The Constitution of India names a National Anthem. It contains no reference anywhere to a National Song. That single absence is the root of almost every dispute that has followed.
The question was settled not by a vote but by a statement. On 24 January 1950, at the last sitting of the Constituent Assembly, its President Rajendra Prasad declared Jana Gana Mana the National Anthem.
In the same statement he said that Vande Mataram, which had played a historic part in the struggle for Indian freedom, would be honoured equally with Jana Gana Mana and would have equal status with it. It was never made the anthem, and never made a co-anthem.
The Constitution came into force two days later, on 26 January 1950, carrying no reference to a national song. The status of Vande Mataram therefore rests on a presidential statement and on convention, not on a constitutional provision.
The only place the subject touches the Constitution's own text is the fundamental duty in Article 51A(a), to abide by the Constitution and respect its ideals and institutions, the National Flag and the National Anthem. The National Song is not mentioned there either.
A useful exam distinction: the Anthem has a constitutional mention through that duty and a statutory protection through an Act of Parliament; the Song, until 2026, had neither.
From a Novel to the Two Stanza Compromise
Vande Mataram was composed by Bankim Chandra Chatterjee in 1876 and first appeared in print within his novel Anandamath, published in 1882. The government's commemoration of the song's 150th anniversary began in late 2025 and ran through 2026.
It entered national politics at the 1896 Calcutta session of the Indian National Congress, where it was sung by Rabindranath Tagore. From 1905 it became the rallying cry of the Swadeshi movement.
In Tamil Nadu the slogan travelled village to village. V.O. Chidambaram Pillai and Subramaniya Siva carried it through the Swadeshi years, and their arrest in 1908 set off the Tirunelveli uprising.
The full composition runs to six stanzas. The later stanzas invoke the motherland in explicitly devotional terms, as Hindu deities, and were read by some as casting other communities as adversaries.
In October 1937 the Congress Working Committee resolved that only the first two stanzas, pastoral and secular in their imagery, would be sung at national gatherings. The position was arrived at after consultations with Rabindranath Tagore, and the leaders associated with it included Jawaharlal Nehru, Mahatma Gandhi, Sardar Vallabhbhai Patel and Subhas Chandra Bose.
That compromise is what Rajendra Prasad's statement of 1950 inherited and preserved. For three quarters of a century the two stanza version let citizens of every faith take part in a song that had stirred the freedom struggle, carried later to a wider audience by artistes such as Lata Mangeshkar and A.R. Rahman.
The 2026 Amendment, and the Orders Read Alongside It
The parent law is the Prevention of Insults to National Honour Act, 1971. Before the amendment it protected three things only: the National Flag, the Constitution of India and the National Anthem.
Section 3 of that Act punishes a person who intentionally prevents the singing of the National Anthem, or causes disturbance to an assembly engaged in such singing. The Prevention of Insults to National Honour (Amendment) Act, 2026 substitutes that section so as to extend the same protection to the National Song.
The Bill was introduced in the Rajya Sabha on 24 July 2026, passed by that House on 29 July and by the Lok Sabha on 30 July, and received the assent of President Droupadi Murmu on 11 August 2026. It was one of 12 Bills passed in that Monsoon Session, and went through with little debate.
The punishment is imprisonment of up to 3 years, a fine, or both, with a mandatory minimum of 1 year for a repeat offender.
Read by itself the amendment does three things it is often assumed to do, and does none of them. It does not compel anyone to sing, it does not define the National Song, and it does not prescribe which stanzas are to be sung. It penalises only the prevention or disruption of a rendition already under way.
The compulsion, the editorial argument runs, comes from the executive orders read alongside it. A Ministry of Home Affairs circular of 28 January 2026 fixed the protocol at government functions, and guidelines of February 2026, reiterated in July 2026, prescribed an official version of all six stanzas, running about 3 minutes 10 seconds, with mass singing at public functions and the song placed before the anthem.
