A shuddhikaran, a purification ritual, was performed at Haldwani's Ramlila ground on August 10, two days after Congress president Mallikarjun Kharge addressed a rally at the same venue.
Mr. Kharge said the ritual made him feel the sting of untouchability and asked for legal action. The organisation that performed it gave a different account, pointing to slogans allegedly raised during the rally and to Mr. Kharge's earlier political remarks.
The episode spread beyond the venue. Congress workers marched towards the Uttarakhand Secretariat in Dehradun in protest against the ceremony.
What makes it a legal question rather than only a political one is its shape. The alleged wrong is not the denial of entry to a Dalit person, the form untouchability usually takes in law, but the purification of a place after a Dalit person has used it. Indian law has to be asked whether it reaches that.
What Article 17 and the 1955 Act Prohibit
Article 17 of the Constitution declares that untouchability is abolished, forbids its practice in any form, and makes the enforcement of any disability arising out of untouchability an offence punishable in accordance with law. The Supreme Court has recognised that Article 17 is enforceable against private persons, not only against the State.
The Constitution does not define untouchability. Parliament gave the Article effect through the Untouchability (Offences) Act, 1955, which was substantially amended and renamed the Protection of Civil Rights Act, 1955 in 1976. The Act punishes the preaching and the practice of untouchability and the enforcement of disabilities arising from it.
Several of its provisions cover the familiar forms: preventing entry into a place of worship, imposing social disabilities, and discriminating in access to public facilities and services.
The Act is not confined to physically keeping somebody out. Section 7(1)(d) punishes a person who insults or attempts to insult, on the ground of untouchability, a member of a Scheduled Caste. Conduct beyond the denial of access can therefore be reached.
The qualifying words are what decide a case. That an act affects or humiliates a Scheduled Caste person does not by itself attract Section 7(1)(d); the provision requires the insult to be on the ground of untouchability.
Purity, Pollution and How the Courts Have Read Article 17
In Sukanya Shantha vs Union of India (2024), the Supreme Court examined the scope of Article 17 while striking down caste-discriminatory provisions in prison manuals and reviewing its own earlier Article 17 rulings.
The court described untouchability as bound up with the caste system and its interconnected notions of purity and pollution. Those ideas, it said, have been used to reinforce caste hierarchy and to shape whom people associate with and how they treat one another, and Article 17 rejects them.
The judgment also explained why the missing definition does not narrow the Article. Even a broadly worded definition could turn restrictive, because discrimination works itself out through the manifold complexities of social life. Article 17 must therefore be able to reach untouchability in its different forms and manifestations.
The principle was then stated directly: there cannot be any stigma attached to the existence, touch or presence of any person. The reasoning is not limited to exclusion; it goes to the underlying caste idea of pollution, that is, discriminatory treatment based on a person's touch or presence.
An earlier ruling supplies the closest factual parallel. In Surya Narayan Choudhary vs State of Rajasthan (1988), the Rajasthan High Court considered discrimination against Dalit devotees at the public Shrinathji temple in Nathdwara, where they were told they could enter only after undergoing a process of purification.
The High Court held that Dalit devotees could not be made to satisfy an additional condition for temple entry that did not apply to other devotees. It directed that the reported purification practice be discontinued, holding it discriminatory and violative of Articles 14, 15 and 17.
The parallel is close but not exact. At Nathdwara the purification came before Dalit devotees could enter on equal terms; at Haldwani the ritual came after the venue had already been used, and its reason is disputed. The 1988 ruling therefore does not decide the present controversy; it establishes the narrower proposition that caste-specific ritual purification imposed on Dalits as a condition of equal access can violate Article 17.
Where the Legal Boundary Lies
Article 17 and the Protection of Civil Rights Act must be kept distinct from the Scheduled Castes and Scheduled Tribes (Prevention of Atrocities) Act, 1989, which creates separate criminal offences with their own ingredients.
Section 3(1)(r) of that Act deals with intentionally insulting or intimidating a member of a Scheduled Caste or Scheduled Tribe with intent to humiliate, in a place within public view, and applies where the act is committed by a person who is not a member of those communities.
