For the first phase of the proposed mega greenfield shipyard at Thoothukudi, about 1,700 acres have been identified in the revenue villages of Mullakadu (1), Mullakadu (2) and Pazhayakayal.
The split in that figure is the whole lesson. 1,660 acres are government poramboke land and only 40 acres are patta land, which is why a project of this size can be assembled at all without a long acquisition.
The government order transferring the roughly 1,700 acres has gone to SIPCOT, which will build the common infrastructure along with the V.O. Chidambaranar Port Authority.
Poramboke is not empty land. Of the 1,660 acres, 455 acres had been leased to Tuticorin Alkali Chemicals and Fertilizers Limited, and 300 acres to salt producers for pans run by the Kovalam Thanpaadu Uppu Urpathiyalar Sangam and by Ponmadasamy matrum 107 Nabargal.
More than 150 acres in the hands of salt producers are recorded by the Revenue Department as watercourse poramboke, a sub class kept for drainage and the movement of water, which is a stricter category than dry poramboke.
Because people use the land without owning it, the district administration ran an enumeration rather than a land acquisition roll. It counted about 50 fishermen families, 350 labour families, 447 labourers and 109 salt producers dependent on the area.
What the Revenue Record Actually Divides
Patta land is land held by a person or an institution, recorded in that holder's name, and it can be bought, sold, mortgaged and inherited like any other private property.
Poramboke is land vested in the government and assigned to no private holder, kept as a rule for common or public use. The word describes the entry in the record, not the condition of the ground.
The two are not two kinds of soil but two kinds of title. The same stretch of coast can be patta on one side of a boundary stone and poramboke on the other, which is why the revenue village and the survey entry, not the appearance of the land, settle the question.
Poramboke itself is divided by the purpose it is kept for. Dry poramboke is ordinary unassigned government land; watercourse poramboke is attached to a channel, tank or drain; and the stricter the purpose, the harder it is to divert the land to anything else.
Government may lease poramboke without parting with the title, which is what the salt pans and the chemicals company at Thoothukudi hold. A lease creates a livelihood but not an ownership, so the people on it are compensated through rehabilitation rather than through a price for land.
This is the practical reason the State builds large projects on poramboke where it can. There is no purchase, no consent of an owner and no market price, and the cost that remains is the human one of the people already using the land.
Why Poramboke Cannot Simply Be Signed Over
At Semmancheri near Chennai, the site of the planned international sports city is about 91.4 acres of government dry poramboke land on the Old Mahabalipuram Road.
That land had been under the encroachment of a private educational trust since the 1990s. The trust asked that the occupation be regularised and the land granted to it.
The government rejected those requests, and successive cases followed in the Madras High Court. The refusal is the point: because poramboke is held for common or public use, it cannot simply be regularised in a private party's favour.
The State later cancelled the contract for the sports city on the ground that the first phase design would not be adequate to host very large international competitions, so the land remains what the record says it is.
Set the two cases side by side and the rule emerges. Poramboke can be transferred to a public purpose by a government order, as at Thoothukudi, but it resists being converted into private title, as at Semmancheri.
Panchami Land: Poramboke Given Away with a Condition
Panchami comes from the word for the fifth, and names those placed outside the four fold varna order. Panchami land is the land the colonial administration set apart for them.
The issue dates to 1891, when the then Collector of Chengalpattu identified the lands and wrote to the Queen of England about them.
The Tremenheere report of 1892 was accepted by the government, on the reasoning that allotting poramboke land to the depressed communities would also raise the government's own revenue.
Two government orders followed, setting apart about 12 lakh acres of waste land. The Hindu reports that land as allocated exclusively for tribal communities; Dinamani reports the same land as set apart for the Adi Dravidar communities, the 76 communities in the Scheduled Caste list.
The condition attached is the examinable part. Panchami land is non transferable by the very terms on which it was granted, so a sale of it is void rather than merely irregular.