The new practice has already been performed at the highest level. All six stanzas were sung by the military band at the Red Fort on the 80th Independence Day, 15 August 2026, for the first time, and both Houses of Parliament sang the song in full on the last day of the Monsoon Session, sitting in silence through the three minutes it took.
Bijoe Emmanuel, and the Line a Court Has Drawn
The governing authority is Bijoe Emmanuel and others versus State of Kerala, decided in 1986. Three siblings who were Jehovah's Witnesses stood respectfully and silently during Jana Gana Mana at their school assembly and were expelled for not singing.
The Kerala High Court upheld the expulsion, citing the fundamental duty in Article 51A(a). The Supreme Court, in a judgment by Justice O. Chinnappa Reddy, reversed it.
Three holdings came out of it, and each is quotable. No law obliges anyone to sing the Anthem. Standing in respectful silence is no offence. Executive instructions without statutory backing cannot curtail a fundamental right.
The rights engaged were Article 19(1)(a), freedom of speech and expression, which the Court read as including the freedom to remain silent, and Article 25(1), freedom of conscience and the free profession and practice of religion. The Court held that a fundamental duty under Article 51A cannot be used to cut down a fundamental right in Part III.
A petition by the musician T.M. Krishna is now before the Supreme Court arguing that the amendment, read with the Home Ministry orders, amounts to compulsion. The Court has observed that the state may decide what the National Song is, but may not penalise a conscientious objector.
The editorial's demand is that the Court apply the 1986 principle in full: set aside the ministry's orders and hold plainly that silence cannot be read as disturbance. Its reasoning is that national symbols exist to build solidarity, and that a symbol modified to compel acceptance of a majoritarian version defeats its own purpose.
In Tamil Nadu the same protocol question runs through the Tamil Thai Vazhthu dispute over which song is sung first at official functions, and the Court's answer on compulsion will shape that argument too.
அரசியலமைப்பு பெயரிடுவது எது, பெயரிடாதது எது
இந்திய அரசியலமைப்பு ஒரு தேசிய கீதத்தைப் பெயரிடுகிறது. தேசியப் பாடல் குறித்து அதில் எங்கும் எந்தக் குறிப்பும் இல்லை. அதன் பின் வந்த கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு தகராற்றுக்கும் அடிப்படை இந்த ஒரு இல்லாமையே.
இக்கேள்வி வாக்கெடுப்பால் அல்ல, ஓர் அறிக்கையால் தீர்க்கப்பட்டது. 1950 ஜனவரி 24 அன்று, அரசியல் நிர்ணய சபையின் இறுதிக் கூட்டத்தில், அதன் தலைவர் ராஜேந்திர பிரசாத்ஜன கண மனவைத் தேசிய கீதமாக அறிவித்தார்.
இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் வரலாற்றுப் பங்கு வகித்த வந்தே மாதரம், ஜன கண மனவுக்குச் சமமாக மதிக்கப்படும், அதற்குச் சம அந்தஸ்து இருக்கும் என்றும் அதே அறிக்கையில் அவர் கூறினார். அது கீதமாக ஆக்கப்படவும் இல்லை, இணைக் கீதமாக ஆக்கப்படவும் இல்லை.
இரண்டு நாட்கள் கழித்து, 1950 ஜனவரி 26 அன்று அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்தது; தேசியப் பாடல் பற்றிய குறிப்பு அதில் இல்லை. எனவே வந்தே மாதரத்தின் அந்தஸ்து, அரசியலமைப்பு விதி ஒன்றின் மீது அல்ல, ஒரு தலைவரின் அறிக்கை மற்றும் மரபு மீதே நிற்கிறது.
இப்பொருள் அரசியலமைப்பின் சொந்த வாசகத்தைத் தொடும் ஒரே இடம், பிரிவு 51A(a) இல் உள்ள அடிப்படைக் கடமை: அரசியலமைப்புக்குக் கீழ்ப்படிதல், அதன் இலட்சியங்களையும் நிறுவனங்களையும், தேசியக் கொடியையும், தேசிய கீதத்தையும் மதித்தல். அங்கும் தேசியப் பாடல் குறிப்பிடப்படவில்லை.
