A uniform civil code would apply the same set of secular personal laws to everybody, irrespective of religion, caste or tribe, in place of the codes that different communities follow today.
Much of civil law is already uniform. India has uniform criminal law, and common civil law on matters such as taxation, contracts and negotiable instruments. The debate is not about those.
What differs is personal law: marriage, divorce and the inheritance of property, where various religious communities follow rules drawn from their religious doctrines.
Hindus are governed by laws such as the Hindu Marriage Act (1955) and the Hindu Succession Act (1956), and Jains, Buddhists and Sikhs are covered by the Hindu laws. A Sikh marriage may also be registered under the Anand Marriage Act (2012).
Muslims are governed by the Muslim Personal Law (Shariat) Application Act (1937), while Christians and Parsis have their own personal laws. Many tribals within the Hindu religion may follow customary family laws under constitutional exceptions.
A secular option already exists alongside all of these. The Special Marriage Act, 1954 lets any two persons marry and be governed by a civil law regardless of religion, and the former Portuguese territory of Goa has carried a common civil code since before it joined the Union.
Where It Sits in the Constitution, and Why
Article 44 provides that the State shall endeavour to secure a uniform civil code for citizens throughout India.
It sits in Part IV, the Directive Principles of State Policy, which is the non justiciable part of the Constitution. By Article 37 the principles are fundamental in the governance of the country, yet no court may enforce them.
That placement was a decision, not an accident. The Constitution makers were divided over including a uniform civil code at all.
Some members wanted it made a Fundamental Right, to secure uniformity in civil law and equal rights for women.
Many members of the Muslim community opposed its inclusion, holding that a uniform civil code would violate the fundamental right to religion guaranteed in Part III. The provision was finally placed in Part IV.
In the Constituent Assembly Dr. B.R. Ambedkar advocated a uniform civil code but suggested it could remain voluntary: Parliament could provide for the code to apply to those citizens who declare that they are willing to be bound by it.
The Case For and the Case Against
The first argument in favour is that a uniform civil code would make India secular in the true sense, by subjecting every citizen to the same personal law rather than to a law that follows their religion.
The second, and the more important one, is gender justice: a common code would secure equal rights for women across religions in the matters that personal law governs.
The first argument against is a conflict of rights. Article 25 guarantees every person the freedom to practise a religion of one's choice, and Article 29 gives any section of citizens the right to conserve its distinct culture. A code on personal matters may run contrary to the scriptures and cultural doctrines of a religion.
The second is an objection of consistency. The four States that have enacted a code have exempted the tribal population from its ambit, on two grounds: the constitutional safeguards that protect tribal culture, and the view that many tribal customs already give women adequate rights in these matters.
The objection that follows is that exempting one section of society while making the code compulsory for every other group, including religious minorities, is discriminatory.
Both sides therefore appeal to the same value. One reads equality as the same law for everybody; the other reads it as the freedom of a community to live by its own, and the argument is about which reading the Constitution actually protects.
Where the Debate Now Stands
The Union Home Minister has indicated that a uniform civil code would be implemented in all 21 States ruled by the National Democratic Alliance by 2029.
Uttarakhand has had a code in force since January 2025. Codes passed by the legislatures of Assam, Gujarat and Madhya Pradesh are awaiting the assent of the President.
A court has narrowed one of the objections. Deciding the case on Section 6A of the Citizenship Act, 1955 in 2024, the Supreme Court held that practices such as casteism and gender discrimination, which run against the spirit of the Constitution, would not receive the protection of Article 29.
The argument that follows is that the right to religion under Article 25 is itself subject to constitutional morality and to the other fundamental rights, equality among them, so reform of personal law need not be read as violating Articles 25 and 29.
The Law Commission took a different route. Its Consultation Paper on Reform of Family Law (2018) held that a uniform civil code was neither necessary nor desirable at that stage, and asked instead for the reform of discriminatory provisions across the existing personal laws.
Its formulation is the one worth remembering: the emphasis should be on equality within communities, between men and women, rather than on equality between communities, with legislative reform in marriage, divorce, custody, adoption, maintenance, succession and inheritance.
சீரான குடிமைச் சட்டம் எதற்குப் பதிலாக வரும்
இன்று வெவ்வேறு சமூகங்கள் பின்பற்றும் சட்டங்களுக்குப் பதிலாக, மதம், சாதி, பழங்குடி பாராமல் அனைவருக்கும் ஒரே தொகுப்பான மதச்சார்பற்ற தனிநபர் சட்டங்களைசீரான குடிமைச் சட்டம் பொருத்தும்.
குடிமையல் சட்டத்தின் பெரும் பகுதி ஏற்கெனவே ஒரே சீரானதே. இந்தியாவில் குற்றவியல் சட்டம் ஒரே சீரானது; வரி, ஒப்பந்தங்கள், பேரம் பேசத்தக்க ஆவணங்கள் போன்றவற்றுக்குப் பொதுவான குடிமையல் சட்டம் உண்டு. விவாதம் அவற்றைப் பற்றியதல்ல.
