← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · October 2025 (1-15)
In June 2024, the UK's House of Commons passed the Terminally Ill Adults (End of Life) Bill, reigniting global conversation about euthanasia and marking a bold moral step that many western countries have embraced. While India has legally recognized passive euthanasia through a series of Supreme Court judgments, it has consciously drawn a line against active euthanasia, reflecting careful ethical conservatism suited to the country's realities. Passive euthanasia permits withdrawal of life-sustaining treatment when it merely prolongs suffering, allowing death to take its natural course rather than actively causing death. However, despite this legal recognition, procedural requirements such as advance directives, dual medical board clearance, and occasional judicial oversight make implementation painfully slow. India's fragmented healthcare system—marked by deep family involvement, religious sensitivities, varying literacy levels, expensive medical care, and underdeveloped palliative care—creates complex end-of-life dynamics requiring comprehensive reform beyond mere legal frameworks.
Supreme Court Recognition: India has recognized passive euthanasia through landmark Supreme Court judgments establishing legal frameworks, though it has consciously drawn a line against active euthanasia reflecting cultural values, institutional capacity, and socio-economic conditions.
Constitutional Interpretation: Article 21 of the Constitution guarantees the right to life and has been interpreted to include the right to die with dignity, but this cannot be stretched to mean a right to be killed, maintaining crucial distinction between omission and commission.
Ethical Conservatism: The Indian approach reflects careful ethical conservatism suited to the country's realities—avoiding the UK's active euthanasia path but recognizing that dignity in life must extend to dignity in dying through passive measures.
Jurisprudential Caution: The Supreme Court has been cautious in maintaining the distinction between allowing death and causing death, balancing individual autonomy with societal protection against potential abuse and coercion.
Procedural Safeguards: Legal framework includes mandatory requirements such as seven-day cooling-off periods, psychological counselling, palliative care review, and informed decision-making processes to prevent misuse and ensure protection of vulnerable populations.
Right to Dignity: India's constitutional promise of dignity in life must extend to dignity in dying, creating legal obligation to reform passive euthanasia protocols to make them practically accessible rather than theoretically available.
Practical Inaccessibility: Despite legal recognition, procedural requirements including advance directives, dual medical board clearance, and occasional judicial oversight create implementation delays that amount to cruel suffering for terminally ill patients and their families.
Hollow Legal Principles: The law, though sound in principle, is often hollow in practice; reports from tertiary hospitals suggest families are forced to make decisions informally and outside legal frameworks, placing doctors in difficult legal positions.
Healthcare System Fragmentation: India's healthcare system is fragmented, uneven, and under-resourced; moreover, its societal context—deep family involvement, religious sensitivities, varying literacy levels—makes end-of-life choices more complex than in western countries.
Palliative Care Underdevelopment: As medical care is expensive and palliative care remains underdeveloped, introducing active euthanasia (even with safeguards) may inadvertently pressure elderly, disabled, or financially dependent individuals to opt for death.
Delays and Decision-Making: For patients in terminal stages or their families, delays amount to cruel suffering; the law's absence of efficient implementation erodes the very dignity it was intended to preserve through bureaucratic complexity.
Informal Decision-Making: In most cases, families are forced to make decisions informally outside legal frameworks, thus placing doctors in difficult legal positions and creating ethical dilemmas without institutional protection or clear accountability.
Ombudsman Experience: India's experience with ombudsman schemes in banking and insurance has been mixed—delays, limited enforcement powers, and public unfamiliarity have marred effectiveness, suggesting traditional oversight models may be inadequate.
Digital Divide Concerns: While digital solutions offer promise, implementation must account for India's digital divide, varying literacy levels, language diversity, and unequal access to technology infrastructure across urban-rural divides.
Digital Advance Directives System: Build a humane, efficient system by leveraging digital tools and streamlining procedures; advance directives should be registered on a national digital portal linked with Aadhaar for biometric verification.