தேர்வுக்கு உதவும் வேறுபாடு: அக்கடமை வழியாகக் கீதத்துக்கு அரசியலமைப்புக் குறிப்பும், நாடாளுமன்றச் சட்டம் வழியாகச் சட்டப் பாதுகாப்பும் உண்டு; 2026 வரை பாடலுக்கு இரண்டுமே இல்லை.
ஒரு நாவலிலிருந்து இரு பத்திச் சமரசம் வரை
வந்தே மாதரம் பாடலை பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜி1876 இல் இயற்றினார்; 1882 இல் வெளியான அவரது ஆனந்தமட் நாவலுக்குள்ளேயே அது முதன்முதலில் அச்சில் வந்தது. பாடலின் 150 ஆவது ஆண்டு நிறைவைக் கொண்டாடும் அரசின் நிகழ்வுகள் 2025 இறுதியில் தொடங்கி 2026 முழுவதும் நீடித்தன.
1896 இல் நடந்த இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் கல்கத்தா மாநாட்டில் அது தேசிய அரசியலுக்குள் நுழைந்தது; அங்கே அதைப் பாடியவர் ரவீந்திரநாத் தாகூர். 1905 முதல் அது சுதேசி இயக்கத்தின் போர்க் குரலானது.
தமிழ்நாட்டில் அந்த முழக்கம் ஊர் ஊராகச் சென்றது. சுதேசி ஆண்டுகளில் வ.உ. சிதம்பரம் பிள்ளையும்சுப்பிரமணிய சிவாவும் அதைச் சுமந்தனர்; 1908 இல் அவர்களது கைது திருநெல்வேலி எழுச்சியைத் தூண்டியது.
முழுப் பாடலும் ஆறு பத்திகள் கொண்டது. பிற்பகுதிப் பத்திகள் தாய்நாட்டை வெளிப்படையாக வழிபாட்டு மொழியில், இந்துக் கடவுளராக அழைக்கின்றன; பிற சமூகங்களை எதிரிகளாகச் சித்திரிப்பதாகச் சிலரால் அவை வாசிக்கப்பட்டன.
1937 அக்டோபரில், இயற்கைக் காட்சிகளும் சமயச் சாராத உருவகங்களும் கொண்ட முதல் இரு பத்திகள் மட்டுமே தேசியக் கூட்டங்களில் பாடப்படும் என்று காங்கிரஸ் செயற்குழு தீர்மானித்தது. ரவீந்திரநாத் தாகூருடன் கலந்தாலோசித்த பிறகே இந்நிலைப்பாடு எட்டப்பட்டது; அதனுடன் தொடர்புடைய தலைவர்களில் ஜவகர்லால் நேரு, மகாத்மா காந்தி, சர்தார் வல்லபாய் படேல், சுபாஷ் சந்திர போஸ் ஆகியோர் அடங்குவர்.
அந்தச் சமரசத்தையே 1950 இல் ராஜேந்திர பிரசாத்தின் அறிக்கை ஏற்றுக் காத்தது. முக்கால் நூற்றாண்டு காலம், விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தூண்டிய அப்பாடலில் எல்லாச் சமயத்தினரும் பங்கேற்க இரு பத்தி வடிவம் வழிவிட்டது; லதா மங்கேஷ்கர், ஏ.ஆர். ரகுமான் போன்ற கலைஞர்கள் அதைப் பரந்த கேட்போருக்குக் கொண்டு சென்றனர்.
2026 திருத்தமும், அதனுடன் சேர்த்து வாசிக்கப்படும் உத்தரவுகளும்
மூலச் சட்டம் தேசிய கௌரவ அவமதிப்புத் தடுப்புச் சட்டம், 1971. திருத்தத்துக்கு முன் அது மூன்றை மட்டுமே பாதுகாத்தது: தேசியக் கொடி, இந்திய அரசியலமைப்பு, தேசிய கீதம்.
