Three Provisions That Answer Three Different Questions
Students merge these three because all of them mention languages. They do not overlap at all. Each answers a separate question, and each puts the decision in a different pair of hands.
Article 345 asks what a State uses in its own offices. It lets the legislature of a State adopt, by law, any one or more of the languages in use in that State, or Hindi, as the language for all or any of the official purposes of that State. The words are "in use in the State", so a language actually spoken there qualifies whether or not any list carries it.
Article 346 asks what one government writes to another in. For communication between one State and another, or between a State and the Union, the language is the one authorised for use in the Union. Two or more States may agree between themselves to use Hindi instead.
Article 347 asks what happens when a part of a State speaks something else. On a demand being made, and if satisfied that a substantial proportion of a State's population desires it, the President may direct that such a language be officially recognised throughout that State or in any part of it, for such purpose as the President specifies.
The contrast worth memorising is the actor. Under Article 345 a State acts on itself, by its own law. Under Article 347 the Union acts on a State, through the President, on a demand from below, and it can be confined to a district rather than applied to the whole State.
All three sit in Part XVII of the Constitution, in the chapter on regional languages, and Article 345 itself opens by saying it is subject to Articles 346 and 347.
What the Eighth Schedule Actually Does
The Eighth Schedule is often described as a list of India's official languages. It is not. It does not make any language official anywhere, and a State's choice under Article 345 does not depend on it.
Constitutionally it does exactly two things. Under Article 344(1) the Commission on official language that the President constitutes must have members representing the languages in the Schedule. Under Article 351, Hindi is to be developed by drawing its vocabulary primarily on Sanskrit and secondarily on the other languages of the Schedule.
Everything else attached to the Schedule is practice rather than constitutional command. Being listed is what lets a candidate write certain public examinations in that language, and it carries recognition, institutional support and funding for development.
The list has grown from 14 languages at the commencement of the Constitution to 22 today, and every addition needed a constitutional amendment: Sindhi in 1967, Konkani, Manipuri and Nepali in 1992, and Bodo, Dogri, Maithili and Santhali in 2003.
A language outside the Schedule is called a non scheduled language. The Census counts its speakers separately and it may be taught, published in and used in administration. Tulu has been treated by the Census as an independent language since the office was established, and it is not in the Schedule.
How a State Actually Changes Its Official Language
A cabinet decision is not the change. Article 345 says the legislature may adopt a language by law, so the operative instrument is a State Act, and a decision of the executive is only the intention to move one.
Karnataka's cabinet decided at Mangaluru on 18 September to give Tulu additional official status for administrative matters in Dakshina Kannada and Udupi districts, with about Rs. 82 lakh a year for translation, training and use of the language.
To take effect it must amend the Karnataka Official Language Act, 1963, whose section 2 makes Kannada the State's official language. The amendment goes to the Governor, and the government then issues a notification, after which the decision is in force.
That is the same route Andhra Pradesh and Telangana followed for Urdu as a second official language, which is why a Karnataka committee visited Andhra Pradesh to study the procedure before reporting.
What the status will mean in practice is administrative and local: members may speak in Tulu at gram panchayat, taluk panchayat and zilla panchayat meetings and in urban local body councils, circulars and orders in those districts are to carry Tulu, and a person may write to a government department in Tulu.
Tulu is already taught as a third optional language from Class 6 to Class 10 in those two districts, introduced for Class 6 in 2010-11, which shows that school recognition, official status and inclusion in the Eighth Schedule are three separate things a language can have in any combination.
Tamil Nadu, and the Provisions Around the Edges
Tamil is the official language of Tamil Nadu under a State Act of 1956, passed under Article 345. Tamil is also in the Eighth Schedule, and was recognised as a classical language in 2004, which is a decision of the Union government and not a constitutional category at all.
The language of a High Court is a separate provision again. Article 348 keeps proceedings in the Supreme Court and every High Court in English until Parliament provides otherwise, and a Governor may authorise another language in a High Court only with the previous consent of the President, which is the route Tamil Nadu's Assembly has repeatedly asked to be opened for Tamil in the Madras High Court.
Article 350 lets any person submit a representation for redress of a grievance to any authority of the Union or a State in any language used in the Union or in that State. This is a right of the individual and needs no official status for the language at all.
Article 350A directs every State and local authority to provide adequate facilities for instruction in the mother tongue at the primary stage to children of linguistic minority groups. Article 350B provides for a Special Officer for Linguistic Minorities, appointed by the President, to investigate safeguards and report.