In Hitesh Verma vs State of Uttarakhand (2020), the Supreme Court held that not every insult to a member of those communities attracts the provision: the insult or intimidation must be connected to the victim belonging to the protected community.
More recently, in Gunjan alias Girija Kumari vs State (NCT of Delhi) (2026), the Supreme Court reiterated that public view is an essential requirement of the offence.
Applied to Haldwani, the outcome turns entirely on evidence. If it were shown that the venue was treated as needing cleansing because caste-based notions of pollution attached to Mr. Kharge's touch or presence, the reasoning in Sukanya Shantha and the caste-specific purification in Surya Narayan Choudhary would become directly relevant.
If instead the ritual was carried out for reasons unconnected with caste, including those the organisers cite, then its timing after the rally would not by itself establish untouchability.
The name of the ritual settles nothing. The word shuddhikaran cannot answer the legal question; what has to be established is the connection, if any, between the ritual and caste-based notions of pollution.
Update, October 9: Two Answers From the National Movement, and the Case for a Civil Remedy
A discussion carried in the day's paper sets out the two positions on untouchability that came out of the national movement. Ambedkar held that the practices themselves had to be abolished, by law and by right; Gandhi held that the social conscience had to change. Independent India took the first route and built a legal regime.
What that regime achieved, on the scholars' account: it checkmated the wider and more obvious practices, and it put instruments in the hands of Dalits and others willing to fight the practice. Compared with the time of the Poona Pact, exclusion from wells, public places and public institutions has declined a great deal.
The limitation is in the nature of criminal law. It requires proof beyond reasonable doubt, and those adjudicating a caste crime are social actors as well as judicial ones, so a stricter punishment does not deliver the result it promises.
Hence the argument for a civil remedy beside the criminal one, where the standard of proof is lower. The example given is the law against sexual harassment at the workplace, the POSH Act, which works by a civil enquiry and not by prosecution, along with localised dispute resolution through bodies such as the Gram Sabha.
A second kind of atrocity has grown with social mobility, described as reactionary: resentment among dominant communities at Dalits occupying space previously closed to them, of which the Reservation Hatao Andolan is cited as one expression.
Ambedkar called untouchability a set of notions in the mind, held by Dalits and non Dalits alike, which is why a purely legal attack does not reach it. The prescriptions offered were textbooks, teacher training at the lowest level, and the idea of the common in urban planning, against the normalisation of separate anganwadis and separate water taps.
Update, October 10: A Common Cemetery in Erode, and the Act That Was Invoked
A case has been registered in Perumbali village in Madathupalayam panchayat near Perundurai, Erode district, after members of a Scheduled Caste community were opposed while taking a body to the local cemetery. Provisions of the Scheduled Castes and the Scheduled Tribes (Prevention of Atrocities) Act, 1989 were invoked against two persons.
The cemetery is the usual flashpoint because it is a common village resource, and access to it is the clearest test of whether the common is really common. More than 100 people of the community live in the village and had been taking their dead to Thingalur, about five kilometres away, because of opposition at the local ground.
The administrative order was already in their favour. Following a survey, the Perundurai Tahsildar had declared the burial ground common to all communities; the opposition on 5 October, when a 90 year old resident died, came in spite of that declaration.
The coercion alleged is economic rather than ritual, which is the form the practice takes once open exclusion becomes unlawful. The members of the community were told not to approach the other community for any work in future if they used the cemetery, and two of them afterwards fell at the feet of members of the dominant community.
The sequence of the official response is worth noting: the burial was conducted under the protection of police and Revenue Department officials, and the case was registered at the Thingalur police station on a complaint by the Perundurai Revenue Inspector rather than by the family. An investigation is under way.