Easy Directive Management: The digital system should allow patients to create, update, or revoke their directives easily, with treating physicians validating the patient's mental capacity and intent online, eliminating bureaucratic delays and paperwork burdens.
Hospital Ethics Committees: Empowered hospital ethics committees consisting of senior doctors, a palliative care specialist, and a neutral third party should be authorized to approve withdrawal of life support within 48 hours, replacing slow judicial processes.
Exceptional Scrutiny Process: Exceptional cases flagged for complexity or potential abuse can be referred for further scrutiny to independent medical auditors or health commissioners with statutory backing, providing oversight without creating routine delays.
Transparent Review Mechanisms: Instead of opaque ombudsman schemes, a more transparent, decentralized review mechanism—perhaps built into hospital networks and monitored through digital dashboards—may be more suitable and accessible.
Independent Medical Auditors: Independent medical auditors or health commissioners with statutory backing could provide alternatives worth exploring, offering professional oversight without judicial involvement for routine cases while maintaining accountability.
Mandatory Safeguards Integration: Seven-day cooling-off periods, psychological counselling, and palliative care review should remain mandatory parts of the process to prevent misuse, ensure decisions are fully informed, and align with international best practices.
Medical Education Integration: Medical education must integrate comprehensive training on end-of-life care, including ethical and legal components, preparing healthcare professionals to navigate complex decision-making with sensitivity and competence.
Public Awareness Campaigns: Public awareness campaigns are essential to normalize discussions on advance care planning, reduce stigma around end-of-life decisions, and build societal trust in reformed frameworks without exploitation fears.
Growing Consensus Acknowledgment: Recognize that growing consensus among medical professionals and legal scholars indicates the current system is too cumbersome, creating momentum for reforms that balance accessibility with safeguards against abuse.
Reforming passive euthanasia in India does not require imitation of the UK's active euthanasia model, but it does compel making the current framework workable, accessible, and humane. The path forward integrates digitally driven procedures, local hospital-based ethics committees, and effective oversight mechanisms that make end-of-life decisions more accessible without risking exploitation. India's fragmented healthcare system, deep family involvement, religious sensitivities, and varying literacy levels demand contextual solutions rather than imported models. By establishing national digital portals for advance directives with Aadhaar-linked biometric verification, empowering hospital ethics committees to authorize decisions within 48 hours, implementing transparent review through digital dashboards, and integrating comprehensive end-of-life care training in medical education, India can honor its constitutional promise of dignity while protecting vulnerable populations. The growing consensus among medical professionals and legal scholars that the current system is too cumbersome provides momentum for reform. Mandatory safeguards including cooling-off periods, psychological counselling, and palliative care review must remain integral to prevent misuse. Public awareness campaigns normalizing advance care planning discussions are essential for societal acceptance. Without public trust and awareness, even the best laws will fail. This reform path is consistent with Hindu values, safeguards against abuse, and empowers patients without risking exploitation—transforming passive euthanasia from a theoretical legal right into a practical expression of compassion and dignity that every citizen deserves at life's end.