The condition has not held on the ground. Of the 12 lakh acres that once existed, only about 1.86 lakh acres remain as Panchami land, according to information obtained under the Right to Information Act.
Three attempts to recover the rest have failed: a committee in 1996 under the then Revenue Minister, a committee headed by a judge under a later government, and an officers' committee in 2015 formed after a High Court judgment. A special commission to identify Panchami lands across the State has now been announced in the Assembly by the Social Justice Minister.
வேறுபாட்டைத் தெரியவைத்த வழக்கு
தூத்துக்குடியில் முன்மொழியப்பட்ட மாபெரும் புதுநிலக் கப்பல் கட்டும் தளத்தின் முதல் கட்டத்துக்கு, முல்லக்காடு (1), முல்லக்காடு (2), பழையகாயல் ஆகிய வருவாய்க் கிராமங்களில் சுமார் 1,700 ஏக்கர் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது.
அந்த எண்ணிக்கையின் பிரிவே முழுப் பாடம். 1,660 ஏக்கர் அரசு புறம்போக்கு நிலம்; 40 ஏக்கர் மட்டுமே பட்டா நிலம். நீண்ட நிலக் கையகப்படுத்தல் இன்றி இவ்வளவு பெரிய திட்டத்தை ஒருங்கிணைக்க முடிவதற்குக் காரணம் இதுவே.
சுமார் 1,700 ஏக்கரை மாற்றும் அரசாணை சிப்காட்டுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது; வ.உ. சிதம்பரனார் துறைமுக ஆணையத்துடன் இணைந்து பொது உள்கட்டமைப்பை அது கட்டும்.
புறம்போக்கு என்பது காலி நிலம் அல்ல. அந்த 1,660 ஏக்கரில், 455 ஏக்கர் தூத்துக்குடி ஆல்கலி கெமிக்கல்ஸ் அண்ட் ஃபெர்டிலைசர்ஸ் லிமிடெட்டுக்கும், 300 ஏக்கர் உப்பு உற்பத்தியாளர்களுக்கும் குத்தகைக்கு விடப்பட்டிருந்தன; அவ்வுப்பளங்களைக் கோவளம் தண்பாடு உப்பு உற்பத்தியாளர் சங்கமும்பொன்மடசாமி மற்றும் 107 நபர்களும் நடத்துகின்றனர்.
உப்பு உற்பத்தியாளர்கள் கையிலுள்ள 150 ஏக்கருக்கும் மேற்பட்ட நிலத்தை வருவாய்த் துறை நீர்வழிப் புறம்போக்கு எனப் பதிவு செய்துள்ளது; வடிகால், நீரோட்டத்துக்காக ஒதுக்கப்படும் இவ்வகை, மானாவாரிப் புறம்போக்கை விடக் கடுமையானது.
உரிமை இல்லாமல் மக்கள் நிலத்தைப் பயன்படுத்துவதால், மாவட்ட நிர்வாகம் நிலக் கையகப்படுத்தல் பட்டியலுக்குப் பதிலாக ஒரு கணக்கெடுப்பை நடத்தியது. அப்பகுதியை நம்பியுள்ள சுமார் 50 மீனவக் குடும்பங்கள், 350 தொழிலாளர் குடும்பங்கள், 447 தொழிலாளர்கள், 109 உப்பு உற்பத்தியாளர்கள் அதில் கணக்கிடப்பட்டனர்.
வருவாய்ப் பதிவு உண்மையில் பிரிப்பது
பட்டா நிலம் என்பது ஒரு நபரோ நிறுவனமோ வைத்திருக்கும், அவர் பெயரிலேயே பதிவான நிலம்; பிற தனிச் சொத்தைப் போலவே அதை வாங்கவும், விற்கவும், அடமானம் வைக்கவும், வாரிசுக்குக் கொடுக்கவும் முடியும்.
