket prior censorship on digital expression.
Germany's Network Enforcement Act 2017 ensures prompt action on harmful content without adversely impacting fundamental free speech protections.
The United Kingdom's Online Safety Act 2023 focuses on removing harmful content and imposing fines for breach rather than prior restraint mechanisms.
Countries like China and Russia invoke draconian laws for online content restriction with surveillance and pre-censorship dominating their regulatory approaches.
Scholars Landau and Dixon demonstrated that would-be authoritarians sometimes capture courts and deploy them abusively as part of democratic erosion projects.
Constitutional propriety demands that the judiciary abstain not only from law-making but also from deliberating on requirements for laws affecting citizens' fundamental freedoms. When courts repeatedly ask for stringent regulations and executives readily agree, it creates concerning convergence threatening democratic liberties. Major democracies focus on content removal and penalisation for breaches rather than prior censorship regimes. The doctrine of separation of powers requires courts to determine validity of existing laws rather than advocate for new restrictions. As Salman Rushdie eloquently stated when censored, free speech is the whole thing, the whole ball game, free speech is life itself. Preserving this fundamental freedom requires judicial restraint alongside executive and legislative accountability.
எந்தவொரு ஜனநாயகத்திற்கும் கருத்துச் சுதந்திரம் இன்றியமையாதது, இந்த உரிமை மீதான தாக்குதல்களுக்கான வழக்கமான சந்தேக நபர்கள் பொதுவாக நிர்வாகம் அல்லது சட்டமன்றம் ஆகும். எனினும், ரன்வீர் அல்லாஹ்படியா எதிர் இந்திய ஒன்றியம் வழக்கில் இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய நடவடிக்கைகள் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான சாத்தியமான அபாயங்கள் நீதித்துறையிலிருந்தே வரலாம் என்ற கவலைகளை எழுப்பியுள்ளன. நவம்பர் 27, 2025 அன்று, சுய பாணி அமைப்புகள் ஆன்லைன் உள்ளடக்க ஒழுங்குமுறைக்கு போதுமானதாக இல்லை என்று நீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது, நடுநிலையான சுயாட்சி அமைப்புகளை உருவாக்க முன்மொழிந்தது, வரைவு ஒழுங்குமுறை வழிகாட்டுதல்களை வெளியிடுமாறு அரசாங்கத்தை கேட்டுக்கொண்டது. உள்ளடக்க ஒழுங்குமுறையைக் கோரும் இந்த நீதித்துறை செயற்பாட்டுவாதம் அரசியலமைப்பு நேர்மை மற்றும் அதிகாரப் பிரிவினை பற்றிய அடிப்படை கேள்விகளை எழுப்புகிறது.
தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின் பிரிவு 67 மற்றும் பாரதீய நியாய சன்ஹிதாவின் பிரிவுகள் 294, 295 மற்றும் 296 ஆகியவை ஆபாசத்தை விரிவாக தண்டிக்கின்றன.
தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின் பிரிவு 66 ஹேக்கிங் போன்ற கணினி தொடர்பான குற்றங்களைத் தடை செய்கிறது, பிரிவு 66E ஒப்புதல் இல்லாமல் தனிப்பட்ட படங்களை வெளியிடுவதைத் தடை செய்கிறது.
தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டத்தின் பிரிவு 66F குறிப்பாக சைபர் பயங்கரவாதத்தை தண்டிக்கிறது, தேசிய பாதுகாப்புக்கு எதிரான கடுமையான ஆன்லைன் அச்சுறுத்தல்களுக்கு எதிராக சட்ட கருவிகளை வழங்குகிறது.
2021இல் அறிவிக்கப்பட்ட தகவல் தொழில்நுட்ப இடைநிலை வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் டிஜிட்டல் ஊடக நெறிமுறை குறியீட்டு விதிகள் மேற்பார்வை வழிமுறைகளை நிறுவுகின்றன, அதிகப்படியான தலையீட்டிற்காக விமர்சிக்கப்பட்டாலும்.
இந்த விதிகள் இன சமய குழுக்களின் நடவடிக்கைகள், நம்பிக்கைகள், நடைமுறைகள் அல்லது கருத்துக்களைக் கையாளும் போது வெளியீட்டாளர்கள் தகுந்த எச்சரிக்கையைக் கடைப்பிடிக்க முன் கட்டுப்பாட்டை விதிக்கின்றன.
விரிவான தற்போதுள்ள விதிகள் இருந்தபோதிலும், அசல் விஷயத்திற்கு அப்பால் ஒழுங்குமுறை நடவடிக்கைகளை ஆராய வழக்கின் நோக்கத்தை நீதிமன்றம் விரிவுபடுத்துவது நடைமுறை கவலைகளை எழுப்புகிறது.
காமன் காஸ் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் 2008இல், நீதிமன்றங்களால் பல பிரச்சனைகளை தீர்க்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் தன்னையே எச்சரித்துக்கொண்டது.
அரசியலமைப்பின் பிரிவு 19(2) இறையாண்மை, அரசு பாதுகாப்பு, பொது ஒழுங்கு, அவதூறு மற்றும் பிற வெளிப்படையாக குறிப்பிடப்பட்ட நலன்கள் உட்பட கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான அடிப்படைகளை முழுமையாக பட்டியலிடுகிறது.
கௌஷல் கிஷோர் 2023இல், ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வு பிரிவு 19(2)க்கு அப்பால் கூடுதல் கட்டுப்பாடுகளை எந்த சாக்குப்போக்கிலும் விதிக்க முடியாது என்று தெளிவாகக் கூறியது.