தேசிய கீதம் பாடுவதை வேண்டுமென்றே தடுப்பவரையோ, பாடும் கூட்டத்துக்கு இடையூறு விளைவிப்பவரையோ அச்சட்டத்தின் பிரிவு 3 தண்டிக்கிறது. அதே பாதுகாப்பை தேசியப் பாடலுக்கும் விரிவுபடுத்தும் வகையில் தேசிய கௌரவ அவமதிப்புத் தடுப்பு (திருத்தச்) சட்டம், 2026 அப்பிரிவை மாற்றியமைக்கிறது.
மசோதா 2026 ஜூலை 24 அன்று மாநிலங்களவையில் தாக்கல் செய்யப்பட்டு, ஜூலை 29 அன்று அவ்வவையிலும், ஜூலை 30 அன்று மக்களவையிலும் நிறைவேறியது; 2026 ஆகஸ்ட் 11 அன்று குடியரசுத் தலைவர் திரௌபதி முர்மு ஒப்புதல் அளித்தார். அந்த மழைக்காலக் கூட்டத்தொடரில் நிறைவேறிய 12 மசோதாக்களில் இதுவும் ஒன்று; பெரிய விவாதமின்றியே அது கடந்தது.
தண்டனை 3 ஆண்டுகள் வரை சிறை, அபராதம், அல்லது இரண்டும்; மீண்டும் குற்றம் செய்பவருக்குக் கட்டாயக் குறைந்தபட்சம் 1 ஆண்டு.
திருத்தம் செய்கிறது என்று பொதுவாக நம்பப்படும் மூன்று செயல்களில் எதையும் அது செய்யவில்லை. யாரையும் பாடக் கட்டாயப்படுத்தவில்லை, தேசியப் பாடலை வரையறுக்கவில்லை, எந்தப் பத்திகள் பாடப்பட வேண்டும் என வகுக்கவில்லை. ஏற்கெனவே நடந்துகொண்டிருக்கும் பாடலைத் தடுப்பதையோ குலைப்பதையோ மட்டுமே அது தண்டிக்கிறது.
கட்டாயம் வருவது அதனுடன் சேர்த்து வாசிக்கப்படும் நிர்வாக உத்தரவுகளிலிருந்தே என்பது தலையங்கத்தின் வாதம். 2026 ஜனவரி 28 தேதியிட்ட மத்திய உள்துறை அமைச்சக சுற்றறிக்கை அரசு நிகழ்ச்சிகளின் நெறிமுறையை நிர்ணயித்தது; 2026 பிப்ரவரி வழிகாட்டுதல்கள், 2026 ஜூலையில் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டு, ஆறு பத்திகளுக்கும் அதிகாரப்பூர்வ வடிவத்தை, சுமார் 3 நிமிடம் 10 வினாடிகள் நீளும் வடிவத்தை வகுத்தன; பொது நிகழ்ச்சிகளில் கூட்டாகப் பாடுவதும், கீதத்துக்கு முன் பாடலை வைப்பதும் அதில் அடங்கும்.
புதிய நடைமுறை உயர்ந்த மட்டத்தில் ஏற்கெனவே நிகழ்ந்துவிட்டது. 2026 ஆகஸ்ட் 15 அன்று 80 ஆவது சுதந்திர தினத்தில் செங்கோட்டையில் ராணுவ இசைக்குழு ஆறு பத்திகளையும் முதல் முறையாகப் பாடியது; மழைக்காலக் கூட்டத்தொடரின் இறுதி நாளில் நாடாளுமன்றத்தின் இரு அவைகளும் பாடலை முழுமையாகப் பாடின, மூன்று நிமிடங்களும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன.
