What Preventive Detention Is, and Where It Comes From
Preventive detention holds a person to stop an act the state fears they will commit. It is not a punishment for anything already done, so there is no charge, no trial and no conviction behind it.
The Constitution deals with it in Article 22. Clauses (1) and (2), which give an arrested person the right to be told the grounds, to consult a lawyer of choice and to be produced before a magistrate within 24 hours, are expressly withheld from a person held under a preventive detention law.
What replaces them is a separate set of safeguards. Under Article 22(4) no such detention may go beyond three months unless an Advisory Board of persons qualified to be High Court judges reports that there is sufficient cause for it.
Article 22(5) carries the two rights that decided this case: the authority must communicate the grounds of detention to the person as soon as may be, and must afford them the earliest opportunity of making a representation against the order.
Article 22(6) allows the authority to withhold facts it considers against the public interest to disclose, and Article 22(7) lets Parliament prescribe the circumstances in which a person may be detained beyond three months without an Advisory Board.
The Tamil Nadu statute is the Prevention of Dangerous Activities of Bootleggers, Drug Offenders, Goondas, Immoral Traffic Offenders and Slum-Grabbers Act, 1982, known in practice as the Goondas Act. Its title is also its scope: it names the classes of person against whom it may be used.
Public Order, and Why It Is Not the Same as Law and Order
The Act can be invoked only where the activity is prejudicial to the maintenance of public order. That phrase is a legal threshold, not a description, and it is the point on which most detentions are challenged.
The settled way to picture it is three concentric circles. Law and order is the widest, covering every breach of the peace; public order is a smaller circle within it; the security of the State is the smallest.
The test is not how serious the act was but how far its effect travelled. An act that disturbs only the persons immediately involved is a law and order matter; the same act becomes one of public order when it disturbs the even tempo of the life of the community.
That is why an ordinary offence, however grave, does not by itself justify preventive detention. The remedy for it is prosecution, and the detaining authority has to show separately why prosecution would not prevent the feared activity.
The order in this case was passed by the Greater Chennai Commissioner of Police on 11 July 2026, a detaining authority acting under the Act rather than a court passing a sentence.
The Case: A Complaint, an Arrest and Then a Detention
The detainee, B.T. Arasakumar, aged 59, was president of an unregistered body called the Tamil Nadu Private Schools Association, and was accused of collecting over Rs. 100 crore from private schools.
The complaint was lodged on 23 June with the Commissioner of Police by C. Elangovan, secretary of the Tamil Nadu Private Schools Federation, a different body representing private schools in the State.
According to the complaint the money was collected by promising services: obtaining approval for upgrading schools, gaining permanent recognition, securing building plan approval and the like, using proximity with the then ruling dispensation.
He was also accused of threatening the schools with dire consequences if they disclosed the transactions in public, which is the allegation that carried the complaint beyond a money dispute.
The sequence that followed is the one the courts examine. The police registered a first information report, arrested him, subjected him to custodial interrogation, and only then invoked the Goondas Act as well.
His wife's petition answered the association charge on the record: he had long tried to get the association registered and could not, because another association of the same name already existed.
Why the Order Fell: a Representation and a Writ
The detainee made a representation on 23 July asking for the detention order to be revoked. The order was quashed because that representation was not considered without delay.
The Bench of Justices N. Sathish Kumar and K. Rajasekar accepted the submission of senior counsel P. Wilson that such a representation must be considered without delay where an individual's personal liberty has been curtailed.
The principle behind that is simple. Since the detention rests on no trial, the representation is the detainee's only chance to be heard, so an unexplained delay in deciding it takes away the substance of the right in Article 22(5) even if the order itself was otherwise valid.
The remedy used was a writ of habeas corpus, filed by the detainee's wife. It is the writ by which a court requires the state to produce a person and justify the legality of holding them, and it may be moved by anyone on the detainee's behalf.
Her second ground went to the threshold itself: that none of the alleged acts had caused any threat to public order, and that the complaint arose from a civil dispute between office bearers of rival associations, which alone cannot support the Act.