ஜூன் 2024 இல், UK இன் ஹவுஸ் ஆஃப் காமன்ஸ் டெர்மினலி இல் அடல்ட்ஸ் (எண்ட் ஆஃப் லைஃப்) மசோதாவை நிறைவேற்றியது. கருணைக் கொலை பற்றிய உலகளாவிய உரையாடலை மீண்டும் தூண்டியது. பல மேற்கத்திய நாடுகள் ஏற்றுக்கொண்ட தைரியமான தார்மீக படியை குறிக்கிறது. இந்தியா உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்புகளின் தொடர் மூலம் செயலற்ற கருணைக் கொலையை சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரித்துள்ள போதிலும், நாட்டின் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ற கவனமான நெறிமுறை பழமைவாதத்தை பிரதிபலிக்கும் வகையில் செயலில் உள்ள கருணைக் கொலைக்கு எதிராக உணர்வுபூர்வமாக ஒரு கோட்டை வரைந்துள்ளது. செயலற்ற கருணைக் கொலை வாழ்க்கையை நீட்டிக்கும் சிகிச்சையை திரும்பப் பெறுவதை அனுமதிக்கிறது. இது வெறுமனே துன்பத்தை நீடிக்கும் போது, மரணத்தை செயலில் ஏற்படுத்துவதை விட அதன் இயல்பான போக்கை எடுக்க அனுமதிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த சட்ட அங்கீகாரம் இருந்தபோதிலும், முன்கூட்டிய உத்தரவுகள், இரட்டை மருத்துவ வாரிய அனுமதி மற்றும் எப்போதாவது நீதித்துறை மேற்பார்வை போன்ற நடைமுறை தேவைகள் செயல்படுத்தலை வேதனையுடன் மெதுவாக்குகின்றன. இந்தியாவின் துண்டு துண்டான சுகாதார அமைப்பு—ஆழமான குடும்ப ஈடுபாடு, மத உணர்வுகள், மாறுபட்ட கல்வியறிவு நிலைகள், விலையுயர்ந்த மருத்துவ பராமரிப்பு மற்றும் வளர்ச்சியடையாத நோய் தணிப்பு பராமரிப்பு—வெறும் சட்ட கட்டமைப்புகளுக்கு அப்பால் விரிவான சீர்திருத்தம் தேவைப்படும் சிக்கலான இறுதி வாழ்க்கை இயக்கவியலை உருவாக்குகிறது.
உச்ச நீதிமன்ற அங்கீகாரம்: இந்தியா முக்கிய உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்புகள் மூலம் செயலற்ற கருணைக் கொலையை அங்கீகரித்துள்ளது. சட்ட கட்டமைப்புகளை நிறுவியுள்ளது. கலாச்சார மதிப்புகள், நிறுவன திறன் மற்றும் சமூக-பொருளாதார நிலைமைகளை பிரதிபலிக்கும் வகையில் செயலில் உள்ள கருணைக் கொலைக்கு எதிராக உணர்வுபூர்வமாக ஒரு கோட்டை வரைந்துள்ளது.
அரசியலமைப்பு விளக்கம்: அரசியலமைப்பின் பிரிவு 21 வாழ்க்கைக்கான உரிமையை உத்தரவாதம் செய்கிறது. கண்ணியத்துடன் இறக்கும் உரிமையை உள்ளடக்கியதாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இது கொல்லப்படுவதற்கான உரிமையாக நீட்டிக்க முடியாது. விடுபடுதல் மற்றும் கமிஷன் இடையே முக்கியமான வேறுபாட்டை பராமரிக்கிறது.
நெறிமுறை பழமைவாதம்: இந்திய அணுகுமுறை நாட்டின் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ற கவனமான நெறிமுறை பழமைவாதத்தை பிரதிபலிக்கிறது—UK இன் செயலில் உள்ள கருணைக் கொலை பாதையை தவிர்த்து, வாழ்க்கையில் கண்ணியம் செயலற்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் இறப்பில் கண்ணியமாக நீட்டிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை அங்கீகரிக்கிறது.
நீதித்துறை எச்சரிக்கை: உச்ச நீதிமன்றம் மரணத்தை அனுமதிப்பதற்கும் மரணத்தை ஏற்படுத்துவதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை பராமரிப்பதில் எச்சரிக்கையாக உள்ளது. சாத்தியமான துஷ்பிரயோகம் மற்றும் வற்புறுத்தலுக்கு எதிரான சமூக பாதுகாப்புடன் தனிநபர் சுயாட்சியை சமநிலைப்படுத்துகிறது.