Read together, the scheme is layered. Article 29 protects a group's right to conserve its language; Article 350 protects an individual's right to be heard in it; Article 350A protects a child's schooling in it; Article 345 lets a State make it official; Article 347 lets the Union direct recognition where a State has not; and the Eighth Schedule decides none of these.
மூன்று வெவ்வேறு கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும் மூன்று விதிகள்
மூன்றும் மொழிகளைப் பற்றிப் பேசுவதால் மாணவர்கள் அவற்றைக் குழப்பிக்கொள்கின்றனர். உண்மையில் அவை ஒன்றோடொன்று மேவுவதே இல்லை. ஒவ்வொன்றும் தனித்தனிக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறது; ஒவ்வொன்றும் முடிவை வெவ்வேறு கைகளில் வைக்கிறது.
ஒரு மாநிலம் தன் அலுவலகங்களில் எதைப் பயன்படுத்துகிறது என்பதை விதி 345 கேட்கிறது. அம்மாநிலத்தில் வழக்கில் உள்ள ஒன்று அல்லது மேற்பட்ட மொழிகளையோ இந்தியையோ, அம்மாநிலத்தின் அனைத்து அல்லது ஏதேனும் அலுவல் நோக்கங்களுக்கான மொழியாகச் சட்டத்தின் மூலம் ஏற்க மாநிலச் சட்டமன்றத்துக்கு அது அனுமதி தருகிறது. "மாநிலத்தில் வழக்கில் உள்ள" என்பதே சொற்கள்; எனவே அங்கே உண்மையில் பேசப்படும் மொழி, எந்தப் பட்டியலில் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் தகுதி பெறுகிறது.
ஓர் அரசு மற்றொன்றுக்கு எம்மொழியில் எழுதுகிறது என்பதை விதி 346 கேட்கிறது. ஒரு மாநிலத்துக்கும் மற்றொரு மாநிலத்துக்கும் இடையே, அல்லது ஒரு மாநிலத்துக்கும் ஒன்றியத்துக்கும் இடையே, ஒன்றியத்தில் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்பட்ட மொழியே பயன்படும். அதற்குப் பதிலாக இந்தியைப் பயன்படுத்த இரு மாநிலங்களோ அதற்கு மேற்பட்டவையோ தமக்குள் ஒப்புக்கொள்ளலாம்.
ஒரு மாநிலத்தின் ஒரு பகுதி வேறொரு மொழியைப் பேசும்போது என்ன நிகழ்கிறது என்பதை விதி 347 கேட்கிறது. கோரிக்கை எழுந்து, ஒரு மாநிலத்தின் கணிசமான பகுதி மக்கள் அதை விரும்புகின்றனர் எனத் திருப்தி அடைந்தால், அம்மொழிக்கு அம்மாநிலம் முழுவதிலோ அதன் ஏதேனும் ஒரு பகுதியிலோ, தாம் குறிப்பிடும் நோக்கத்துக்கு, அலுவல் அங்கீகாரம் அளிக்குமாறு குடியரசுத் தலைவர் அறிவுறுத்தலாம்.
மனத்தில் இருத்த வேண்டிய வேறுபாடு செயல்படுபவர் யார் என்பதே. விதி 345 இன் கீழ் ஒரு மாநிலம் தன் சொந்தச் சட்டத்தால் தன் மீதே செயல்படுகிறது. விதி 347 இன் கீழ், கீழிருந்து வரும் கோரிக்கையின் பேரில், குடியரசுத் தலைவர் வழியாக ஒன்றியம் ஒரு மாநிலத்தின் மீது செயல்படுகிறது; அது மாநிலம் முழுமைக்கு அல்லாமல் ஒரு மாவட்டத்துக்கு மட்டுமே பொருந்தவும் முடியும்.
மூன்றும் அரசியலமைப்பின் பகுதி XVII இல், பிராந்திய மொழிகள் குறித்த அத்தியாயத்திலேயே உள்ளன; விதி 345 தானே விதிகள் 346, 347 க்கு உட்பட்டது எனத் தொடங்குகிறது.
எட்டாவது அட்டவணை உண்மையில் செய்வது என்ன
எட்டாவது அட்டவணை இந்தியாவின் அலுவல் மொழிகளின் பட்டியல் எனப் பெரும்பாலும் விவரிக்கப்படுகிறது. அது அல்ல. எந்த மொழியையும் எங்கும் அலுவல் மொழியாக அது ஆக்குவதில்லை; விதி 345 இன் கீழ் ஒரு மாநிலத்தின் தேர்வு அதைச் சார்ந்ததும் அல்ல.
