The Battle of Haifa was fought on 23 September 1918, in the closing phase of the First World War. In purely military terms it was a small action, but a tactically significant one.
The port was taken by a cavalry charge of the 15th Imperial Service Cavalry Brigade, made up of the Jodhpur, Mysore and Hyderabad Lancers, against forces that were principally Ottoman.
The riders charged up the slopes of Mount Carmel. Military historians count it among the last great cavalry charges anywhere, fought in an age that was already passing to the machine gun and the tank.
Contemporary British war diaries record the action as decisive in securing the port city and in opening the Allied advance northwards to Damascus.
The scale of Indian participation in that war is the wider fact behind the battle. More than a million Indians served overseas, from Flanders to Mesopotamia, and over 74,000 died in a war that was not of their own making.
Reclaiming a Colonial Era Victory as India's Own
Since Independence, Haifa has become part of a broader effort to reclaim India's military history from the shadow of the empire. The soldiers were colonial subjects, but the courage and the sacrifice belong to India's national story.
Commemorating the battle is therefore described as an act of historical recovery, an assertion that Indian agency existed even inside the constraints of imperial command.
A First World War memorial in the national capital has been renamed Teen Murti Haifa Chowk. The renaming is a way of saying that Indian soldiers shaped world events long before India became a sovereign republic.
The episode also shows how postcolonial nations reinterpret their own pasts to assert dignity and continuity, choosing which parts of a colonial record to claim and how to frame them.
The author of the piece is Shashi Tharoor, Member of the Lok Sabha for Thiruvananthapuram, Chairman of the Parliamentary Standing Committee on External Affairs and author of An Era of Darkness: The British Empire in India.
The Moral Complication and the Palestinian Objection
The complication sits in the command structure. The Indian forces fought under British command, under a flag that was not their own, and many Palestinian Arabs were on the Ottoman side of the same battle.
The soldiers had no say in the political consequences of what they won. Their victory helped secure British control over Palestine, and so the ground on which the Balfour Declaration was implemented and the transformations that led to the creation of Israel took place.
For many Palestinians this is therefore not a story of liberation but of dispossession. Their representatives have told Indians who celebrate the battle, in plain words, that they did not ask to be liberated, a statement aimed not at the bravery of the soldiers but at the imperial project that bravery was embedded in.
The Palestinian Ambassador to India, Abdullah Mohammed Abu Shawesh, describes history as a tool for affirming roots and shaping the future, and says Palestinians are highly sensitive to any attempt to manipulate it because such attempts touch their right to exist and to determine their own future.
He sees a clear Israeli effort to link contemporary India with the history of Israel's establishment, questions India's embrace of that narrative, and argues that the Indian soldiers were not heroes or valorous martyrs but victims of British colonial exploitation, part of the longer story that led to the Nakba.
Three Memories of One Victory, and a Historians' Dispute
For Israel, the memory of Indian cavalry liberating Haifa has been woven into a narrative of gratitude and friendship, marked by memorials and annual ceremonies, and Haifa now works as a symbol of the India-Israel relationship.
Indian leaders have visited the Haifa memorial and Israeli officials have spoken warmly of the Indian role in the city's history, which shows how historical memory can be mobilised to strengthen a present day strategic partnership.
The credit itself is disputed among historians. Some Israeli scholars argue the Indian role has been overstated and that the real credit belongs to British and Australian soldiers, a view the author reads as partly reflecting discomfort at owing so much to colonised cavalrymen.
Indian military historians answer by pointing to British war records that credit the Indian cavalry with the decisive breakthrough. The disagreement is not merely academic; it reflects national pride and the wish to shape narratives that reinforce present day identities.
Indians carry their own ambivalence, pride in the courage of the soldiers alongside discomfort that Indian blood was shed for an imperial project that contributed to the dispossession of another people. The piece concludes that Haifa is above all a site of contested memory, and that a mature historical consciousness holds several truths at once rather than choosing one narrative.
1918 செப்டம்பர் 23 அன்று ஹைஃபாவில் நடந்தது என்ன
முதலாம் உலகப் போரின் இறுதிக் கட்டத்தில், 1918 செப்டம்பர் 23 அன்று ஹைஃபா போர் நடந்தது. முற்றிலும் படை நோக்கில் இது ஒரு சிறிய நடவடிக்கை; ஆனால் தந்திர ரீதியில் முக்கியமானது.
ஜோத்பூர், மைசூர், ஹைதராபாத் லான்சர் படைகளைக் கொண்ட 15ஆவது இம்பீரியல் சர்வீஸ் குதிரைப்படைப் பிரிவின் குதிரைத் தாக்குதல், பெரும்பாலும் ஒட்டோமானியப் படைகளாக இருந்தவற்றை எதிர்த்து துறைமுகத்தைக் கைப்பற்றியது.