நடைமுறை பாதுகாப்புகள்: சட்ட கட்டமைப்பு கட்டாய தேவைகளை உள்ளடக்கியது. ஏழு நாள் குளிர்ச்சியடையும் காலங்கள், உளவியல் ஆலோசனை, நோய் தணிப்பு பராமரிப்பு மதிப்பாய்வு மற்றும் தகவலறிந்த முடிவெடுத்தல் செயல்முறைகள். துஷ்பிரயோகத்தை தடுக்கவும், பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்கள்தொகையின் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்யவும்.
கண்ணியத்திற்கான உரிமை: இந்தியாவின் வாழ்க்கையில் கண்ணியத்திற்கான அரசியலமைப்பு வாக்குறுதி இறப்பில் கண்ணியமாக நீட்டிக்கப்பட வேண்டும். செயலற்ற கருணைக் கொலை நெறிமுறைகளை நடைமுறையில் அணுகக்கூடியதாக்க சீர்திருத்த சட்ட கடமையை உருவாக்குகிறது. தத்துவார்த்தமாக கிடைக்கக்கூடியதை விட.
நடைமுறை அணுக முடியாமை: சட்ட அங்கீகாரம் இருந்தபோதிலும், முன்கூட்டிய உத்தரவுகள், இரட்டை மருத்துவ வாரிய அனுமதி மற்றும் எப்போதாவது நீதித்துறை மேற்பார்வை உள்ளிட்ட நடைமுறை தேவைகள் செயல்படுத்தல் தாமதங்களை உருவாக்குகின்றன. முனைய நிலையில் உள்ள நோயாளிகள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்களுக்கு கொடூரமான துன்பத்திற்கு சமம்.
வெற்று சட்ட கொள்கைகள்: சட்டம், கொள்கையில் சிறந்ததாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் பெரும்பாலும் வெற்றுத்தனமாக உள்ளது. மூன்றாம் நிலை மருத்துவமனைகளின் அறிக்கைகள் குடும்பங்கள் முறைசாரா முறையில் முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன என்று பரிந்துரைக்கின்றன. சட்ட கட்டமைப்புகளுக்கு வெளியே, மருத்துவர்களை கடினமான சட்ட நிலைகளில் வைக்கின்றன.
சுகாதார அமைப்பு துண்டாடல்: இந்தியாவின் சுகாதார அமைப்பு துண்டு துண்டானது, சீரற்றது, வளங்கள் குறைவானது. மேலும், அதன் சமூக சூழல்—ஆழமான குடும்ப ஈடுபாடு, மத உணர்வுகள், மாறுபட்ட கல்வியறிவு நிலைகள்—இறுதி வாழ்க்கை தேர்வுகளை மேற்கத்திய நாடுகளை விட மிகவும் சிக்கலானதாக ஆக்குகிறது.
நோய் தணிப்பு பராமரிப்பு வளர்ச்சியின்மை: மருத்துவ பராமரிப்பு விலையுயர்ந்தது மற்றும் நோய் தணிப்பு பராமரிப்பு வளர்ச்சியடையாமல் இருப்பதால், செயலில் உள்ள கருணைக் கொலையை அறிமுகப்படுத்துதல் (பாதுகாப்புகளுடன் கூட) வயதானவர்கள், ஊனமுற்றோர் அல்லது நிதி சார்ந்தவர்களுக்கு மரணத்தை தேர்வு செய்ய தற்செயலாக அழுத்தம் கொடுக்கலாம்.
தாமதங்கள் மற்றும் முடிவெடுத்தல்: முனைய நிலைகளில் உள்ள நோயாளிகளுக்கு அல்லது அவர்களின் குடும்பங்களுக்கு, தாமதங்கள் கொடூரமான துன்பத்திற்கு சமம். திறமையான செயல்படுத்தல் அமைப்பு இல்லாதது அதிகாரத்துவ சிக்கலானது மூலம் பாதுகாக்க நோக்கம் கொண்ட கண்ணியத்தை அரிக்கிறது.