புறம்போக்கு என்பது அரசுக்கு உரிமையான, எந்தத் தனியாருக்கும் ஒதுக்கப்படாத நிலம்; பொதுவாகப் பொதுப் பயன்பாட்டுக்கே வைக்கப்படுகிறது. அச்சொல் நிலத்தின் தன்மையை அல்ல, பதிவேட்டில் உள்ள குறிப்பையே விவரிக்கிறது.
இவை இரு வகை மண் அல்ல, இரு வகை உரிமை. ஒரே கடற்கரைப் பகுதி எல்லைக் கல்லுக்கு ஒரு பக்கம் பட்டாவாகவும், மறுபக்கம் புறம்போக்காகவும் இருக்கலாம். எனவே நிலத்தின் தோற்றம் அல்ல, வருவாய்க் கிராமமும் புல எண் பதிவுமே கேள்வியைத் தீர்க்கின்றன.
எதற்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைக் கொண்டு புறம்போக்கும் பிரிக்கப்படுகிறது. மானாவாரிப் புறம்போக்கு என்பது சாதாரண, ஒதுக்கப்படாத அரசு நிலம்; நீர்வழிப் புறம்போக்கு ஒரு வாய்க்கால், ஏரி அல்லது வடிகாலுடன் இணைந்தது. நோக்கம் கடுமையாகும்தோறும், அந்நிலத்தை வேறெதற்கும் திருப்புவது கடினமாகிறது.
உரிமையை விட்டுக் கொடுக்காமலேயே அரசு புறம்போக்கைக் குத்தகைக்கு விடலாம்; தூத்துக்குடியில் உப்பளங்களும் வேதிப்பொருள் நிறுவனமும் வைத்திருப்பது அதுவே. குத்தகை வாழ்வாதாரத்தைத் தருகிறது, உரிமையை அல்ல. எனவே அதிலுள்ளவர்களுக்கு நிலத்துக்கான விலை அல்ல, மறுவாழ்வே வழங்கப்படுகிறது.
முடிந்த இடங்களில் புறம்போக்கிலேயே பெரிய திட்டங்களை மாநிலம் கட்டுவதற்கான நடைமுறைக் காரணம் இதுவே. விலைக்கு வாங்குதல் இல்லை, உரிமையாளரின் ஒப்புதல் இல்லை, சந்தை விலையும் இல்லை; எஞ்சுவது, ஏற்கெனவே அந்நிலத்தைப் பயன்படுத்துவோரின் மனிதச் செலவு மட்டுமே.
புறம்போக்கை எளிதில் எழுதிக் கொடுக்க முடியாததற்குக் காரணம்
சென்னைக்கு அருகே செம்மஞ்சேரியில், திட்டமிடப்பட்டிருந்த சர்வதேச விளையாட்டு நகரத்தின் இடம், பழைய மாமல்லபுரம் சாலையில் உள்ள சுமார் 91.4 ஏக்கர் அரசு மானாவாரிப் புறம்போக்கு நிலம்.
1990களிலிருந்து ஒரு தனியார் கல்வி அறக்கட்டளையின் ஆக்கிரமிப்பில் அந்நிலம் இருந்தது. அந்த ஆக்கிரமிப்பை முறைப்படுத்தி நிலத்தைத் தனக்கே வழங்கக் கோரியது அறக்கட்டளை.
அக்கோரிக்கைகளை அரசு நிராகரித்தது; தொடர்ந்து சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் அடுத்தடுத்து வழக்குகள் தொடரப்பட்டன. அந்த மறுப்பே கருத்து: பொதுப் பயன்பாட்டுக்காக வைக்கப்பட்டிருப்பதால், தனியார் தரப்புக்குப் புறம்போக்கை எளிதில் முறைப்படுத்தித் தர முடியாது.