The petition also placed the personal circumstances on record: that he had cooperated continuously with the investigation, suffers from severe neck and knee pain, diabetes and hypertension, and had already been in custody for a considerable period.
The wider point for an answer is what a quashing decides and what it does not. Setting aside a detention order says nothing about whether the allegations are true; the criminal case proceeds on its own, and only the detention without trial falls away.
Update, September 30: A Detention That Became More Punitive Than Preventive
The Supreme Court has quashed a detention under the National Security Act, 1980, holding that the detention had assumed a character that was more punitive than preventive, which is the clearest statement of the line this power may not cross.
The ground was the absence of a nexus. The Court found the link between the material on record and the conclusion drawn in the detention order conspicuously absent, and said it could not persuade itself to sustain the order as legal and valid.
That test is the same one at work in the Goondas Act case. Preventive detention is justified only by what it stops in the future; once the order operates as punishment for a past act, it has left the power that authorises it.
The order had been passed in October 2025 by a District Magistrate against a man arrested over violence during a court ordered survey in November 2024 in which four people were killed.
The Court went further than quashing. It imposed a cost of Rs. 10 lakh on the State government, which is how a court marks that the state's own conduct, and not merely the conclusion it reached, was at fault.
Read with the Madras High Court's order of the previous day, the two decisions cover the two ways such an order fails: on substance, where no nexus supports it, and on procedure, where the detainee's representation is not decided without delay.
Update, October 11: Preventive Power, and What Article 22 Still Requires
The detentions in New Delhi over the Chief Election Commissioner protest have put the preventive power back in argument, and the distinctions are the same ones this Act turns on. Preventive detention is detention before an offence, to stop one; punitive detention follows an offence.
A former judge of the Supreme Court said authorities are obliged under Article 22 to communicate the grounds for depriving a person of liberty, as soon as may be, and that the duty cannot be circumvented merely by calling the restraint detention rather than a formal arrest. An advocate added that the grounds must be communicated even where the police claim to be exercising preventive powers rather than arresting for an offence.
Hold the structure of the Article: its first two clauses give an arrested person the right to be told the grounds, to consult a lawyer of choice and to be produced before a magistrate within 24 hours, and those two clauses do not apply to a person detained under a preventive detention law. What a preventive detenu gets instead is the later clauses, among them the Advisory Board and the right to be told the grounds of detention.
The order used in Delhi was under Section 163 of the Bharatiya Nagarik Suraksha Sanhita, successor to Section 144 of the Code of Criminal Procedure. That is a prohibitory order binding a named area, not a detention law, and a lawyer argued that detaining people from areas where no such order was in force was wholly illegal.
Update, October 14: The Central Law, the Prohibitory Order, and the Line They Descend From
Preventive detention under the State Act sits inside a wider central framework. The National Security Act, 1980 permits detention where the government is satisfied that a person's activities are prejudicial to the defence of India, India's relations with foreign powers, or the security of the State.
A different power is often confused with it. A prohibitory order under Section 163 of the BNSS, the successor to Section 144 of the Code of Criminal Procedure, 1973, restrains an act; it does not detain a person. It may be issued by a District Magistrate, a Sub Divisional Magistrate, or an Executive Magistrate specially empowered by the State government.
Two cases fix its limits. Babulal Parate, 1961 upheld the power as a reasonable restriction on the freedoms in Article 19. Madhu Limaye, 1971 held it must answer an urgent and specific danger and cannot be a standing or routine measure.
The line is older than the Republic. The Rowlatt Act, 1919 allowed detention without trial and was met by the Rowlatt Satyagraha; the Defence of India Act, 1939 revived the power for the Second World War.
After 1947 it was retained, not dropped: the Preventive Detention Act, 1950 ran to 1969, MISA, 1971 was used during the Emergency and repealed in 1978, and COFEPOSA, 1974 and the Unlawful Activities Prevention Act, 1967 remain in force alongside the 1980 Act.
Update, October 15: A Prohibitory Order Must Be Published, Not Merely Announced
The power to restrain an act under Section 163 of the BNSS comes with a right attached. Sub-section (5) allows any person aggrieved by such an order to apply to have it rescinded or altered.