முறைசாரா முடிவெடுத்தல்: பெரும்பாலான வழக்குகளில், குடும்பங்கள் சட்ட கட்டமைப்புகளுக்கு வெளியே முறைசாரா முறையில் முடிவுகளை எடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளன. இவ்வாறு மருத்துவர்களை கடினமான சட்ட நிலைகளில் வைக்கின்றன. நிறுவன பாதுகாப்பு அல்லது தெளிவான பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமல் நெறிமுறை குழப்பங்களை உருவாக்குகின்றன.
ஓம்புட்ஸ்மேன் அனுபவம்: வங்கி மற்றும் காப்பீட்டில் ஓம்புட்ஸ்மேன் திட்டங்களுடன் இந்தியாவின் அனுபவம் கலவையானது—தாமதங்கள், குறைந்த அமலாக்க அதிகாரங்கள் மற்றும் பொது அறியாமை செயல்திறனை சிதைத்துள்ளன. பாரம்பரிய மேற்பார்வை மாதிரிகள் போதுமானதாக இல்லை என்பதை பரிந்துரைக்கின்றன.
டிஜிட்டல் பிரிவு கவலைகள்: டிஜிட்டல் தீர்வுகள் வாக்குறுதியை வழங்கினாலும், செயல்படுத்தல் இந்தியாவின் டிஜிட்டல் பிரிவு, மாறுபட்ட கல்வியறிவு நிலைகள், மொழி பன்முகத்தன்மை மற்றும் நகர்ப்புற-கிராமப்புற பிரிவுகள் முழுவதும் தொழில்நுட்ப உள்கட்டமைப்புக்கான சமமற்ற அணுகலை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
டிஜிட்டல் முன்கூட்டிய உத்தரவுகள் அமைப்பு: டிஜிட்டல் கருவிகளை பயன்படுத்தி மற்றும் நடைமுறைகளை எளிமைப்படுத்துவதன் மூலம் மனிதாபிமான, திறமையான அமைப்பை உருவாக்குதல். முன்கூட்டிய உத்தரவுகள் பயோமெட்ரிக் சரிபார்ப்புக்காக ஆதாருடன் இணைக்கப்பட்ட தேசிய டிஜிட்டல் போர்ட்டலில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.
எளிதான உத்தரவு மேலாண்மை: டிஜிட்டல் அமைப்பு நோயாளிகள் தங்கள் உத்தரவுகளை எளிதாக உருவாக்க, புதுப்பிக்க அல்லது திரும்பப் பெற அனுமதிக்க வேண்டும். சிகிச்சை மருத்துவர்கள் நோயாளியின் மனநல திறன் மற்றும் நோக்கத்தை ஆன்லைனில் சரிபார்க்கிறார்கள். அதிகாரத்துவ தாமதங்கள் மற்றும் காகித வேலை சுமைகளை நீக்குகிறார்கள்.
மருத்துவமனை நெறிமுறைகள் குழுக்கள்: மூத்த மருத்துவர்கள், நோய் தணிப்பு பராமரிப்பு நிபுணர் மற்றும் நடுநிலை மூன்றாம் தரப்பினரைக் கொண்ட அதிகாரமளிக்கப்பட்ட மருத்துவமனை நெறிமுறைகள் குழுக்கள் 48 மணி நேரத்திற்குள் வாழ்க்கை ஆதரவை திரும்பப் பெறுவதை அங்கீகரிக்க அதிகாரம் பெற வேண்டும். மெதுவான நீதித்துறை செயல்முறைகளை மாற்றுதல்.
விதிவிலக்கான ஆய்வு செயல்முறை: சிக்கலான அல்லது சாத்தியமான துஷ்பிரயோகத்திற்காக கொடியிடப்பட்ட விதிவிலக்கான வழக்குகள் மேலும் ஆய்வுக்காக சுயாதீன மருத்துவ தணிக்கையாளர்கள் அல்லது சட்டப்பூர்வ ஆதரவுடன் சுகாதார ஆணையர்களுக்கு பரிந்துரைக்கப்படலாம். வழக்கமான தாமதங்களை உருவாக்காமல் மேற்பார்வையை வழங்குகிறது.