முதல்கட்ட வடிவமைப்பு மிகப் பெரிய சர்வதேசப் போட்டிகளை நடத்தப் போதுமானதாக இருக்காது என்ற காரணத்தில் விளையாட்டு நகர ஒப்பந்தத்தை மாநிலம் பின்னர் ரத்து செய்தது; எனவே பதிவேடு சொல்வதாகவே அந்நிலம் இன்றும் உள்ளது.
இரு வழக்குகளையும் அருகருகே வைத்தால் விதி தெரியும். தூத்துக்குடியில் நடந்ததுபோல அரசாணை வழியாகப் பொது நோக்கத்துக்குப் புறம்போக்கை மாற்ற முடியும்; ஆனால் செம்மஞ்சேரியில் கண்டதுபோலத் தனியார் உரிமையாக மாற்றப்படுவதை அது எதிர்க்கிறது.
பஞ்சமி நிலம்: நிபந்தனையுடன் வழங்கப்பட்ட புறம்போக்கு
பஞ்சமி என்பது ஐந்தாம் என்பதைக் குறிக்கும் சொல்லிலிருந்து வருகிறது; நான்கு வர்ண ஒழுங்குக்கு வெளியே வைக்கப்பட்டோரைக் குறிக்கிறது. அவர்களுக்காகக் காலனிய நிர்வாகம் ஒதுக்கிய நிலமே பஞ்சமி நிலம்.
இப்பிரச்சினை 1891 க்குரியது; அப்போதைய செங்கல்பட்டு ஆட்சியர் அந்நிலங்களைக் கண்டறிந்து இங்கிலாந்து மகாராணிக்குக் கடிதம் எழுதினார்.
1892 ஆம் ஆண்டு திரமென்ஹீர் அறிக்கையை அரசு ஏற்றுக்கொண்டது; தாழ்த்தப்பட்ட சமூகங்களுக்குப் புறம்போக்கு நிலத்தை ஒதுக்குவது அரசின் வருவாயையும் பெருக்கும் என்பதே அதன் காரணம்.
அதைத் தொடர்ந்து இரு அரசாணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டு, சுமார் 12 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலம் ஒதுக்கப்பட்டது. அது பழங்குடிச் சமூகங்களுக்கு மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்டதாக தி இந்து தெரிவிக்கிறது; அதே நிலம் ஆதிதிராவிடர் சமூகங்களுக்கு, அதாவது பட்டியல் சாதிப் பட்டியலில் உள்ள 76 சமூகங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டதாக தினமணி தெரிவிக்கிறது.
இணைக்கப்பட்ட நிபந்தனையே தேர்வுக்குரியது. வழங்கப்பட்ட நிபந்தனைகளின்படியே பஞ்சமி நிலம் மாற்ற முடியாதது; எனவே அதன் விற்பனை முறைகேடு மட்டுமல்ல, செல்லாததும் கூட.
களத்தில் அந்த நிபந்தனை நிலைக்கவில்லை. ஒரு காலத்தில் இருந்த 12 லட்சம் ஏக்கரில், தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் பெறப்பட்ட தகவலின்படி, இப்போது சுமார் 1.86 லட்சம் ஏக்கரே பஞ்சமி நிலமாக எஞ்சியுள்ளது.
மீதத்தை மீட்க நடந்த மூன்று முயற்சிகளும் தோல்வியடைந்தன: 1996 இல் அப்போதைய வருவாய்த் துறை அமைச்சரின் கீழ் ஒரு குழு, பிற்காலத்து அரசில் ஒரு நீதிபதி தலைமையிலான குழு, உயர் நீதிமன்றத் தீர்ப்புக்குப் பின் 2015 இல் அமைக்கப்பட்ட அலுவலர் குழு. மாநிலம் முழுவதும் பஞ்சமி நிலங்களைக் கண்டறியச் சிறப்பு ஆணையம் அமைக்கப்படும் என சமூக நீதித் துறை அமைச்சர் சட்டப்பேரவையில் இப்போது அறிவித்துள்ளார்.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