குதிரை வீரர்கள் கார்மல் மலைச் சரிவுகளில் ஏறித் தாக்கினர். இயந்திரத் துப்பாக்கிக்கும் போர்த் தாங்கிக்கும் ஏற்கெனவே கடந்துகொண்டிருந்த ஒரு காலத்தில் நடந்த இதை, உலகின் கடைசிப் பெரும் குதிரைத் தாக்குதல்களுள் ஒன்றாகப் படை வரலாற்றாசிரியர்கள் கணக்கிடுகின்றனர்.
துறைமுக நகரைப் பாதுகாப்பதிலும், டமாஸ்கஸை நோக்கி வடக்கே நேச நாட்டுப் படைகளின் முன்னேற்றத்தைத் திறப்பதிலும் இந்நடவடிக்கை தீர்மானகரமானது என்று அக்கால பிரிட்டிஷ் போர்க் குறிப்பேடுகள் பதிவு செய்கின்றன.
அப்போரில் இந்தியப் பங்கேற்பின் பரப்பே இப்போருக்குப் பின்னால் உள்ள பரந்த உண்மை. ஃபிளாண்டர்ஸ் முதல் மெசபடோமியா வரை பத்து லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட இந்தியர்கள் கடல் கடந்து பணியாற்றினர்; தங்களால் உருவாக்கப்படாத ஒரு போரில் 74,000க்கும் மேற்பட்டோர் இறந்தனர்.
காலனிக் கால வெற்றியை இந்தியா தன்னுடையதாக மீட்டல்
விடுதலைக்குப் பிறகு, பேரரசின் நிழலிலிருந்து இந்தியாவின் படை வரலாற்றை மீட்கும் பரந்த முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக ஹைஃபா மாறியுள்ளது. வீரர்கள் காலனிக் குடிமக்களாக இருந்தனர்; ஆனால் அந்த வீரமும் தியாகமும் இந்தியாவின் தேசியக் கதைக்கே உரியவை.
எனவே இப்போரை நினைவுகூர்வது ஒரு வரலாற்று மீட்பு செயலாக விவரிக்கப்படுகிறது; ஏகாதிபத்தியக் கட்டளையின் கட்டுப்பாடுகளுக்குள்ளும் இந்தியச் செயல்திறன் இருந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் செயல்.
தேசியத் தலைநகரில் உள்ள ஒரு முதலாம் உலகப் போர் நினைவிடம் தீன் மூர்த்தி ஹைஃபா சவுக் எனப் பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது. இந்தியா இறையாண்மைக் குடியரசாக மாறுவதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே இந்திய வீரர்கள் உலக நிகழ்வுகளை வடிவமைத்தனர் என்பதைச் சொல்லும் வழி இப்பெயர் மாற்றம்.
காலனிக்குப் பிந்தைய நாடுகள் தமது கண்ணியத்தையும் தொடர்ச்சியையும் நிலைநாட்டத் தமது கடந்த காலத்தை எவ்வாறு மறுவிளக்கம் செய்கின்றன என்பதையும் இந்நிகழ்வு காட்டுகிறது; காலனிப் பதிவேட்டில் எதைத் தன்னுடையதாகக் கோருவது, அதை எவ்வாறு வடிவமைப்பது என்பதைத் தேர்வு செய்வதன் மூலம்.
இக்கட்டுரையின் ஆசிரியர் சசி தரூர்; திருவனந்தபுரம் மக்களவை உறுப்பினர், வெளியுறவுத் துறை நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவின் தலைவர், An Era of Darkness: The British Empire in India நூலின் ஆசிரியர்.
ஒழுக்கச் சிக்கலும் பாலஸ்தீன மறுப்பும்
கட்டளை அமைப்பிலேயே சிக்கல் உள்ளது. இந்தியப் படைகள் பிரிட்டிஷ் கட்டளையின் கீழ், தமதல்லாத ஒரு கொடியின் கீழ் போரிட்டன; அதே போரில் ஒட்டோமானியப் பக்கத்தில் பல பாலஸ்தீன அரேபியர்கள் இருந்தனர்.
தாம் வென்றதன் அரசியல் விளைவுகளில் வீரர்களுக்கு எந்தச் சொல்லும் இல்லை. அவர்களின் வெற்றி பாலஸ்தீனத்தின் மீதான பிரிட்டிஷ் கட்டுப்பாட்டை உறுதி செய்ய உதவியது; அதன் வழியே பால்ஃபோர் பிரகடனம் செயல்படுத்தப்பட்ட களமும், இஸ்ரேல் உருவாக வழிவகுத்த மாற்றங்களும் நிகழ்ந்தன.