பிஜோ இம்மானுவேல் வழக்கும், நீதிமன்றம் வரைந்த கோடும்
வழிகாட்டும் ஆதாரம், 1986 இல் தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட பிஜோ இம்மானுவேல் மற்றும் பிறர் எதிர் கேரள அரசு வழக்கு. யெகோவாவின் சாட்சிகள் சமயத்தைச் சேர்ந்த மூன்று உடன்பிறப்புகள், பள்ளிக் கூட்டத்தில் ஜன கண மன இசைக்கப்பட்டபோது மரியாதையுடன் மௌனமாக நின்றனர்; பாடவில்லை என்பதற்காக வெளியேற்றப்பட்டனர்.
பிரிவு 51A(a) இல் உள்ள அடிப்படைக் கடமையைச் சுட்டி கேரள உயர் நீதிமன்றம் அவ்வெளியேற்றத்தை உறுதி செய்தது. நீதிபதி ஓ. சின்னப்ப ரெட்டியின் தீர்ப்பில் உச்ச நீதிமன்றம் அதை மாற்றியது.
அதிலிருந்து மூன்று முடிவுகள் வந்தன, ஒவ்வொன்றும் மேற்கோள் காட்டத் தக்கது. கீதம் பாட எந்தச் சட்டமும் யாரையும் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. மரியாதையுடன் மௌனமாக நிற்பது குற்றமல்ல. சட்ட ஆதரவற்ற நிர்வாக அறிவுறுத்தல்கள் அடிப்படை உரிமையைச் சுருக்க முடியாது.
தொடர்புடைய உரிமைகள்: பிரிவு 19(1)(a), பேச்சு மற்றும் கருத்து வெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரம், அதில் மௌனமாக இருக்கும் சுதந்திரமும் அடங்கும் என நீதிமன்றம் வாசித்தது; பிரிவு 25(1), மனச்சான்றுச் சுதந்திரமும் சமயத்தைத் தழுவி, கடைப்பிடிக்கும் சுதந்திரமும். பிரிவு 51A இன் கீழான அடிப்படைக் கடமையைக் கொண்டு பகுதி III இன் அடிப்படை உரிமையைச் சுருக்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.
உள்துறை உத்தரவுகளுடன் சேர்த்து வாசித்தால் திருத்தம் கட்டாயமாகிறது என வாதிடும் இசைக்கலைஞர் டி.எம். கிருஷ்ணாவின் மனு இப்போது உச்ச நீதிமன்றத்தில் உள்ளது. தேசியப் பாடல் எது என்பதை அரசு தீர்மானிக்கலாம், ஆனால் மனச்சான்றின்படி மறுப்பவரைத் தண்டிக்க முடியாது என நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டுள்ளது.
தலையங்கத்தின் கோரிக்கை: 1986 கொள்கையை நீதிமன்றம் முழுமையாகப் பொருத்த வேண்டும், அமைச்சகத்தின் உத்தரவுகளை ரத்து செய்து, மௌனத்தை இடையூறாக வாசிக்க முடியாது எனத் தெளிவாகக் கூற வேண்டும். ஒற்றுமையை வளர்க்கவே தேசியச் சின்னங்கள் உள்ளன; பெரும்பான்மைவாத வடிவத்தை ஏற்கக் கட்டாயப்படுத்தும் வகையில் மாற்றப்படும் சின்னம் தன் நோக்கத்தையே தோற்கடிக்கிறது என்பதே அதன் காரணம்.
தமிழ்நாட்டில் இதே நெறிமுறைக் கேள்வி, அரசு நிகழ்ச்சிகளில் எந்தப் பாடல் முதலில் பாடப்பட வேண்டும் என்ற தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து தகராற்றின் வழியே ஓடுகிறது; கட்டாயம் குறித்த நீதிமன்றத்தின் பதில் அந்த வாதத்தையும் வடிவமைக்கும்.
Preparing for TNPSC Group 1, 2, 2A or 4?
Daily reading works best with daily practice. ArivArk's bilingual test series gives you scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list - so you always know where you stand.
Vanakkam! 👋 Welcome to ArivArk Academy. Have a question about batches, fees, batch codes or the test schedule? Type it below and send. It opens directly in our WhatsApp chat.