A right to challenge an order is empty if the order itself is not available to read. A former Supreme Court judge has said the sub-section carries a statutory mandate that the order be published in the public domain, and that it cannot be kept confidential.
Hoardings and public announcements saying that prohibitory orders are in force do not satisfy that requirement, he said.
A typical order prohibits the assembly of five or more persons, public meetings, processions, slogan shouting and speeches in a named sub-division for a fixed period.
Such an order carries a statutory limit of two months. Lawyers describe the practice of reissuing the same order the moment it expires as cyclostyled, and say many of these orders have had to be obtained through the Right to Information Act.
Two nearby powers in the same code: Section 126 lets an Executive Magistrate require a person likely to breach the peace to give an undertaking to keep the peace for up to one year, and Section 170 lets the police arrest without a warrant to prevent a cognisable offence that cannot otherwise be prevented.
முன்தடுப்புக் காவல் என்றால் என்ன, அது எங்கிருந்து வருகிறது
முன்தடுப்புக் காவல் என்பது, ஒருவர் செய்யக்கூடும் என்று அரசு அஞ்சும் செயலைத் தடுக்க அவரைக் காவலில் வைப்பது. ஏற்கெனவே செய்த எதற்கும் இது தண்டனை அல்ல; எனவே அதற்குப் பின்னால் குற்றச்சாட்டோ விசாரணையோ தண்டனையோ இல்லை.
அரசியலமைப்பு இதைக் கையாள்வது பிரிவு 22 இல். கைது செய்யப்பட்டவருக்குக் காரணங்களை அறியும் உரிமை, விருப்பமான வழக்கறிஞரை அணுகும் உரிமை, 24 மணி நேரத்துக்குள் நடுவர் முன் ஆஜர்படுத்தப்படும் உரிமை ஆகியவற்றைத் தரும் உட்பிரிவுகள் (1), (2), முன்தடுப்புக் காவல் சட்டத்தின் கீழ் வைக்கப்பட்டவருக்கு வெளிப்படையாகவே மறுக்கப்படுகின்றன.
அவற்றுக்குப் பதிலாக வருவது தனி வரிசைப் பாதுகாப்புகள். பிரிவு 22(4) இன் கீழ், உயர்நீதிமன்ற நீதிபதியாகத் தகுதி பெற்றவர்கள் அடங்கிய ஆலோசனை வாரியம் போதிய காரணம் உள்ளது எனத் தெரிவிக்காத வரை, அத்தகைய காவல் மூன்று மாதங்களைத் தாண்ட முடியாது.
இவ்வழக்கைத் தீர்மானித்த இரு உரிமைகளைச் சுமப்பது பிரிவு 22(5): காவலுக்கான காரணங்களை முடிந்தவரை விரைவில் அந்நபருக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்; ஆணைக்கு எதிராக மனு அளிக்கும் ஆகக் கூடிய விரைவான வாய்ப்பையும் தர வேண்டும்.
பொது நலனுக்கு எதிரானது எனக் கருதும் தகவல்களை வெளியிடாமல் இருக்க பிரிவு 22(6) அனுமதிக்கிறது; ஆலோசனை வாரியம் இன்றி மூன்று மாதங்களுக்கு மேல் ஒருவரைக் காவலில் வைக்கக்கூடிய சூழல்களை வகுக்க பிரிவு 22(7) நாடாளுமன்றத்துக்கு வழி தருகிறது.
தமிழ்நாட்டின் சட்டம் கள்ளச்சாராயம் விற்போர், போதைப்பொருள் குற்றவாளிகள், ரவுடிகள், ஒழுக்கக்கேடான கடத்தல் குற்றவாளிகள், குடிசைப் பகுதி அபகரிப்போர் ஆகியோரின் ஆபத்தான செயல்களைத் தடுக்கும் சட்டம், 1982; நடைமுறையில் ரவுடிகள் சட்டம் எனப்படுகிறது. அதன் தலைப்பே அதன் எல்லையும் ஆகும்: யாருக்கு எதிராக இதைப் பயன்படுத்தலாம் என்பதை அது பெயரிட்டுக் கூறுகிறது.