எனவே பல பாலஸ்தீனர்களுக்கு இது விடுதலைக் கதை அல்ல, பறிபோதலின் கதை. இப்போரைக் கொண்டாடும் இந்தியர்களிடம், தாம் விடுதலை கோரவில்லை என்று அவர்களின் பிரதிநிதிகள் வெளிப்படையாகக் கூறியுள்ளனர்; இது வீரர்களின் துணிவை நோக்கிய கூற்றல்ல, அத்துணிவு பொதிந்திருந்த ஏகாதிபத்திய முயற்சியை நோக்கியது.
இந்தியாவுக்கான பாலஸ்தீனத் தூதர் அப்துல்லா முகமது அபு ஷவேஷ், வரலாற்றை வேர்களை உறுதிப்படுத்தி எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கும் கருவியாக விவரிக்கிறார்; வரலாற்றைத் திரிக்கும் எந்த முயற்சிக்கும் பாலஸ்தீனர்கள் மிகுந்த உணர்திறன் கொண்டவர்கள் என்றும், அத்தகைய முயற்சிகள் தமது வாழும் உரிமையையும் தமது எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் உரிமையையும் தொடுவதால் இது இயல்பானது என்றும் கூறுகிறார்.
சமகால இந்தியாவை இஸ்ரேல் உருவான வரலாற்றுடன் இணைக்கும் தெளிவான இஸ்ரேலிய முயற்சியை அவர் காண்கிறார்; அந்தக் கதையாடலை இந்தியா தழுவுவதைக் கேள்விக்குட்படுத்துகிறார்; இந்திய வீரர்கள் வீரர்களோ வீரமிக்க தியாகிகளோ அல்ல, பிரிட்டிஷ் காலனியச் சுரண்டலின் பலிகள் என்றும், இது நக்பாவுக்கு வழிவகுத்த நீண்ட கதையின் பகுதி என்றும் வாதிடுகிறார்.
ஒரே வெற்றிக்கு மூன்று நினைவுகள்; வரலாற்றாசிரியர்களின் தகராறு
இஸ்ரேலுக்கு, இந்தியக் குதிரைப்படை ஹைஃபாவை விடுவித்த நினைவு நன்றியுணர்வு, நட்பு என்ற கதையாடலுடன் பின்னப்பட்டுள்ளது; நினைவிடங்களாலும் ஆண்டுதோறும் நடக்கும் நிகழ்வுகளாலும் குறிக்கப்படுகிறது. இந்தியா-இஸ்ரேல் உறவின் சின்னமாக ஹைஃபா இப்போது செயல்படுகிறது.
இந்தியத் தலைவர்கள் ஹைஃபா நினைவிடத்துக்குச் சென்றுள்ளனர்; நகரின் வரலாற்றில் இந்தியப் பங்கு குறித்து இஸ்ரேலிய அதிகாரிகள் பாராட்டிப் பேசியுள்ளனர். இன்றைய மூலோபாயக் கூட்டாண்மையை வலுப்படுத்த வரலாற்று நினைவு எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை இது காட்டுகிறது.
பெருமை யாருக்கு என்பதே வரலாற்றாசிரியர்களிடையே தகராறு. இந்தியப் பங்கு மிகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்றும், உண்மையான பெருமை பிரிட்டிஷ், ஆஸ்திரேலிய வீரர்களுக்கே சேர வேண்டும் என்றும் சில இஸ்ரேலிய அறிஞர்கள் வாதிடுகின்றனர்; காலனியாக்கப்பட்ட குதிரை வீரர்களுக்கு இவ்வளவு கடன்பட்டிருப்பதில் உள்ள அசௌகரியத்தை இது ஓரளவு காட்டுவதாக ஆசிரியர் கருதுகிறார்.
தீர்மானகரமான முன்னேற்றத்தை இந்தியக் குதிரைப்படைக்கே அளிக்கும் பிரிட்டிஷ் போர்ப் பதிவுகளைச் சுட்டிக்காட்டி இந்தியப் படை வரலாற்றாசிரியர்கள் பதிலளிக்கின்றனர். இத்தகராறு வெறும் கல்விசார்ந்தது அல்ல; தேசியப் பெருமையையும், இன்றைய அடையாளங்களை வலுப்படுத்தும் கதையாடல்களை வடிவமைக்கும் விருப்பத்தையும் இது காட்டுகிறது.
இந்தியர்களுக்கும் தமது சொந்த இருமனம் உண்டு: வீரர்களின் துணிவில் பெருமை, அதே வேளையில் மற்றொரு மக்களின் பறிபோதலுக்குப் பங்களித்த ஏகாதிபத்திய முயற்சிக்காக இந்திய இரத்தம் சிந்தியதில் அசௌகரியம். ஹைஃபா எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒரு மாறுபடும் நினைவின் களம் என்றும், முதிர்ந்த வரலாற்று உணர்வு ஒரு கதையாடலைத் தேர்வு செய்யாமல் பல உண்மைகளை ஒருசேரத் தாங்கும் என்றும் கட்டுரை முடிக்கிறது.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