கேள்வி எழுந்தது ஏன்
காங்கிரஸ் தலைவர் மல்லிகார்ஜுன் கார்கே ஒரு பொதுக் கூட்டத்தில் பேசிய இரண்டு நாள்களுக்குப் பின், அதே இடமான ஹல்த்வானி ராம்லீலா மைதானத்தில் ஆகஸ்ட் 10 அன்றுசுத்திகரிப்புச் சடங்கு நடத்தப்பட்டது.
அச்சடங்கு தமக்கு தீண்டாமையின் வலியை உணர்த்தியது எனக் கூறிய கார்கே, சட்ட நடவடிக்கையைக் கோரினார். சடங்கை நடத்திய அமைப்போ வேறு விளக்கம் அளித்தது; கூட்டத்தில் எழுப்பப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் கோஷங்களையும், கார்கே முன்பு கூறிய அரசியல் கருத்துகளையும் அது சுட்டிக்காட்டியது.
சர்ச்சை அந்த இடத்தோடு நிற்கவில்லை. அச்சடங்கைக் கண்டித்து காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் டேராடூனில் உத்தராகண்ட் தலைமைச் செயலகத்தை நோக்கிப் பேரணி சென்றனர்.
இது அரசியல் சர்ச்சை மட்டுமன்றி சட்டக் கேள்வியாக மாறுவதற்குக் காரணம் அதன் வடிவம். இங்கு குற்றச்சாட்டு தாழ்த்தப்பட்டவருக்கு நுழைவு மறுக்கப்பட்டது என்பதல்ல, அஃதே சட்டத்தில் தீண்டாமை பொதுவாக எடுக்கும் வடிவம். மாறாக தாழ்த்தப்பட்டவர் பயன்படுத்திய பின் அந்த இடம் சுத்திகரிக்கப்பட்டது என்பதே. இதை இந்தியச் சட்டம் எட்டுகிறதா என்பதே கேள்வி.
சரத்து 17ம் 1955 சட்டமும் தடை செய்வது
அரசியலமைப்பின் சரத்து 17, தீண்டாமை ஒழிக்கப்படுகிறது என அறிவிக்கிறது; எந்த வடிவிலும் அதைக் கடைப்பிடிப்பதைத் தடை செய்கிறது; தீண்டாமையால் எழும் எந்த இயலாமையையும் திணிப்பது சட்டப்படி தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்கிறது. சரத்து 17 அரசுக்கு எதிராக மட்டுமன்றி தனி நபர்களுக்கு எதிராகவும் அமல்படுத்தத்தக்கது என உச்ச நீதிமன்றம் ஏற்றுள்ளது.
தீண்டாமைக்கு அரசியலமைப்பு வரையறை தரவில்லை. நாடாளுமன்றம் தீண்டாமை (குற்றங்கள்) சட்டம், 1955 வழியாக அச்சரத்துக்குச் செயல் வடிவம் அளித்தது; அது பெருமளவு திருத்தப்பட்டு 1976இல் குடிமை உரிமைகள் பாதுகாப்புச் சட்டம், 1955 எனப் பெயர் மாற்றப்பட்டது. தீண்டாமையைப் போதிப்பதையும் கடைப்பிடிப்பதையும், அதனால் எழும் இயலாமைகளைத் திணிப்பதையும் அச்சட்டம் தண்டிக்கிறது.
அதன் சில பிரிவுகள் பழக்கமான வடிவங்களையே அணுகுகின்றன: வழிபாட்டுத் தலத்தில் நுழைவைத் தடுப்பது, சமூக இயலாமைகளைத் திணிப்பது, பொது வசதிகள், சேவைகளைப் பெறுவதில் பாகுபாடு காட்டுவது.
ஆனால் இச்சட்டம் ஒருவரை உடல் ரீதியாக வெளியே நிறுத்துவதோடு நின்றுவிடுவதில்லை. பிரிவு 7(1)(ஈ), தீண்டாமையின் அடிப்படையில் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி உறுப்பினரை அவமதிக்கும் அல்லது அவமதிக்க முயலும் நபரைத் தண்டிக்கிறது. நுழைவு மறுப்பைத் தாண்டிய நடத்தையையும் சட்டம் எட்ட முடியும்.