பொது ஒழுங்கு, அது சட்டம் ஒழுங்கிலிருந்து வேறுபடும் விதம்
பொது ஒழுங்கைப் பேணுவதற்குப் பாதகமான செயல் இருந்தால் மட்டுமே இச்சட்டத்தைப் பயன்படுத்த முடியும். அந்தச் சொற்றொடர் ஒரு வர்ணனை அல்ல, சட்ட வரம்பு; பெரும்பாலான காவல் ஆணைகள் எதிர்க்கப்படுவது இந்த இடத்திலேயே.
இதை உருவகிக்கும் நிலைத்த வழி மூன்று பொது மையவட்டங்கள். சட்டம் ஒழுங்கு மிகப் பரந்தது, அமைதிக்கு ஏற்படும் ஒவ்வொரு பங்கத்தையும் உள்ளடக்கியது; அதற்குள் இருக்கும் சிறிய வட்டம் பொது ஒழுங்கு; மிகச் சிறியது அரசின் பாதுகாப்பு.
சோதனை, செயல் எவ்வளவு கடுமையானது என்பதல்ல, அதன் விளைவு எவ்வளவு தூரம் பரவியது என்பதே. நேரடியாகத் தொடர்புடையவர்களை மட்டும் பாதிக்கும் செயல் சட்டம் ஒழுங்கு விஷயம்; அதே செயல், சமூக வாழ்வின் சீரான ஓட்டத்தைக் குலைக்கும்போது பொது ஒழுங்கு விஷயமாகிறது.
எனவேதான் ஒரு சாதாரணக் குற்றம், எவ்வளவு கடுமையானதாக இருந்தாலும், தானாகவே முன்தடுப்புக் காவலை நியாயப்படுத்தாது. அதற்கான வழி வழக்குத் தொடுப்பதே; அஞ்சப்படும் செயலை வழக்குத் தொடுப்பது ஏன் தடுக்காது என்பதைக் காவல் ஆணை பிறப்பிப்பவர் தனியாகக் காட்ட வேண்டும்.
இவ்வழக்கில் ஆணையைப் பிறப்பித்தவர் பெருநகர சென்னை காவல் ஆணையர், நாள் 2026 ஜூலை 11; தண்டனை விதிக்கும் நீதிமன்றம் அல்ல, சட்டத்தின் கீழ் செயல்படும் காவல் ஆணை அதிகாரி அவர்.
வழக்கு: ஒரு புகார், ஒரு கைது, பின் ஒரு காவல்
காவலில் வைக்கப்பட்ட பி.டி. அரசகுமார், வயது 59, பதிவு செய்யப்படாத தமிழ்நாடு தனியார் பள்ளிகள் சங்கம் என்ற அமைப்பின் தலைவர்; தனியார் பள்ளிகளிடமிருந்து ரூ. 100 கோடிக்கு மேல் வசூலித்ததாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்.
புகார் ஜூன் 23 அன்று காவல் ஆணையரிடம் அளிக்கப்பட்டது; அளித்தவர் தமிழ்நாடு தனியார் பள்ளிகள் கூட்டமைப்பின் செயலாளர் சி. இளங்கோவன், மாநிலத்தின் தனியார் பள்ளிகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வேறோர் அமைப்பு அது.
புகாரின்படி, சேவைகளை வாக்குறுதியாகக் காட்டிப் பணம் வசூலிக்கப்பட்டது: பள்ளிகளை தரம் உயர்த்த ஒப்புதல் பெறுவது, நிரந்தர அங்கீகாரம் பெறுவது, கட்டிடத் திட்ட ஒப்புதல் பெறுவது போன்றவை; அன்றைய ஆளும் தரப்புடனான நெருக்கத்தைப் பயன்படுத்தி இது நடந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
பரிமாற்றங்களை வெளியே சொன்னால் கடும் விளைவுகள் இருக்கும் என்று பள்ளிகளை மிரட்டியதாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டது; புகாரைப் பணத் தகராறுக்கு அப்பால் கொண்டு சென்ற குற்றச்சாட்டு இதுவே.