போட்டியிடும் அடிப்படை உரிமைகளின் சாக்குப்போக்கின் கீழ், பிரிவு 19(2)இல் காணப்படாத கூடுதல் கட்டுப்பாடுகளை பிரிவு 19(1)(அ) உரிமைகள் மீது விதிக்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
சஹாரா இந்தியா ரியல் எஸ்டேட் கார்ப்பரேஷன் எதிர் செபி 2012இல், ஐந்து நீதிபதிகள் அமர்வு ஊடகங்களின் முன் தணிக்கையை எல்லா விலையிலும் தவிர்க்க வேண்டும் என்று கூறியது.
ஊடகங்களுக்கு இயக்கப்படும் ஒத்திவைப்பு உத்தரவுகள் பகுத்தறிவின் உயர் வரம்புகளை பூர்த்தி செய்ய வேண்டும், பிற நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கான கடைசி வழியாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
அரசியலமைப்பு சபை விவாதங்களின் போது, கட்டுப்பாடுகள் நியாயமானவையா என்பதை தீர்மானிக்கும் இறுதி நடுவராக உச்ச நீதிமன்றம் இருக்க வேண்டும் என்று பண்டித் தாக்கூர் தாஸ் பார்கவா வலியுறுத்தினார்.
இந்த அரசியலமைப்பு திட்டம் குடிமக்களின் சுதந்திரத்தைத் தொடும் சட்டங்களின் தேவைகளை விவாதிப்பதை விட சட்டங்களின் செல்லுபடியை நீதிமன்றங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்று கோருகிறது.
ஆதர்ஷ் கூட்டுறவு வீட்டுவசதி சொசைட்டி லிமிடெட் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் 2018இல், திரைப்பட தயாரிப்பாளர்களுக்கு மறுப்பு அறிக்கைகளைச் சேர்க்க வழக்கறிஞர் பரிந்துரைத்தபோது, நீதிமன்றம் சரியாக தணிக்கை வாரியத்திற்கு ஒத்திவைத்தது.
தயாரிப்பாளர்கள் அல்லது இயக்குநர்களின் விசாரணைக்குப் பிறகு தணிக்கை வாரியத்திற்கே அத்தகைய முடிவுகள் சொந்தமானவை, பொதுவான உத்தரவுகள் மூலம் நீதித்துறை அறிவிப்புக்கு அல்ல என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் டிஜிட்டல் சேவைகள் சட்டம் 2022 டிஜிட்டல் வெளிப்பாட்டின் மீது முழுமையான முன் தணிக்கையை விதிக்காமல் உள்ளடக்கத்தை அகற்றும் நெறிமுறைகளை பரிந்துரைக்கிறது.
ஜெர்மனியின் நெட்வொர்க் அமலாக்கச் சட்டம் 2017 அடிப்படை கருத்துச் சுதந்திர பாதுகாப்புகளை பாதிக்காமல் தீங்கு விளைவிக்கும் உள்ளடக்கத்தின் மீது உடனடி நடவடிக்கையை உறுதி செய்கிறது.
இங்கிலாந்தின் ஆன்லைன் பாதுகாப்புச் சட்டம் 2023 முன் கட்டுப்பாட்டு வழிமுறைகளை விட தீங்கு விளைவிக்கும் உள்ளடக்கத்தை அகற்றுவதிலும் மீறல்களுக்கு அபராதம் விதிப்பதிலும் கவனம் செலுத்துகிறது.
சீனா மற்றும் ரஷ்யா போன்ற நாடுகள் கண்காணிப்பு மற்றும் முன் தணிக்கை அவற்றின் ஒழுங்குமுறை அணுகுமுறைகளில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஆன்லைன் உள்ளடக்க கட்டுப்பாட்டிற்கு கொடூரமான சட்டங்களை பயன்படுத்துகின்றன.
சாத்தியமான சர்வாதிகாரிகள் சில நேரங்களில் நீதிமன்றங்களைக் கைப்பற்றி ஜனநாயக அரிப்பு திட்டங்களின் ஒரு பகுதியாக துஷ்பிரயோகமாக பயன்படுத்துவார்கள் என்று அறிஞர்கள் லாண்டாவ் மற்றும் டிக்சன் நிரூபித்தனர்.
குடிமக்களின் அடிப்படை சுதந்திரங்களை பாதிக்கும் சட்டங்களுக்கான தேவைகளை விவாதிப்பதிலிருந்து மட்டுமின்றி சட்டம் இயற்றுவதிலிருந்தும் நீதித்துறை விலகி இருக்க வேண்டும் என்று அரசியலமைப்பு நேர்மை கோருகிறது. நீதிமன்றங்கள் மீண்டும் மீண்டும் கடுமையான ஒழுங்குமுறைகளைக் கேட்கும் போதும் நிர்வாகங்கள் உடனடியாக ஒப்புக்கொள்ளும் போதும், ஜனநாயக சுதந்திரங்களை அச்சுறுத்தும் கவலைக்குரிய ஒருங்கிணைவை உருவாக்குகிறது. முன் தணிக்கை ஆட்சிகளை விட உள்ளடக்கத்தை அகற்றுவது மற்றும் மீறல்களுக்கு தண்டனை விதிப்பதில் முக்கிய ஜனநாயகங்கள் கவனம் செலுத்துகின்றன. புதிய கட்டுப்பாடுகளை வக்காலத்து செய்வதை விட தற்போதுள்ள சட்டங்களின் செல்லுபடியை நீதிமன்றங்கள் தீர்மானிக்க அதிகாரப் பிரிவினை கோட்பாடு தேவைப்படுகிறது. சல்மான் ருஷ்டி சொற்பொழிவாற்றியது போல், கருத்துச் சுதந்திரம் முழுமையான விஷயம், கருத்துச் சுதந்திரம் வாழ்க்கையே.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