வேறுபடுவது தனிநபர் சட்டமே: திருமணம், விவாகரத்து, சொத்து வாரிசுரிமை; இவற்றில் பல்வேறு மதச் சமூகங்கள் தத்தம் மதக் கோட்பாடுகளிலிருந்து வரும் விதிகளைப் பின்பற்றுகின்றன.
இந்து திருமணச் சட்டம் (1955), இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம் (1956) போன்ற சட்டங்கள் இந்துக்களை ஆள்கின்றன; சமணர், பௌத்தர், சீக்கியரும் இந்துச் சட்டங்களால் உள்ளடக்கப்படுகிறார்கள். சீக்கியத் திருமணத்தை ஆனந்த் திருமணச் சட்டம் (2012) கீழும் பதிவு செய்யலாம்.
முஸ்லிம்களை முஸ்லிம் தனிநபர் சட்டம் (ஷரியத்) அமல் சட்டம் (1937) ஆள்கிறது; கிறித்தவர்க்கும் பார்சியர்க்கும் தனித் தனி தனிநபர் சட்டங்கள் உண்டு. இந்து மதத்துக்குள் உள்ள பல பழங்குடியினர், அரசியலமைப்பு விதிவிலக்குகளின் கீழ் வழக்காற்றுக் குடும்பச் சட்டங்களைப் பின்பற்றலாம்.
இவை அனைத்துக்கும் இணையாக ஒரு மதச்சார்பற்ற வழி ஏற்கெனவே உள்ளது. மதம் பாராமல் எந்த இருவரும் திருமணம் செய்து ஒரு குடிமையல் சட்டத்தால் ஆளப்பட சிறப்புத் திருமணச் சட்டம், 1954 வழி செய்கிறது; முன்னாள் போர்த்துகீசியப் பகுதியான கோவா, ஒன்றியத்தில் இணைவதற்கு முன்பிருந்தே ஒரு பொதுக் குடிமைச் சட்டத்தைச் சுமந்து வருகிறது.
அரசியலமைப்பில் அது எங்கே உள்ளது, ஏன்
இந்தியா முழுவதும் குடிமக்களுக்கு ஒரே சீரான குடிமைச் சட்டத்தைப் பெற அரசு முயல வேண்டும் என 44வது சட்டப்பிரிவு வழிவகுக்கிறது.
அது பகுதி IV இல், அதாவது அரசியலமைப்பின் நீதிமன்றத்தில் நிறைவேற்ற முடியாத பகுதியான அரசு நெறிமுறைக் கோட்பாடுகளில் உள்ளது. 37வது சட்டப்பிரிவின்படி இக்கோட்பாடுகள் நாட்டின் ஆட்சியில் அடிப்படையானவை; எனினும் எந்த நீதிமன்றமும் அவற்றை நிறைவேற்ற முடியாது.
அந்த இடம் தற்செயலானது அல்ல, ஒரு முடிவே. சீரான குடிமைச் சட்டத்தைச் சேர்ப்பதிலேயே அரசியலமைப்பை உருவாக்கியோர் பிளவுபட்டிருந்தனர்.
குடிமையல் சட்டத்தில் ஒருமைப்பாட்டையும், பெண்களுக்குச் சம உரிமையையும் உறுதி செய்ய, அதை அடிப்படை உரிமையாக ஆக்க வேண்டும் என சில உறுப்பினர்கள் விரும்பினர்.
பகுதி III இல் உறுதியளிக்கப்பட்ட மத உரிமை என்ற அடிப்படை உரிமையை சீரான குடிமைச் சட்டம் மீறும் என்று கருதி, அதைச் சேர்ப்பதை முஸ்லிம் சமூகத்தின் பல உறுப்பினர்கள் எதிர்த்தனர். இறுதியில் அவ்விதி பகுதி IV இல் வைக்கப்பட்டது.
அரசியல் நிர்ணய சபையில் டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் சீரான குடிமைச் சட்டத்தை ஆதரித்தார்; ஆனால் அது விருப்பத் தேர்வாக இருக்கலாம் எனவும் பரிந்துரைத்தார்: அச்சட்டத்துக்குக் கட்டுப்பட விருப்பம் தெரிவிக்கும் குடிமக்களுக்கு அது பொருந்தும் வகையில் நாடாளுமன்றம் வழிவகுக்கலாம் என்றார்.
ஆதரவு வாதமும் எதிர்ப்பு வாதமும்
ஆதரவாக முதல் வாதம், ஒவ்வொரு குடிமகனையும் அவரவர் மதத்தைப் பின்தொடரும் சட்டத்துக்கு அல்லாமல் ஒரே தனிநபர் சட்டத்துக்கு உட்படுத்துவதன் மூலம், இந்தியாவை உண்மையான பொருளில் மதச்சார்பற்றதாக சீரான குடிமைச் சட்டம் ஆக்கும் என்பதே.