அரசியலமைப்பின்படி அது சரியாக இரண்டையே செய்கிறது. விதி 344(1) இன் கீழ் குடியரசுத் தலைவர் அமைக்கும் அலுவல் மொழி ஆணையத்தில், அட்டவணையில் உள்ள மொழிகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உறுப்பினர்கள் இருக்க வேண்டும். விதி 351 இன்படி, இந்தி தன் சொற்களஞ்சியத்துக்கு முதன்மையாக வடமொழியையும், இரண்டாம் நிலையில் அட்டவணையின் பிற மொழிகளையும் நாடி வளர வேண்டும்.
அட்டவணையுடன் இணைந்த மற்ற அனைத்தும் அரசியலமைப்பு ஆணை அல்ல, நடைமுறையே. பட்டியலில் இருப்பதே ஒரு விண்ணப்பதாரர் அம்மொழியில் சில பொதுத் தேர்வுகளை எழுத வழிவகுக்கிறது; அங்கீகாரம், நிறுவன ஆதரவு, வளர்ச்சிக்கான நிதி ஆகியவற்றையும் அது சுமக்கிறது.
அரசியலமைப்பு தொடங்கியபோது 14 ஆக இருந்த பட்டியல் இன்று 22 ஆக வளர்ந்துள்ளது; ஒவ்வொரு சேர்க்கைக்கும் அரசியலமைப்புத் திருத்தம் தேவைப்பட்டது: 1967 இல் சிந்தி, 1992 இல் கொங்கணி, மணிப்புரி, நேபாளி, 2003 இல் போடோ, டோக்ரி, மைதிலி, சந்தாலி.
அட்டவணைக்கு வெளியே உள்ள மொழி பட்டியலிடப்படாத மொழி எனப்படுகிறது. மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு அதன் பேச்சாளர்களைத் தனியாக எண்ணுகிறது; அது கற்பிக்கப்படலாம், அதில் நூல்கள் வெளியிடப்படலாம், நிர்வாகத்திலும் பயன்படுத்தப்படலாம். அலுவலகம் தொடங்கப்பட்டதிலிருந்தே துளு மொழியைத் தனி மொழியாகக் கணக்கெடுப்பு கருதி வருகிறது; அது அட்டவணையில் இல்லை.
ஒரு மாநிலம் தன் அலுவல் மொழியை உண்மையில் எப்படி மாற்றுகிறது
அமைச்சரவை முடிவு அந்த மாற்றம் அல்ல. சட்டத்தின் மூலம் ஒரு மொழியைச் சட்டமன்றம் ஏற்கலாம் என விதி 345 கூறுகிறது; எனவே செயல்படுத்தும் கருவி ஒரு மாநிலச் சட்டமே, நிறைவேற்றுத் துறையின் முடிவு அதை நோக்கி நகரும் எண்ணம் மட்டுமே.
செப்டம்பர் 18 அன்று மங்களூரில் கூடிய கர்நாடக அமைச்சரவை, தட்சிண கன்னடம், உடுப்பி மாவட்டங்களில் நிர்வாக விஷயங்களுக்கு துளு மொழிக்குக் கூடுதல் அலுவல் நிலை வழங்க முடிவு செய்தது; மொழிபெயர்ப்பு, பயிற்சி, மொழிப் பயன்பாட்டுக்காக ஆண்டுக்கு சுமார் ரூ. 82 லட்சம் ஒதுக்கப்படும்.
அது அமலுக்கு வர, கன்னடத்தை மாநில அலுவல் மொழியாக்கும் பிரிவு 2 ஐக் கொண்ட 1963 ஆம் ஆண்டு கர்நாடக அலுவல் மொழிச் சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டும். திருத்தம் ஆளுநரிடம் செல்கிறது; பின்னர் அரசு அறிவிக்கை வெளியிடுகிறது; அதன் பிறகே முடிவு அமலுக்கு வருகிறது.
இரண்டாம் அலுவல் மொழியாக உருதுவுக்கு ஆந்திரப் பிரதேசமும் தெலங்கானாவும் பின்பற்றிய வழியும் இதுவே; எனவேதான் அறிக்கை அளிப்பதற்கு முன் நடைமுறையைக் கற்க ஆந்திரப் பிரதேசத்துக்கு ஒரு கர்நாடகக் குழு சென்றது.