வழக்கை முடிவு செய்வது அந்தத் தகுதிச் சொற்களே. ஒரு செயல் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி உறுப்பினரைப் பாதித்தது அல்லது அவமானப்படுத்தியது என்பதாலேயே பிரிவு 7(1)(ஈ) பொருந்திவிடாது; அவமதிப்பு தீண்டாமையின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும் என்பதே அப்பிரிவின் கோரிக்கை.
தூய்மை, தீட்டு: நீதிமன்றங்கள் சரத்து 17ஐ வாசித்த விதம்
சுகன்யா சாந்தா எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (2024) வழக்கில், சிறைக் கையேடுகளில் இருந்த சாதிப் பாகுபாட்டு விதிகளை ரத்து செய்யும்போது, சரத்து 17 குறித்த தனது முந்தைய தீர்ப்புகளை மறு ஆய்வு செய்து அச்சரத்தின் எல்லையை உச்ச நீதிமன்றம் ஆராய்ந்தது.
தீண்டாமை என்பது சாதி அமைப்போடும், அதனுடன் பின்னிப் பிணைந்த தூய்மை, தீட்டு எண்ணங்களோடும் பிணைக்கப்பட்டது என நீதிமன்றம் விவரித்தது. அந்த எண்ணங்கள் சாதிப் படிநிலையை வலுப்படுத்தவும், யாருடன் பழகுவது, ஒருவரை எப்படி நடத்துவது என்பதைத் தீர்மானிக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டன; சரத்து 17 அவற்றை நிராகரிக்கிறது.
வரையறை இல்லாதது சரத்தின் எல்லையைச் சுருக்காது என்பதற்கான காரணத்தையும் தீர்ப்பு விளக்கியது. விரிவாக எழுதப்பட்ட வரையறைகூடக் கட்டுப்படுத்துவதாக மாறிவிடும்; ஏனெனில் பாகுபாடு சமூக வாழ்வின் பன்முகச் சிக்கல்கள் வழியாக வெளிப்படுகிறது. எனவே தீண்டாமையின் வெவ்வேறு வடிவங்களையும் வெளிப்பாடுகளையும் சரத்து 17 எட்டக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
பின்னர் நெறியை நீதிமன்றம் நேரடியாகவே கூறியது: எந்த ஒரு நபரின் இருப்பு, தொடுகை அல்லது முன்னிலையின் மீதும் எந்தக் களங்கமும் சுமத்தப்படக் கூடாது. இந்தப் பகுத்தாய்வு விலக்கி வைப்பதோடு நிற்பதில்லை; தீட்டு என்ற சாதிய எண்ணத்தையே, அஃதாவது ஒருவரின் தொடுகை அல்லது முன்னிலையை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாகுபாட்டையே அது சென்றடைகிறது.
நிகழ்வு அளவில் நெருங்கிய முன்னுதாரணத்தை முந்தைய தீர்ப்பு ஒன்று தருகிறது. சூர்ய நாராயண் சௌத்ரி எதிர் ராஜஸ்தான் அரசு (1988) வழக்கில், நாத்துவாராவில் உள்ள பொது ஸ்ரீநாத்ஜி கோயிலில் தாழ்த்தப்பட்ட பக்தர்களுக்கு எதிரான பாகுபாட்டை ராஜஸ்தான் உயர் நீதிமன்றம் பரிசீலித்தது; அங்கு அவர்கள் சுத்திகரிப்பு நடைமுறைக்கு உட்பட்ட பின்னரே நுழைய முடியும் என்று சொல்லப்பட்டது.
பிற பக்தர்களுக்குப் பொருந்தாத கூடுதல் நிபந்தனையை கோயில் நுழைவுக்குத் தாழ்த்தப்பட்ட பக்தர்கள் மீது திணிக்க முடியாது என உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அச்சுத்திகரிப்பு நடைமுறையை நிறுத்த வேண்டும் என ஆணையிட்டு, அது பாகுபாடானது என்றும் சரத்துகள் 14, 15, 17க்கு முரணானது என்றும் கூறியது.