இரண்டாவது, இன்னும் முக்கியமானது, பாலின நீதி: தனிநபர் சட்டம் ஆளும் விஷயங்களில் மதங்களைக் கடந்து பெண்களுக்குச் சம உரிமையை ஒரு பொதுச் சட்டம் உறுதி செய்யும்.
எதிராக முதல் வாதம் உரிமைகளின் மோதலே. விரும்பிய மதத்தைப் பின்பற்றும் சுதந்திரத்தை ஒவ்வொருவருக்கும் 25வது சட்டப்பிரிவு உறுதியளிக்கிறது; தனித்த பண்பாட்டைப் பேணும் உரிமையை எந்தக் குடிமக்கள் பிரிவுக்கும் 29வது சட்டப்பிரிவு தருகிறது. தனிநபர் விஷயங்கள் குறித்த ஒரு சட்டம், ஒரு மதத்தின் நூல்களுக்கும் பண்பாட்டுக் கோட்பாடுகளுக்கும் முரணாக அமையலாம்.
இரண்டாவது, ஒத்திசைவு குறித்த ஆட்சேபனை. சட்டம் இயற்றிய நான்கு மாநிலங்களும் பழங்குடி மக்களை விலக்கியுள்ளன; இரு காரணங்கள்: பழங்குடிப் பண்பாட்டைக் காக்கும் அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்புகள், இவ்விஷயங்களில் பல பழங்குடி வழக்காறுகள் ஏற்கெனவே பெண்களுக்குப் போதிய உரிமைகளைத் தருகின்றன என்ற கருத்து.
அதைத் தொடர்ந்து வரும் ஆட்சேபனை இதுவே: சமூகத்தின் ஒரு பிரிவை விலக்கிவிட்டு, மத சிறுபான்மையினர் உட்பட மற்ற எல்லாப் பிரிவுகளுக்கும் அதைக் கட்டாயமாக்குவது பாகுபாடே.
எனவே இரு தரப்பும் ஒரே மதிப்பையே முன்வைக்கின்றன. ஒன்று சமத்துவத்தை அனைவருக்கும் ஒரே சட்டம் என வாசிக்கிறது; மற்றொன்று தன் சொந்தச் சட்டப்படி வாழும் ஒரு சமூகத்தின் சுதந்திரம் என வாசிக்கிறது. இவ்விரு வாசிப்புகளில் எதை அரசியலமைப்பு உண்மையில் காக்கிறது என்பதே விவாதம்.
விவாதம் இப்போது எங்கே நிற்கிறது
தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆளும் 21 மாநிலங்கள் அனைத்திலும் 2029 க்குள் சீரான குடிமைச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படும் என ஒன்றிய உள்துறை அமைச்சர் தெரிவித்துள்ளார்.
2025 ஜனவரி முதல் உத்தரகாண்டில் அச்சட்டம் அமலில் உள்ளது. அசாம், குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகியவற்றின் சட்டமன்றங்கள் நிறைவேற்றிய சட்டங்கள் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலுக்குக் காத்திருக்கின்றன.
ஓர் ஆட்சேபனையை நீதிமன்றம் சுருக்கியுள்ளது. 2024 இல் குடியுரிமைச் சட்டம், 1955 இன் 6A பிரிவு தொடர்பான வழக்கைத் தீர்த்தபோது, அரசியலமைப்பின் உணர்வுக்கு எதிரான சாதியம், பாலின பாகுபாடு போன்ற நடைமுறைகளுக்கு 29வது பிரிவின் பாதுகாப்பு கிடைக்காது என உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
அதைத் தொடர்ந்து வரும் வாதம் இதுவே: 25வது பிரிவின் கீழான மத உரிமையே அரசியலமைப்பு ஒழுக்கத்துக்கும், சமத்துவம் உட்பட பிற அடிப்படை உரிமைகளுக்கும் உட்பட்டது; எனவே தனிநபர் சட்டச் சீர்திருத்தத்தை 25, 29 பிரிவுகளை மீறுவதாக வாசிக்க வேண்டியதில்லை.
சட்ட ஆணையம் வேறு வழியை எடுத்தது. அந்நிலையில் சீரான குடிமைச் சட்டம் தேவையானதோ விரும்பத்தக்கதோ அல்ல என அதன் குடும்பச் சட்டச் சீர்திருத்தம் குறித்த ஆலோசனைக் குறிப்பு (2018) கருதியது; அதற்குப் பதிலாக நடப்புத் தனிநபர் சட்டங்களில் உள்ள பாகுபாட்டு விதிகளைச் சீர்திருத்தக் கோரியது.
அதன் சொல்லாட்சியே நினைவில் கொள்ளத்தக்கது: சமூகங்களுக்கு இடையிலான சமத்துவத்தை விட, ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையிலான சமூகங்களுக்குள்ளான சமத்துவமே வலியுறுத்தப்பட வேண்டும்; திருமணம், விவாகரத்து, குழந்தைப் பாதுகாப்பு, தத்தெடுப்பு, ஜீவனாம்சம், வாரிசுரிமை, சொத்துரிமை ஆகியவற்றில் சட்டச் சீர்திருத்தம் வேண்டும்.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