அதன் பிறகு நடந்த வரிசையையே நீதிமன்றங்கள் ஆராய்கின்றன. காவல் துறை முதல் தகவல் அறிக்கையைப் பதிவு செய்து, அவரைக் கைது செய்து, காவல் விசாரணைக்கு உட்படுத்தி, அதன் பிறகுதான் ரவுடிகள் சட்டத்தையும் பயன்படுத்தியது.
சங்கம் குறித்த குற்றச்சாட்டுக்கு அவரது மனைவியின் மனு பதிலளித்தது: சங்கத்தைப் பதிவு செய்ய அவர் நெடுங்காலம் முயன்றும் முடியவில்லை, ஏனெனில் அதே பெயரில் மற்றொரு சங்கம் ஏற்கெனவே இருந்தது.
ஆணை வீழ்ந்ததற்கான காரணம்: ஒரு மனுவும் ஓர் ஆணையும்
காவல் ஆணையை ரத்து செய்யக் கோரி ஜூலை 23 அன்று காவலில் இருந்தவர் ஒரு மனு அளித்தார். அந்த மனு தாமதமின்றிப் பரிசீலிக்கப்படாததாலேயே ஆணை ரத்து செய்யப்பட்டது.
ஒருவரின் தனிநபர் சுதந்திரம் தடைபட்டிருக்கும்போது அத்தகைய மனு தாமதமின்றிப் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டும் என்ற மூத்த வழக்கறிஞர் பி. வில்சனின் வாதத்தை, நீதிபதிகள் என். சதீஷ் குமார், கே. ராஜசேகர் அடங்கிய அமர்வு ஏற்றது.
அதற்குப் பின்னால் உள்ள கொள்கை எளிமையானது. காவல் எந்த விசாரணையின் மீதும் நிற்காததால், தன் தரப்பைச் சொல்ல காவலில் உள்ளவருக்கு இருக்கும் ஒரே வாய்ப்பு அந்த மனுவே; எனவே அதை முடிவு செய்வதில் விளக்கமற்ற தாமதம், ஆணை வேறுவகையில் செல்லுபடியானதாக இருந்தாலும் பிரிவு 22(5) இல் உள்ள உரிமையின் சாரத்தையே பறித்துவிடுகிறது.
பயன்படுத்தப்பட்ட வழி ஆட்கொணர்வு ஆணை; அதைத் தாக்கல் செய்தவர் காவலில் இருந்தவரின் மனைவி. ஒருவரை முன்னிலைப்படுத்தி காவலின் சட்டப்பூர்வத் தன்மையை நியாயப்படுத்தும்படி அரசைக் கோரும் ஆணை இது; காவலில் உள்ளவர் சார்பாக யார் வேண்டுமானாலும் இதைத் தாக்கல் செய்யலாம்.
அவரது இரண்டாவது காரணம் வரம்பையே தொட்டது: கூறப்பட்ட செயல்கள் எதுவும் பொது ஒழுங்குக்கு எந்த அச்சுறுத்தலையும் தரவில்லை; புகார் போட்டி சங்கங்களின் பதவியாளர்களுக்கு இடையிலான சிவில் தகராறிலிருந்து எழுந்தது, அது மட்டும் இச்சட்டத்தைத் தாங்காது.
தனிப்பட்ட சூழல்களையும் மனு பதிவு செய்தது: அவர் விசாரணைக்குத் தொடர்ந்து ஒத்துழைத்து வந்தார்; கடுமையான கழுத்து, முழங்கால் வலி, நீரிழிவு, உயர் இரத்த அழுத்தம் ஆகியவற்றால் அவதிப்படுகிறார்; கணிசமான காலம் ஏற்கெனவே காவலில் இருந்துள்ளார்.
விடைக்கான பரந்த கருத்து, ஒரு ரத்து எதைத் தீர்மானிக்கிறது, எதைத் தீர்மானிக்கவில்லை என்பதே. காவல் ஆணையை ரத்து செய்வது, குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையா என்பதைப் பற்றி எதுவும் சொல்வதில்லை; குற்றவியல் வழக்கு தனியே தொடரும், விசாரணை இன்றி வைக்கப்பட்ட காவல் மட்டுமே விலகுகிறது.
