← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · February 2025 (1-15)
Education in India exists at the complex intersection of federalism, with both the Union and States exercising legitimate authority over various aspects of educational policy and implementation. The constitutional arrangement, where education was originally a state subject but was moved to the Concurrent List through the 42nd Amendment in 1976, created a shared responsibility that requires delicate balance and cooperation. Recent controversies surrounding the implementation of centrally sponsored schemes like the Pradhan Mantri Schools for Rising India (PM-SHRI) and disagreements over the National Education Policy (NEP) 2020 highlight the growing tensions in centre-state relations in educational governance. These conflicts reflect deeper questions about fiscal federalism, cultural autonomy, and policy sovereignty that challenge India's cooperative federal structure. As education serves as both a developmental imperative and a cultural expression, resolving these tensions is crucial not only for educational outcomes but also for preserving the federal character of the Indian Union.
The Constitution of India initially placed education exclusively under the State List, recognizing the importance of adapting educational practices to regional contexts and linguistic realities.
The 42nd Constitutional Amendment (1976) transferred education to the Concurrent List, enabling the Centre to play a more active role in educational policy formulation while retaining states' implementation authority.
Article 246 defines the legislative powers of Parliament and State Legislatures over subjects in the Concurrent List, necessitating coordination and cooperation between the two levels of government.
The Right to Education Act (2009) emanated from Article 21A, demonstrating how central legislation has created nationwide educational frameworks while leaving implementation largely to states.
Various Education Commissions from Kothari Commission (1964-66) to the recent National Education Policy 2020 have attempted to create national visions for education while acknowledging state-level diversity.
The evolution of Centrally Sponsored Schemes (CSS) in education, from Operation Blackboard to Samagra Shiksha Abhiyan and PM-SHRI, reflects the increasing financial and policy influence of the Centre in what was traditionally a state domain.
Fiscal Imbalances: States often contend that centrally sponsored schemes come with mandated state contributions without adequate consultation, creating budget distortions in state finances.
Policy Autonomy Concerns: States with distinct linguistic and cultural traditions, particularly in southern India, view certain national educational frameworks as impositions that threaten their educational autonomy and cultural identity.
Implementation Disparities: The gap between policy formulation (largely central) and implementation (primarily state responsibility) creates accountability issues when educational outcomes fail to improve.
Language Policy Tensions: The debate over medium of instruction and language policy, exemplified by controversies around the three-language formula, reveals deep federalism tensions related to linguistic identity and educational equality.
Resource Allocation Disputes: Allegations of political bias in the distribution of educational resources and funds for central schemes undermine trust between the Centre and states ruled by opposition parties.
Structural Inefficiencies: The multiple layers of educational administration—from the Ministry of Education to state education departments to district and block-level institutions—create coordination challenges and implementation delays.
The PM-SHRI scheme controversy exemplifies how funding allocation can become contentious, with states like Tamil Nadu alleging discrimination in resource distribution based on political considerations rather than educational needs.
The implementation of the National Education Policy 2020 has faced resistance from several states who cite concerns about erosion of their constitutional authority in education and inadequate consultation during policy formulation.
The three-language formula has been a persistent point of conflict, with southern states viewing it as linguistic imposition rather than an educational framework, revealing how language politics intersects with educational federalism.
Discrepancies in the release of funds under Samagra Shiksha Abhiyan to different states have raised questions about transparency and equity in central resource allocation for education.
Disagreements over curriculum content, particularly regarding regional history and cultural representations, demonstrate how educational content becomes a battleground for competing visions of national and regional identity.
The tensions in center-state relations over educational policy reflect the broader challenges of maintaining cooperative federalism in a diverse democracy like India. The constitutional positioning of education in the Concurrent List was intended to balance national cohesion with regional diversity, but translating this theoretical arrangement into harmonious governance remains a work in progress. Moving forward requires recognition that educational advancement in India depends not on centralization or decentralization per se, but on creating collaborative mechanisms that respect constitutional roles while focusing on shared goals. States must acknowledge the legitimate role of the Centre in establishing national educational standards and coordinating resources, while the Centre must recognize that sustainable educational reform is impossible without respecting state autonomy and accommodating regional diversity. By recommitting to the principles of cooperative federalism—consultation, flexibility, transparency, and shared responsibility—India can transform current tensions into a more effective educational governance framework that serves the needs of learners across its diverse landscape while strengthening rather than straining its federal fabric.
