The National Statistics Office released the country's first ever National Household Travel Survey on Monday, 5 October 2026.
The survey was conducted between July 2025 and June 2026 and covered 4,92,023 households. A full year is used because travel is seasonal, and a household sample of that size is what lets a finding be broken down by State, by rural and urban, and by sex.
It measures journeys, not vehicles. A registration figure tells you what people own; a travel survey tells you what they actually use, how far they go, how long it takes and what it costs them, which is why it can see things a vehicle count cannot.
Two kinds of travel are counted separately: the overnight household journey, which is the long trip a family makes, and the daily commute to work. The two give almost opposite pictures, and that contrast is the survey's central finding.
A survey like this is the evidence base a transport plan needs. Without it, capacity is added where a department already operates rather than where people are actually travelling.
Overnight Journeys: the Bus, Not the Train
Buses are used significantly more than trains for overnight travel in India. More than half of all household overnight journeys are undertaken by bus.
The split is 55.8 per cent by bus against 17.7 per cent by inter city railways.
Railway use is significantly higher among urban households: about 22.7 per cent of urban households use rail for overnight journeys, against around 14 per cent of rural households.
70.2 per cent of overnight household trips are for social, communication and religious purposes, that is for a wedding, a funeral, a visit to family or a pilgrimage, rather than for work or business.
The policy reading is direct. If the long distance journey of the average Indian household is a bus journey undertaken for a family occasion, then road capacity, bus fleet condition and intercity bus terminals matter more to ordinary mobility than the railway timetable alone suggests.
The Daily Commute to Work
The pattern changes sharply when it comes to daily travel to work. Two wheelers are the dominant mode for workers, accounting for 42.6 per cent of journeys.
Their share rises to 52.3 per cent among urban workers, against 37.1 per cent in rural areas.
Public transport has a much smaller share of daily workforce mobility nationally: buses account for just 6.7 per cent of work trips. The same bus that carries the long journey carries almost none of the daily one.
Commuting costs differ by where a worker lives: urban workers spend Rs. 1,044 a month against Rs. 612 for rural workers.
Read together, the two findings describe a country where the long journey is collective and the daily journey is private and individually owned. A worker who cannot afford a two wheeler is therefore not simply choosing a cheaper mode; in much of India there may be no frequent bus to choose.
The Gender Gap in Mobility
Women are twice as likely as men to commute to work on foot or by public transport. Nearly 67 per cent of all women who commuted to work relied on walking, buses or other public transport, against only 33 per cent of men.
In rural areas more than half of all working women walked to their workplaces, while a large share of men depended on two wheelers. In urban areas two wheelers remained a major mode for both, but women were not solely reliant on them, using autos and cars as well.
The State pattern points to supply, not preference. The share of women walking to work rather than relying on buses was higher than the national average in the central and northeastern States, including Madhya Pradesh, Uttar Pradesh and Bihar, which the survey reads as low public transport availability.
In southern States such as Keralam, the gap between women taking buses in rural and urban areas reduced significantly, which is what a dense and reliable bus network does to the difference between living in a town and living in a village.
Women in urban areas still take slightly longer than men to commute. In at least 13 major States a higher share of men than women reached work in around 30 minutes.
Distance tells the same story: 61.9 per cent of male workers undertake work related trips of more than one kilometre, against only 41.9 per cent of women. A shorter trip is not a convenience; it narrows the set of jobs a woman can take at all.
The spending gap follows: male workers spend an average of Rs. 835 a month on commuting against Rs. 533 for female workers. Though women's commute expenditure is lower than men's in rural areas, the gap is reducing in urban areas.
The chain to carry into an answer is this: fewer buses mean a shorter trip, a shorter trip means a smaller choice of work, and a smaller choice of work means lower earnings. On this reading public transport is not only a transport question; it is a condition of women's participation in the workforce.
இந்தக் கணக்கெடுப்பு என்ன
தேசியப் புள்ளியியல் அலுவலகம், நாட்டின் முதல் தேசிய வீட்டுப் பயணக் கணக்கெடுப்பை 2026 அக்டோபர் 5 திங்கள்கிழமை வெளியிட்டது.
கணக்கெடுப்பு 2025 ஜூலை முதல் 2026 ஜூன் வரை நடத்தப்பட்டது; 4,92,023 வீடுகளை உள்ளடக்கியது. பயணம் பருவம் சார்ந்தது என்பதால் முழு ஆண்டும் எடுக்கப்படுகிறது; அந்த அளவு வீட்டு மாதிரியே, ஒரு கண்டுபிடிப்பை மாநில வாரியாகவும், ஊரக நகர்ப்புற வாரியாகவும், பாலின வாரியாகவும் பிரித்துக் காட்ட உதவுகிறது.