செப்டம்பர் 30 நிலவரம்: முன்தடுப்பைவிட தண்டனையாக மாறிய ஒரு காவல்
1980 தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழான ஒரு காவலை உச்ச நீதிமன்றம் ரத்து செய்துள்ளது; அந்தக் காவல் முன்தடுப்பைவிட தண்டனையான தன்மையை ஏற்றுவிட்டது என்று அது கூறியது. இந்த அதிகாரம் கடக்கக் கூடாத எல்லையின் தெளிவான வாக்கியம் இதுவே.
காரணம் ஒரு தொடர்பு இல்லாததே. பதிவில் உள்ள ஆதாரத்துக்கும் காவல் ஆணையில் எட்டப்பட்ட முடிவுக்கும் இடையிலான இணைப்பு வெளிப்படையாகவே இல்லை என்று கண்ட நீதிமன்றம், அந்த ஆணையைச் சட்டப்பூர்வமானதாகவும் செல்லுபடியானதாகவும் நிலைநிறுத்த தன்னால் இயலவில்லை என்றது.
ரவுடிகள் சட்ட வழக்கிலும் இயங்குவது இதே சோதனையே. எதிர்காலத்தில் எதைத் தடுக்கிறது என்பதால் மட்டுமே முன்தடுப்புக் காவல் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது; கடந்த ஒரு செயலுக்கான தண்டனையாக ஆணை செயல்படத் தொடங்கியதும், அதை அனுமதிக்கும் அதிகாரத்தை அது விட்டு விலகிவிட்டது.
2025 அக்டோபரில் ஒரு மாவட்ட ஆட்சியர் அந்த ஆணையைப் பிறப்பித்தார்; 2024 நவம்பரில் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்ட ஆய்வின்போது ஏற்பட்ட, நான்கு பேர் உயிரிழந்த வன்முறையில் கைது செய்யப்பட்டவர் மீது அது பிறப்பிக்கப்பட்டது.
ரத்து செய்வதோடு நீதிமன்றம் நிற்கவில்லை. மாநில அரசின் மீது ரூ. 10 லட்சம் செலவுத் தொகையை அது விதித்தது; அரசு எட்டிய முடிவு மட்டுமல்ல, அதன் சொந்த நடத்தையே தவறு என்பதை நீதிமன்றம் குறிக்கும் வழி இதுவே.
முந்தைய நாள் சென்னை உயர்நீதிமன்ற ஆணையுடன் சேர்த்துப் படித்தால், அத்தகைய ஆணை தோற்கும் இரு வழிகளையும் இவ்விரு தீர்ப்புகள் உள்ளடக்குகின்றன: தொடர்பே இல்லாத சாரத்தில் ஒன்று, காவலில் உள்ளவரின் மனு தாமதமின்றி முடிவு செய்யப்படாத நடைமுறையில் ஒன்று.
புதுப்பிப்பு, அக்டோபர் 11: தடுப்பு அதிகாரமும், பிரிவு 22 இன்னும் கோருவதும்
தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் தொடர்பான போராட்டத்தில் புது தில்லியில் நிகழ்ந்த தடுப்புக்காவல்கள், தடுப்பு அதிகாரத்தை மீண்டும் விவாதத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளன; இந்தச் சட்டம் தங்கியிருக்கும் வேறுபாடுகளே அவை. தடுப்புக் காவல் என்பது ஒரு குற்றத்தைத் தடுக்க அது நிகழ்வதற்கு முன் வைக்கப்படும் காவல்; தண்டனைக் காவல் ஒரு குற்றத்துக்குப் பின் வருவது.