வெளிப்படையான மதிப்பாய்வு வழிமுறைகள்: ஒளிபுகா ஓம்புட்ஸ்மேன் திட்டங்களுக்கு பதிலாக, மிகவும் வெளிப்படையான, பரவலாக்கப்பட்ட மதிப்பாய்வு வழிமுறை—ஒருவேளை மருத்துவமனை வலையமைப்புகளில் கட்டமைக்கப்பட்டு டிஜிட்டல் டாஷ்போர்டுகள் மூலம் கண்காணிக்கப்படுவது—மிகவும் பொருத்தமானதாகவும் அணுகக்கூடியதாகவும் இருக்கலாம்.
சுயாதீன மருத்துவ தணிக்கையாளர்கள்: சட்டப்பூர்வ ஆதரவுடன் சுயாதீன மருத்துவ தணிக்கையாளர்கள் அல்லது சுகாதார ஆணையர்கள் ஆராய்வதற்கு மதிப்புள்ள மாற்றுகளை வழங்க முடியும். பொறுப்புக்கூறலை பராமரிக்கும் போது வழக்கமான வழக்குகளுக்கு நீதித்துறை ஈடுபாடு இல்லாமல் தொழில்முறை மேற்பார்வையை வழங்குகிறது.
கட்டாய பாதுகாப்புகள் ஒருங்கிணைப்பு: ஏழு நாள் குளிர்ச்சியடையும் காலங்கள், உளவியல் ஆலோசனை மற்றும் நோய் தணிப்பு பராமரிப்பு மதிப்பாய்வு துஷ்பிரயோகத்தை தடுக்க, முடிவுகள் முழுமையாக தகவலறிந்தவை என்பதை உறுதிசெய்ய மற்றும் சர்வதேச சிறந்த நடைமுறைகளுடன் இணைக்க செயல்முறையின் கட்டாய பகுதிகளாக இருக்க வேண்டும்.
மருத்துவ கல்வி ஒருங்கிணைப்பு: மருத்துவ கல்வி இறுதி வாழ்க்கை பராமரிப்பில் விரிவான பயிற்சியை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும். நெறிமுறை மற்றும் சட்ட கூறுகள் உட்பட. சுகாதார நிபுணர்களை உணர்வுடன் மற்றும் திறமையுடன் சிக்கலான முடிவெடுப்பதில் வழிநடத்த தயார்படுத்துதல்.
பொது விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள்: முன்கூட்டிய பராமரிப்பு திட்டமிடல் பற்றிய விவாதங்களை இயல்பாக்க, இறுதி வாழ்க்கை முடிவுகளைச் சுற்றியுள்ள களங்கத்தை குறைக்க மற்றும் சுரண்டல் அச்சங்கள் இல்லாமல் சீர்திருத்தப்பட்ட கட்டமைப்புகளில் சமூக நம்பிக்கையை உருவாக்க பொது விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள் அவசியம்.
வளர்ந்து வரும் ஒருமித்த அங்கீகாரம்: மருத்துவ நிபுணர்கள் மற்றும் சட்ட அறிஞர்களிடையே வளர்ந்து வரும் ஒருமித்த கருத்து தற்போதைய அமைப்பு மிகவும் சிரமமானது என்பதை குறிக்கிறது என்பதை அங்கீகரித்தல். துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிரான பாதுகாப்புகளுடன் அணுகலை சமநிலைப்படுத்தும் சீர்திருத்தங்களுக்கு வேகத்தை உருவாக்குகிறது.