இது வாகனங்களை அன்றி, பயணங்களை அளக்கிறது. மக்கள் எதைச் சொந்தமாக வைத்துள்ளனர் என்பதைப் பதிவு எண்ணிக்கை சொல்கிறது; உண்மையில் எதைப் பயன்படுத்துகின்றனர், எவ்வளவு தூரம் செல்கின்றனர், எவ்வளவு நேரம் ஆகிறது, எவ்வளவு செலவாகிறது என்பதைப் பயணக் கணக்கெடுப்பு சொல்கிறது; வாகனக் கணக்கால் காண இயலாததை அதனால் காண முடிவது அதனால்தான்.
இரு வகைப் பயணங்கள் தனித்தனியாகக் கணக்கிடப்படுகின்றன: ஒரு குடும்பம் மேற்கொள்ளும் நெடும்பயணமான இரவுப் பயணம், வேலைக்கான தினசரிப் பயணம். இரண்டும் கிட்டத்தட்ட எதிரெதிர்ச் சித்திரங்களைத் தருகின்றன; அந்த வேறுபாடே கணக்கெடுப்பின் மையக் கண்டுபிடிப்பு.
இத்தகைய கணக்கெடுப்பே ஒரு போக்குவரத்துத் திட்டத்துக்குத் தேவையான சான்று அடித்தளம். அது இல்லாவிட்டால், மக்கள் உண்மையில் பயணிக்கும் இடத்தில் அன்றி, ஒரு துறை ஏற்கெனவே இயங்கும் இடத்திலேயே கொள்ளளவு சேர்க்கப்படும்.
இரவுப் பயணங்கள்: ரயில் அன்று, பேருந்தே
இந்தியாவில் இரவுப் பயணத்துக்கு ரயில்களை விடப் பேருந்துகளே கணிசமாக அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மொத்த வீட்டு இரவுப் பயணங்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவை பேருந்தில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.
பிரிவினை: 55.8 விழுக்காடு பேருந்தில், 17.7 விழுக்காடு நகரங்களுக்கு இடையிலான ரயில்களில்.
நகர்ப்புற வீடுகளிடையே ரயில் பயன்பாடு கணிசமாக அதிகம்: இரவுப் பயணங்களுக்கு நகர்ப்புற வீடுகளில் ஏறத்தாழ 22.7 விழுக்காடு ரயிலைப் பயன்படுத்துகின்றன; ஊரக வீடுகளில் ஏறத்தாழ 14 விழுக்காடு.
வீட்டு இரவுப் பயணங்களில் 70.2 விழுக்காடு சமூக, தொடர்பு, சமயக் காரணங்களுக்காக; அதாவது ஒரு திருமணம், ஒரு இறப்பு, உறவினர் சந்திப்பு, திருப்பயணம் ஆகியவற்றுக்காக, வேலைக்கோ வணிகத்துக்கோ அன்று.
கொள்கை ரீதியான வாசிப்பு நேரடியானது. சராசரி இந்திய வீட்டின் நெடுந்தூரப் பயணம் என்பது ஒரு குடும்ப நிகழ்வுக்காக மேற்கொள்ளப்படும் பேருந்துப் பயணம் என்றால், சாலைக் கொள்ளளவும், பேருந்துப் படையின் நிலையும், நகரங்களுக்கு இடையிலான பேருந்து நிலையங்களும், ரயில் அட்டவணை மட்டும் சொல்வதை விட சாதாரண மக்களின் நடமாட்டத்துக்கு முக்கியமானவை.
வேலைக்கான தினசரிப் பயணம்
வேலைக்கான தினசரிப் பயணத்துக்கு வரும்போது வடிவம் கூர்மையாக மாறுகிறது. பணியாளர்களுக்கு இருசக்கர வாகனங்களே ஆதிக்கம் செலுத்தும் வகை; பயணங்களில் 42.6 விழுக்காடு.
அவற்றின் பங்கு நகர்ப்புறப் பணியாளர்களிடையே 52.3 விழுக்காடாக உயர்கிறது; ஊரகப் பகுதிகளில் 37.1 விழுக்காடு.
நாடு முழுவதும் தினசரிப் பணியாளர் நடமாட்டத்தில் பொதுப் போக்குவரத்தின் பங்கு மிகக் குறைவு: வேலைப் பயணங்களில் பேருந்துகள் 6.7 விழுக்காடே. நெடும்பயணத்தைச் சுமக்கும் அதே பேருந்து, தினசரிப் பயணத்தில் கிட்டத்தட்ட எதையும் சுமப்பதில்லை.
ஒரு பணியாளர் வாழும் இடத்தைப் பொறுத்துப் பயணச் செலவு வேறுபடுகிறது: நகர்ப்புறப் பணியாளர்கள் மாதம் ரூ. 1,044 செலவிடுகின்றனர்; ஊரகப் பணியாளர்கள் ரூ. 612.
இரு கண்டுபிடிப்புகளையும் சேர்த்துப் படித்தால், நெடும்பயணம் கூட்டானது, தினசரிப் பயணமோ தனிப்பட்டது, தனிநபர் சொந்தமானது என்ற நாட்டின் சித்திரம் கிடைக்கிறது. எனவே ஓர் இருசக்கர வாகனத்தை வாங்க இயலாத பணியாளர், வெறுமனே மலிவான வகையைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை; இந்தியாவின் பெரும் பகுதியில் தேர்ந்தெடுக்க அடிக்கடி வரும் பேருந்தே இல்லாமல் இருக்கக்கூடும்.