ஒருவரின் சுதந்திரத்தைப் பறிப்பதற்கான காரணங்களைமுடிந்தவரை விரைவாக அறிவிக்க வேண்டிய கடமை பிரிவு 22 இன் கீழ் அதிகாரிகளுக்கு உள்ளது என்றும், கட்டுப்படுத்தலை முறையான கைது என்று அன்றித் தடுப்புக்காவல் என்று அழைப்பதால் மட்டும் அக்கடமையைத் தவிர்த்துவிட முடியாது என்றும் உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி ஒருவர் கூறினார். ஒரு குற்றத்துக்காகக் கைது செய்வதற்குப் பதிலாகத் தடுப்பு அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்துவதாகக் காவல்துறை கூறினாலும் காரணங்களை அறிவித்தே ஆக வேண்டும் என்று ஒரு வழக்கறிஞர் சேர்த்தார்.
அந்தப் பிரிவின் அமைப்பை நினைவில் கொள்க: கைது செய்யப்பட்டவருக்கு காரணங்கள் அறிவிக்கப்படும் உரிமையையும், தாம் விரும்பும் வழக்கறிஞரை அணுகும் உரிமையையும், 24 மணி நேரத்துக்குள் நடுவர் முன் ஆஜர்படுத்தப்படும் உரிமையையும் அதன் முதல் இரு உட்பிரிவுகள் தருகின்றன; தடுப்புக் காவல் சட்டத்தின் கீழ் காவலில் வைக்கப்பட்டவருக்கு அவ்விரு உட்பிரிவுகளும் பொருந்தாது. அதற்குப் பதிலாகப் பிற்பகுதி உட்பிரிவுகளே அவருக்குக் கிடைக்கின்றன; அவற்றுள் ஆலோசனைக் குழுவும், காவலுக்கான காரணங்கள் அறிவிக்கப்படும் உரிமையும் அடங்கும்.
தில்லியில் பயன்படுத்தப்பட்ட உத்தரவு பாரதீய நாகரிக் சுரக்ஷா சன்ஹிதாவின் 163 ஆம் பிரிவின் கீழ் வந்தது; அது குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் 144 ஆம் பிரிவின் வழித்தோன்றல். அது ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியைக் கட்டுப்படுத்தும் தடை உத்தரவு, தடுப்புக் காவல் சட்டம் அல்ல; அத்தகைய உத்தரவு அமலில் இல்லாத பகுதிகளிலிருந்து மக்களைத் தடுத்து வைத்தது முற்றிலும் சட்டவிரோதம் என்று ஒரு வழக்கறிஞர் வாதிட்டார்.
புதுப்பிப்பு, அக்டோபர் 14: மத்தியச் சட்டம், தடை உத்தரவு, அவை வந்த வழி
மாநிலச் சட்டத்தின் கீழான தடுப்புக் காவல், விரிவான மத்தியக் கட்டமைப்புக்குள் அமர்ந்துள்ளது. ஒருவரின் செயல்கள் இந்தியாவின் பாதுகாப்பு, அன்னிய நாடுகளுடனான இந்தியாவின் உறவுகள், அல்லது அரசின் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பாதகம் என அரசு கருதும்போது 1980 ஆம் ஆண்டு தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் காவலை அனுமதிக்கிறது.
வேறொரு அதிகாரம் அடிக்கடி இதனுடன் குழப்பப்படுகிறது. 1973 ஆம் ஆண்டு குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் 144 ஆம் பிரிவின் வாரிசான பிஎன்எஸ்எஸ் இன் 163 ஆம் பிரிவின் கீழ் வரும் தடை உத்தரவு ஒரு செயலைத் தடுக்கிறது; ஒருவரைக் காவலில் வைப்பதில்லை. மாவட்ட ஆட்சியர், வட்டாட்சியர், அல்லது மாநில அரசால் சிறப்பாக அதிகாரம் அளிக்கப்பட்ட நிறைவேற்று நடுவர் அதைப் பிறப்பிக்கலாம்.
இரு வழக்குகள் அதன் எல்லைகளை நிர்ணயிக்கின்றன. 1961 பாபுலால் பராத்தே வழக்கு, பிரிவு 19 இன் சுதந்திரங்கள் மீதான நியாயமான கட்டுப்பாடாக அந்த அதிகாரத்தை ஏற்றது. 1971 மது லிமாயே வழக்கு, அது அவசரமான, குறிப்பிட்ட அபாயத்துக்கு விடை தர வேண்டும் என்றும், நிரந்தரமான அல்லது வழக்கமான நடவடிக்கையாக இருக்க முடியாது என்றும் தீர்ப்பளித்தது.