நடைமுறையில் இந்நிலை நிர்வாகரீதியானதும் உள்ளூர் சார்ந்ததுமே: ஊராட்சி, ஒன்றியக் குழு, மாவட்டக் குழுக் கூட்டங்களிலும் நகர்ப்புற உள்ளாட்சி மன்றங்களிலும் உறுப்பினர்கள் துளுவில் பேசலாம்; அம்மாவட்டங்களில் சுற்றறிக்கைகளும் ஆணைகளும் துளுவைச் சுமக்க வேண்டும்; ஒருவர் ஓர் அரசுத் துறைக்குத் துளுவில் எழுதலாம்.
அவ்விரு மாவட்டங்களில் 6 ஆம் வகுப்பு முதல் 10 ஆம் வகுப்பு வரை மூன்றாம் விருப்பப் பாடமாகத் துளு ஏற்கெனவே கற்பிக்கப்படுகிறது; 2010-11 இல் 6 ஆம் வகுப்புக்கு அது அறிமுகமானது. பள்ளி அங்கீகாரம், அலுவல் நிலை, எட்டாவது அட்டவணையில் இடம் ஆகிய மூன்றும் தனித்தனியானவை; ஒரு மொழி இவற்றை எந்தச் சேர்க்கையிலும் பெற்றிருக்கலாம் என்பதை இது காட்டுகிறது.
தமிழ்நாடும், விளிம்புகளில் உள்ள விதிகளும்
விதி 345 இன் கீழ் இயற்றப்பட்ட 1956 ஆம் ஆண்டு மாநிலச் சட்டத்தின்படி தமிழே தமிழ்நாட்டின் அலுவல் மொழி. தமிழ் எட்டாவது அட்டவணையிலும் உள்ளது; 2004 இல் செம்மொழியாகவும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. அது ஒன்றிய அரசின் முடிவு, அரசியலமைப்பு வகை அல்லவே அல்ல.
உயர் நீதிமன்றத்தின் மொழி வேறொரு விதி. நாடாளுமன்றம் வேறுவிதமாக வகை செய்யும் வரை உச்ச நீதிமன்றத்திலும் ஒவ்வோர் உயர் நீதிமன்றத்திலும் நடவடிக்கைகள் ஆங்கிலத்திலேயே இருக்கும் என விதி 348 கூறுகிறது; குடியரசுத் தலைவரின் முன் ஒப்புதலுடன் மட்டுமே ஓர் உயர் நீதிமன்றத்தில் வேறு மொழியை ஆளுநர் அனுமதிக்க முடியும். சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழுக்காகத் தமிழ்நாட்டுப் பேரவை மீண்டும் மீண்டும் திறக்கக் கோரியது இந்த வழியையே.
ஒன்றியத்திலோ ஒரு மாநிலத்திலோ பயன்படுத்தப்படும் எந்த மொழியிலும், குறை தீர்க்கக் கோரி ஒன்றியத்தின் அல்லது ஒரு மாநிலத்தின் எந்த அதிகாரியிடமும் மனு அளிக்க விதி 350 எவருக்கும் அனுமதி தருகிறது. இது தனிநபரின் உரிமை; அம்மொழிக்கு அலுவல் நிலை எதுவும் தேவையில்லை.
மொழிச் சிறுபான்மைக் குழுக்களின் குழந்தைகளுக்கு தொடக்கக் கல்வி நிலையில் தாய்மொழியில் கற்பிக்கப் போதிய வசதிகளை வழங்குமாறு ஒவ்வொரு மாநிலத்துக்கும் உள்ளாட்சிக்கும் விதி 350A அறிவுறுத்துகிறது. பாதுகாப்புகளை ஆய்ந்து அறிக்கை அளிக்க, குடியரசுத் தலைவரால் நியமிக்கப்படும் மொழிச் சிறுபான்மையினருக்கான சிறப்பு அலுவலரை விதி 350B வழங்குகிறது.
சேர்த்துப் படித்தால் இத்திட்டம் அடுக்கானது. ஒரு குழு தன் மொழியைப் பேணும் உரிமையை விதி 29 காக்கிறது; அம்மொழியில் கேட்கப்படும் தனிநபர் உரிமையை விதி 350 காக்கிறது; அதில் குழந்தையின் பள்ளிக் கல்வியை விதி 350A காக்கிறது; அதை அலுவல் மொழியாக்க விதி 345 ஒரு மாநிலத்துக்கு வழிவிடுகிறது; மாநிலம் செய்யாதவிடத்து அங்கீகாரத்தை அறிவுறுத்த விதி 347 ஒன்றியத்துக்கு வழிவிடுகிறது; இவற்றுள் எதையும் எட்டாவது அட்டவணை தீர்மானிப்பதில்லை.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