நடமாட்டத்தில் பாலின இடைவெளி
வேலைக்கு நடந்தோ பொதுப் போக்குவரத்திலோ செல்லும் வாய்ப்பு, ஆண்களை விடப் பெண்களுக்கு இரு மடங்கு. வேலைக்குச் சென்ற பெண்களில் ஏறத்தாழ 67 விழுக்காட்டினர் நடப்பதையோ பேருந்துகளையோ பிற பொதுப் போக்குவரத்தையோ நம்பியிருந்தனர்; ஆண்களில் 33 விழுக்காடே.
ஊரகப் பகுதிகளில் பணிபுரியும் பெண்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் நடந்தே வேலையிடத்துக்குச் சென்றனர்; ஆண்களில் பெரும் பங்கினர் இருசக்கர வாகனங்களை நம்பியிருந்தனர். நகர்ப்புறங்களில் இருசக்கர வாகனங்கள் இருவருக்கும் முக்கிய வகையாக இருந்தாலும், பெண்கள் அவற்றை மட்டுமே நம்பியிருக்கவில்லை; ஆட்டோக்களையும் கார்களையும் பயன்படுத்தினர்.
மாநில வாரியான வடிவம், விருப்பத்தை அன்றி, கிடைப்பைச் சுட்டுகிறது. மத்திய, வடகிழக்கு மாநிலங்களில், மத்தியப் பிரதேசம், உத்தரப் பிரதேசம், பிகார் உள்பட, பேருந்துகளை நம்பாமல் நடந்து வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் பங்கு தேசியச் சராசரியை விட அதிகம்; இதைப் பொதுப் போக்குவரத்துக் கிடைப்பு குறைவு என்றே கணக்கெடுப்பு படிக்கிறது.
கேரளம் போன்ற தென் மாநிலங்களில், பேருந்து பயன்படுத்தும் பெண்களிடையே ஊரக, நகர்ப்புற இடைவெளி கணிசமாகக் குறைந்தது; ஒரு நகரத்தில் வாழ்வதற்கும் ஒரு கிராமத்தில் வாழ்வதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டுக்கு, அடர்த்தியான, நம்பகமான பேருந்து வலையமைப்பு செய்வது இதுவே.
நகர்ப்புறப் பெண்கள் இன்னும் ஆண்களை விடச் சற்று அதிக நேரம் பயணிக்கின்றனர். குறைந்தது 13 பெரிய மாநிலங்களில், ஏறத்தாழ 30 நிமிடங்களில் வேலையை அடைவோரில் பெண்களை விட ஆண்களின் பங்கே அதிகம்.
தூரமும் அதே கதையைச் சொல்கிறது: ஆண் பணியாளர்களில் 61.9 விழுக்காட்டினர் ஒரு கிலோமீட்டருக்கு மேலான வேலைப் பயணங்களைச் செய்கின்றனர்; பெண்களில் 41.9 விழுக்காடே. குறுகிய பயணம் என்பது வசதி அன்று; ஒரு பெண் எடுக்கக்கூடிய வேலைகளின் வட்டத்தையே அது சுருக்குகிறது.
செலவு இடைவெளியும் அதையே தொடர்கிறது: ஆண் பணியாளர்கள் மாதம் சராசரியாக ரூ. 835 பயணச் செலவு செய்கின்றனர்; பெண் பணியாளர்கள் ரூ. 533. ஊரகப் பகுதிகளில் பெண்களின் பயணச் செலவு ஆண்களை விடக் குறைவாக இருந்தாலும், நகர்ப்புறங்களில் இடைவெளி குறைந்து வருகிறது.
ஒரு விடையில் எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய சங்கிலி இதுவே: பேருந்துகள் குறைவு என்றால் பயணம் குறுகும், பயணம் குறுகினால் வேலைத் தேர்வு சுருங்கும், வேலைத் தேர்வு சுருங்கினால் வருவாய் குறையும். இந்த வாசிப்பில் பொதுப் போக்குவரத்து என்பது போக்குவரத்துக் கேள்வி மட்டும் அன்று; பெண்களின் பணியாளர் பங்கேற்புக்கான ஒரு நிபந்தனை.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
New Batch - Admissions Open
TNPSC Group 1 Mains Test Series 2026-27
Batch starts 10 October 2026 - in 3 days
Write, get evaluated, talk it through. A Mains paper on a fixed day, every answer checked, and a call after every test.
Batch
One test
First test
Weekday
Every 5 days
15 Oct
Weekend
Every Sunday
18 Oct
36 papers, every answer checked within 3 days
A one-to-one feedback call after every test
Complete Mains material, with past questions from 2019 to 2025 and model answers
Write in English or Tamil - material and checking in both