இந்த வரிசை குடியரசை விடப் பழையது. 1919 ஆம் ஆண்டு ரெளலட் சட்டம் விசாரணையின்றிக் காவலை அனுமதித்தது, அதை ரெளலட் சத்தியாகிரகம் எதிர்கொண்டது; 1939 ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் இரண்டாம் உலகப் போருக்காக அந்த அதிகாரத்தை மீட்டெடுத்தது.
1947 க்குப் பிறகு அது கைவிடப்படவில்லை, தக்கவைக்கப்பட்டது: 1950 ஆம் ஆண்டு தடுப்புக் காவல் சட்டம்1969 வரை நீடித்தது, 1971 ஆம் ஆண்டு மிசாநெருக்கடி நிலையின் போது பயன்படுத்தப்பட்டு 1978 இல் நீக்கப்பட்டது, 1974 ஆம் ஆண்டு கோஃபெபோசா, 1967 ஆம் ஆண்டு சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டம் ஆகியவை 1980 சட்டத்துடன் இன்றும் நடைமுறையில் உள்ளன.
புதுப்பிப்பு, அக்டோபர் 15: தடை உத்தரவு வெறுமனே அறிவிக்கப்படாமல் வெளியிடப்பட வேண்டும்
பிஎன்எஸ்எஸ் இன் 163 ஆம் பிரிவின் கீழ் ஒரு செயலைத் தடுக்கும் அதிகாரத்துடன் ஓர் உரிமையும் இணைந்துள்ளது. அத்தகைய உத்தரவால் பாதிக்கப்பட்ட எவரும் அதை ரத்து செய்யவோ மாற்றவோ விண்ணப்பிக்க உட்பிரிவு (5) அனுமதிக்கிறது.
உத்தரவைப் படிக்கவே முடியாவிட்டால், அதை எதிர்க்கும் உரிமை வெறுமையானது. உத்தரவு பொது வெளியில் வெளியிடப்பட வேண்டும் என்ற சட்டப்பூர்வக் கட்டளையை அந்த உட்பிரிவு சுமக்கிறது என்றும், அதை ரகசியமாக வைக்க முடியாது என்றும் முன்னாள் உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர் கூறியுள்ளார்.
தடை உத்தரவுகள் அமலில் உள்ளன எனக் கூறும் விளம்பரப் பலகைகளும் பொது அறிவிப்புகளும் அந்தத் தேவையை நிறைவு செய்யாது என்றும் அவர் கூறினார்.
வழக்கமான உத்தரவு, குறிப்பிட்ட உட்கோட்டத்தில் குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு ஐந்து அல்லது அதற்கு மேற்பட்டோர் கூடுவதை, பொதுக் கூட்டங்களை, ஊர்வலங்களை, முழக்கங்களை, உரைகளைத் தடுக்கிறது.
அத்தகைய உத்தரவுக்கு இரு மாதச் சட்ட வரம்பு உண்டு. காலாவதியானதும் அதே உத்தரவை மீண்டும் பிறப்பிக்கும் வழக்கத்தை வழக்கறிஞர்கள் சுழற்படி என்கின்றனர்; இத்தகைய உத்தரவுகள் பலவற்றை தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் வழியாகவே பெற வேண்டியிருந்தது என்கின்றனர்.
அதே தொகுப்பில் அருகிலுள்ள இரு அதிகாரங்கள்: 126 ஆம் பிரிவு, அமைதியைக் குலைக்கக்கூடியவரிடம் ஓராண்டு வரை அமைதி காக்கும் உறுதிமொழி பெற நிறைவேற்று நடுவரை அனுமதிக்கிறது; 170 ஆம் பிரிவு, வேறு வழியில் தடுக்க முடியாத அறியத்தக்க குற்றத்தைத் தடுக்கப் பிடியாணை இன்றிக் கைது செய்ய காவல் துறையை அனுமதிக்கிறது.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