இந்தியாவில் செயலற்ற கருணைக் கொலையை சீர்திருத்துவதற்கு UK இன் செயலில் உள்ள கருணைக் கொலை மாதிரியின் பின்பற்றல் தேவையில்லை. ஆனால் இது தற்போதைய கட்டமைப்பை வேலை செய்யக்கூடியதாக, அணுகக்கூடியதாக மற்றும் மனிதாபிமானமாக ஆக்குவதை கட்டாயப்படுத்துகிறது. முன்னோக்கிச் செல்லும் பாதை டிஜிட்டல் முறையில் இயக்கப்படும் நடைமுறைகள், உள்ளூர் மருத்துவமனை அடிப்படையிலான நெறிமுறைகள் குழுக்கள் மற்றும் பயனுள்ள மேற்பார்வை வழிமுறைகளை ஒருங்கிணைக்கிறது. சுரண்டல் அபாயம் இல்லாமல் இறுதி வாழ்க்கை முடிவுகளை மேலும் அணுகக்கூடியதாக ஆக்குகிறது. இந்தியாவின் துண்டு துண்டான சுகாதார அமைப்பு, ஆழமான குடும்ப ஈடுபாடு, மத உணர்வுகள் மற்றும் மாறுபட்ட கல்வியறிவு நிலைகள் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட மாதிரிகளை விட சூழல் தீர்வுகளைக் கோருகின்றன. ஆதார் இணைக்கப்பட்ட பயோமெட்ரிக் சரிபார்ப்புடன் முன்கூட்டிய உத்தரவுகளுக்கான தேசிய டிஜிட்டல் போர்ட்டல்களை நிறுவுவதன் மூலம், 48 மணி நேரத்திற்குள் முடிவுகளை அங்கீகரிக்க மருத்துவமனை நெறிமுறைகள் குழுக்களுக்கு அதிகாரமளிப்பதன் மூலம், டிஜிட்டல் டாஷ்போர்டுகள் மூலம் வெளிப்படையான மதிப்பாய்வை செயல்படுத்துவதன் மூலம், மற்றும் மருத்துவ கல்வியில் விரிவான இறுதி வாழ்க்கை பராமரிப்பு பயிற்சியை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம், இந்தியா பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்கள்தொகையை பாதுகாக்கும் போது கண்ணியத்தின் அரசியலமைப்பு வாக்குறுதியை மதிக்க முடியும். தற்போதைய அமைப்பு மிகவும் சிரமமானது என்று மருத்துவ நிபுணர்கள் மற்றும் சட்ட அறிஞர்களிடையே வளர்ந்து வரும் ஒருமித்த கருத்து சீர்திருத்தத்திற்கான வேகத்தை வழங்குகிறது. துஷ்பிரயோகத்தை தடுக்க குளிர்ச்சியடையும் காலங்கள், உளவியல் ஆலோசனை மற்றும் நோய் தணிப்பு பராமரிப்பு மதிப்பாய்வு உள்ளிட்ட கட்டாய பாதுகாப்புகள் ஒருங்கிணைந்ததாக இருக்க வேண்டும். முன்கூட்டிய பராமரிப்பு திட்டமிடல் விவாதங்களை இயல்பாக்கும் பொது விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்கள் சமூக ஏற்றுக்கொள்ளலுக்கு அவசியம். பொது நம்பிக்கை மற்றும் விழிப்புணர்வு இல்லாமல், சிறந்த சட்டங்கள் கூட தோல்வியடையும். இந்த சீர்திருத்த பாதை இந்து மதிப்புகளுடன் ஒத்துப்போகிறது, துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிராக பாதுகாக்கிறது, மற்றும் சுரண்டல் அபாயம் இல்லாமல் நோயாளிகளுக்கு அதிகாரமளிக்கிறது—செயலற்ற கருணைக் கொலையை தத்துவார்த்த சட்ட உரிமையிலிருந்து வாழ்க்கையின் இறுதியில் ஒவ்வொரு குடிமகனும் தகுதியான இரக்கம் மற்றும் கண்ணியத்தின் நடைமுறை வெளிப்பாடாக மாற்றுகிறது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