ஒப்புமை நெருக்கமானது; ஆனால் ஒன்றல்ல. நாத்துவாராவில் சுத்திகரிப்பு, தாழ்த்தப்பட்ட பக்தர்கள் சமமாக நுழைவதற்கு முன் நிகழ்ந்தது; ஹல்த்வானியில் சடங்கு, இடம் பயன்படுத்தப்பட்ட பின் நிகழ்ந்தது; அதன் காரணமும் மறுக்கப்படுகிறது. எனவே 1988 தீர்ப்பு தற்போதைய சர்ச்சையை முடிவு செய்யவில்லை; சமமான அணுகலுக்கு நிபந்தனையாகத் தாழ்த்தப்பட்டவர் மீது திணிக்கப்படும் சாதி சார்ந்த சுத்திகரிச் சடங்கு சரத்து 17ஐ மீறலாம் என்ற குறுகிய நெறியையே அது நிலைநாட்டுகிறது.
சட்ட எல்லை எங்கே உள்ளது
சரத்து 17ஐயும் குடிமை உரிமைகள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தையும், பட்டியல் சாதியினர், பட்டியல் பழங்குடியினர் (வன்கொடுமைத் தடுப்பு) சட்டம், 1989இலிருந்து வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டும்; அச்சட்டம் தனித்த குற்றங்களைத் தனித்த கூறுகளுடன் உருவாக்குகிறது.
அச்சட்டத்தின் பிரிவு 3(1)(ஆர்), பொது பார்வையில் படும் இடத்தில், அவமானப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் பட்டியல் சாதி அல்லது பட்டியல் பழங்குடி உறுப்பினரை வேண்டுமென்றே அவமதிப்பது அல்லது மிரட்டுவது குறித்தது; அச்செயலைச் செய்பவர் அந்தச் சமூகங்களைச் சேர்ந்தவராக இல்லாதபோது அது பொருந்தும்.
ஹிதேஷ் வர்மா எதிர் உத்தராகண்ட் அரசு (2020) வழக்கில், அச்சமூக உறுப்பினருக்கு இழைக்கப்படும் ஒவ்வோர் அவமதிப்பும் அப்பிரிவின் கீழ் வராது என உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது: அவமதிப்போ மிரட்டலோ பாதிக்கப்பட்டவர் பாதுகாக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதோடு தொடர்புடையதாக இருக்க வேண்டும்.
சமீபத்தில் குஞ்சன் என்ற கிரிஜா குமாரி எதிர் அரசு (தில்லி) (2026) வழக்கில், பொது பார்வை என்பது அக்குற்றத்தின் இன்றியமையாத தேவை என உச்ச நீதிமன்றம் மீண்டும் வலியுறுத்தியது.
ஹல்த்வானிக்குப் பொருத்தினால், முடிவு முழுக்கச் சான்றுகளையே சார்ந்தது. கார்கேயின் தொடுகை அல்லது முன்னிலையுடன் சாதி சார்ந்த தீட்டு எண்ணங்கள் இணைக்கப்பட்டதால் அந்த இடம் சுத்தம் செய்யப்பட வேண்டியது எனக் கருதப்பட்டது என நிரூபிக்கப்பட்டால், சுகன்யா சாந்தா வழக்கின் பகுத்தாய்வும், சூர்ய நாராயண் சௌத்ரி வழக்கில் பரிசீலிக்கப்பட்ட சாதி சார்ந்த சுத்திகரிப்பும் நேரடியாகப் பொருத்தமானவை ஆகும்.
மாறாக, ஏற்பாட்டாளர்கள் சொல்லும் காரணங்கள் உட்பட சாதியுடன் தொடர்பற்ற காரணங்களுக்காக அச்சடங்கு நடத்தப்பட்டிருந்தால், கூட்டத்திற்குப் பின் அது நிகழ்ந்த நேரம் மட்டுமே தீண்டாமையை நிறுவாது.
சடங்கின் பெயர் எதையும் தீர்மானிப்பதில்லை. சுத்திகரிப்பு என்ற சொல் சட்டக் கேள்விக்கு விடை தராது; நிறுவப்பட வேண்டியது அச்சடங்குக்கும் சாதி சார்ந்த தீட்டு எண்ணங்களுக்கும் இடையே தொடர்பு உள்ளதா என்பதே.
புதுப்பிப்பு, அக்டோபர் 9: தேசிய இயக்கத்திலிருந்து இரு விடைகள், குடிமையியல் தீர்வுக்கான வாதம்
தீண்டாமை குறித்து தேசிய இயக்கத்திலிருந்து வந்த இரு நிலைப்பாடுகளை அன்றைய நாளிதழ் தாங்கிய ஒரு உரையாடல் வகுக்கிறது. நடைமுறைகளே ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று அம்பேத்கர் கருதினார், சட்டத்தாலும் உரிமையாலும்; சமூக மனச்சான்று மாற வேண்டும் என்று காந்தி கருதினார். சுதந்திர இந்தியா முதல் வழியைத் தேர்ந்து ஒரு சட்ட அமைப்பைக் கட்டியது.
அந்த அமைப்பு அடைந்தது, அறிஞர்களின் கணக்கின்படி: அது பரந்த, வெளிப்படையான நடைமுறைகளை முடக்கியது; நடைமுறையை எதிர்த்துப் போராட விரும்பிய தலித்துகளின், பிறரின் கைகளில் கருவிகளைத் தந்தது. பூனா ஒப்பந்தக் காலத்துடன் ஒப்பிடுகையில், கிணறுகள், பொது இடங்கள், பொது நிறுவனங்களிலிருந்து விலக்குதல் பெரிதும் குறைந்துள்ளது.
வரம்பு குற்றவியல் சட்டத்தின் இயல்பிலேயே உள்ளது. அது நியாயமான ஐயத்துக்கு அப்பால் நிரூபணம் கோருகிறது; சாதிக் குற்றத்தை விசாரிப்பவர்கள் நீதித் துறையினராக மட்டுமன்றி சமூகப் பங்காளிகளாகவும் இருக்கிறார்கள்; எனவே கடுமையான தண்டனை தான் தரும் என்று சொல்லும் பலனைத் தருவதில்லை.
எனவே குற்றவியல் தீர்வுக்கு அருகே, நிரூபணத் தரம் குறைவாக உள்ள குடிமையியல் தீர்வுக்கான வாதம். தரப்பட்ட எடுத்துக்காட்டு, பணியிடத்தில் பாலியல் தொந்தரவுக்கு எதிரான POSH சட்டம்; அது வழக்குத் தொடுப்பால் அன்றி, குடிமையியல் விசாரணையால் இயங்குகிறது; அதனுடன் கிராம சபை போன்ற குழுமங்கள் வழியாக உள்ளூர் மட்டத்தில் பிணக்குத் தீர்த்தலும்.
சமூக நகர்வுடன் சேர்ந்து இரண்டாம் வகை வன்கொடுமை வளர்ந்துள்ளது; அது எதிர்வினையான வகை எனப்படுகிறது: முன்பு மூடியிருந்த இடத்தை தலித்துகள் பிடிப்பதில் ஆதிக்கச் சமூகங்களுக்கு எழும் சினம்; அதன் ஒரு வெளிப்பாடாக இடஒதுக்கீடு ஒழிப்பு இயக்கம் சுட்டப்படுகிறது.
தீண்டாமையை அம்பேத்கர் மனத்தில் உள்ள கருத்துகள் என்றார்; தலித்துகளும் தலித் அல்லாதவர்களும் ஒருங்கே கொண்டிருப்பவை, எனவே முழுக்க முழுக்கச் சட்டத் தாக்குதல் அதை எட்டுவதில்லை. தரப்பட்ட பரிந்துரைகள்: பாடப்புத்தகங்கள், அடிமட்டத்தில் ஆசிரியர் பயிற்சி, நகரத் திட்டமிடலில் பொதுமை என்ற கருத்து; தனி அங்கன்வாடிகளும் தனிக் குழாய்களும் இயல்பானவை என்ற நிலைக்கு எதிராக.
புதுப்பிப்பு, அக்டோபர் 10: ஈரோட்டில் ஒரு பொது மயானம், பயன்படுத்தப்பட்ட சட்டம்
ஈரோடு மாவட்டம், பெருந்துறை அருகே மாடத்துப்பாளையம் ஊராட்சியில் உள்ள பெரும்பாலி கிராமத்தில், ஒரு பட்டியல் சாதிச் சமூகத்தினர் ஊர் மயானத்துக்கு உடலைக் கொண்டு சென்றபோது எதிர்க்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வழக்குப் பதியப்பட்டுள்ளது. இரு நபர்கள் மேல் பட்டியல் சாதியினர், பட்டியல் பழங்குடியினர் (வன்கொடுமைத் தடுப்பு) சட்டம், 1989 இன் விதிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
மயானமே வழக்கமான மோதல் புள்ளி; ஏனெனில் அது ஒரு பொது ஊர் வளம்; பொதுவானது உண்மையில் பொதுவானதா என்பதற்கான தெளிவான சோதனை அதற்கான அணுகலே. அக்கிராமத்தில் அச்சமூகத்தைச் சேர்ந்த 100 க்கும் மேற்பட்டோர் வாழ்கின்றனர்; ஊர் மயானத்தில் எதிர்ப்பு இருந்ததால் தம் இறந்தோரை ஏறத்தாழ ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள திங்களூருக்குக் கொண்டு சென்று வந்தனர்.
நிர்வாக ஆணை ஏற்கெனவே அவர்களுக்குச் சாதகமாகவே இருந்தது. ஒரு ஆய்வைத் தொடர்ந்து, அந்த மயானம் அனைத்துச் சமூகங்களுக்கும் பொதுவானது எனப் பெருந்துறை வட்டாட்சியர் அறிவித்திருந்தார்; 90 வயது மூதாட்டி ஒருவர் இறந்த அக்டோபர் 5 அன்று வந்த எதிர்ப்பு, அந்த அறிவிப்பு இருந்தும் வந்ததே.
கூறப்படும் வற்புறுத்தல் சடங்கு சார்ந்தது அன்று, பொருளாதாரம் சார்ந்தது; வெளிப்படையான விலக்கல் சட்டவிரோதமான பின் இந்த நடைமுறை எடுக்கும் வடிவம் அதுவே. மயானத்தைப் பயன்படுத்தினால், இனி எந்தப் பணிக்கும் மற்றச் சமூகத்தை அணுகக் கூடாது எனச் சமூகத்தினரிடம் கூறப்பட்டது; அவர்களுள் இருவர் பின்னர் ஆதிக்கச் சமூகத்தினரின் காலில் விழுந்தனர்.
அதிகாரபூர்வ எதிர்வினையின் வரிசை குறிக்கத் தக்கது: காவல் துறை, வருவாய்த் துறை அலுவலர்களின் பாதுகாப்பில் அடக்கம் நடத்தப்பட்டது; குடும்பத்தினரின் புகார் அன்றி, பெருந்துறை வருவாய் ஆய்வாளரின் புகார் மேல் திங்களூர் காவல் நிலையத்தில் வழக்குப் பதியப்பட்டது. விசாரணை நடந்து வருகிறது.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
New Batch - Admissions Open
TNPSC Group 4 Test Series 2026-27
Batch has started - Admissions open
Winner Batch for the 10 January 2027 exam. One test every 3 days, Tamil and GS in turn, from all the school books.
Step
Tests
Dates
6th to 10th books
12
14 Oct - 17 Nov
11th, 12th and more
13
20 Nov - 26 Dec
Full tests
3
29 Dec - 4 Jan
28 tests, 3,100 questions, in Tamil and English
Where to study, with highlighted PDFs and GS one-liners
An explanation PDF for every question, and your rank at once