இந்தியாவில் கல்வி கூட்டாட்சி முறையின் சிக்கலான சந்திப்பில் உள்ளது, மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகள் இரண்டும் கல்விக் கொள்கை மற்றும் செயல்படுத்துதலின் பல்வேறு அம்சங்களில் சட்டபூர்வ அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகின்றன. கல்வி ஆரம்பத்தில் மாநில பொருளாக இருந்தது, ஆனால் 1976இல் 42வது திருத்தத்தின் மூலம் பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றப்பட்டது, இது மென்மையான சமநிலை மற்றும் ஒத்துழைப்பு தேவைப்படும் பகிரப்பட்ட பொறுப்பை உருவாக்கியது. பிரதான் மந்திரி ஸ்கூல்ஸ் ஃபார் ரைசிங் இந்தியா (PM-SHRI) போன்ற மத்திய அரசு நிதியுதவித் திட்டங்களின் செயல்பாடு மற்றும் தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) 2020 குறித்த கருத்து வேறுபாடுகள் தொடர்பான சமீபத்திய சர்ச்சைகள், கல்வி நிர்வாகத்தில் மத்திய-மாநில உறவுகளில் வளர்ந்து வரும் பதற்றங்களை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இந்த மோதல்கள் நிதி கூட்டாட்சி, கலாச்சார தன்னாட்சி, மற்றும் கொள்கை இறையாண்மை குறித்த ஆழமான கேள்விகளை பிரதிபலிக்கின்றன, இவை இந்தியாவின் கூட்டுறவு கூட்டாட்சி கட்டமைப்பிற்கு சவால் விடுகின்றன. கல்வி வளர்ச்சிக்கான அவசியமாகவும் கலாச்சார வெளிப்பாடாகவும் செயல்படுவதால், இந்த பதற்றங்களைத் தீர்ப்பது கல்வி விளைவுகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், இந்திய ஒன்றியத்தின் கூட்டாட்சி குணாதிசயத்தைப் பாதுகாப்பதற்கும் முக்கியமானது.
இந்திய அரசியலமைப்பு ஆரம்பத்தில் கல்வியை பிராந்திய சூழல்களுக்கும் மொழியியல் யதார்த்தங்களுக்கும் கல்வி நடைமுறைகளை தழுவிக்கொள்வதன் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரித்து, மாநில பட்டியலில் மட்டுமே வைத்திருந்தது.
42வது அரசியலமைப்பு திருத்தம் (1976) கல்வியை பொதுப் பட்டியலுக்கு மாற்றியது, மாநிலங்களின் செயல்படுத்தும் அதிகாரத்தை தக்கவைத்துக்கொண்டு, கல்விக் கொள்கை உருவாக்கத்தில் மத்திய அரசு மிகவும் சுறுசுறுப்பான பங்கு வகிக்க இயலச்செய்தது.
பிரிவு 246 பொதுப் பட்டியலில் உள்ள பொருள்களின் மீது நாடாளுமன்றம் மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களின் சட்டமியற்றும் அதிகாரங்களை வரையறுக்கிறது, இது அரசின் இரண்டு நிலைகளுக்கு இடையே ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் ஒத்துழைப்பு அவசியம்.
கல்வி உரிமைச் சட்டம் (2009) பிரிவு 21Aவில் இருந்து உருவானது, மத்திய சட்டமியற்றுதல் எவ்வாறு செயல்படுத்துதலை பெரும்பாலும் மாநிலங்களுக்கு விட்டுவிட்டு தேசிய அளவிலான கல்வி கட்டமைப்புகளை உருவாக்கியுள்ளது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
கோத்தாரி ஆணையம் (1964-66) முதல் சமீபத்திய தேசியக் கல்விக் கொள்கை 2020 வரை பல்வேறு கல்வி ஆணையங்கள் மாநில அளவிலான பன்முகத்தன்மையை அங்கீகரித்து, கல்விக்கான தேசிய தொலைநோக்குகளை உருவாக்க முயற்சித்துள்ளன.
ஆப்பரேஷன் பிளாக்போர்டில் இருந்து சமக்ர சிக்ஷா அபியான் மற்றும் PM-SHRI வரை கல்வியில் மத்திய அரசு நிதியுதவித் திட்டங்களின் (CSS) பரிணாமம், பாரம்பரியமாக மாநில அதிகார வரம்பில் இருந்த ஒன்றில் மத்திய அரசின் அதிகரித்த நிதி மற்றும் கொள்கை செல்வாக்கை பிரதிபலிக்கிறது.
நிதி சமநிலையின்மை: மத்திய அரசு நிதியுதவித் திட்டங்கள் போதுமான ஆலோசனை இல்லாமல் கட்டாயமாக்கப்பட்ட மாநில பங்களிப்புகளுடன் வருவதாக மாநிலங்கள் பெரும்பாலும் வாதிடுகின்றன, இது மாநில நிதிகளில் பட்ஜெட் திரிபுகளை உருவாக்குகிறது.
கொள்கை தன்னாட்சி கவலைகள்: தென் இந்தியாவில் குறிப்பாக தனித்துவமான மொழியியல் மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியங்களைக் கொண்ட மாநிலங்கள், சில தேசிய கல்வி கட்டமைப்புகளை அவர்களின் கல்வி தன்னாட்சி மற்றும் கலாச்சார அடையாளத்தை அச்சுறுத்தும் திணிப்புகளாகக் கருதுகின்றன.
செயல்படுத்துதல் ஏற்றத்தாழ்வுகள்: கொள்கை உருவாக்கம் (பெரும்பாலும் மத்திய) மற்றும் செயல்படுத்துதல் (முதன்மையாக மாநில பொறுப்பு) இடையேயான இடைவெளி கல்வி விளைவுகள் மேம்படத் தவறும்போது பொறுப்புக்கூறல் சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது.
மொழிக் கொள்கை பதற்றங்கள்: போதனா மொழி மற்றும் மொழிக் கொள்கை குறித்த விவாதம், முக்கிய மொழி சூத்திரத்தைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சைகளால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளது, மொழியியல் அடையாளம் மற்றும் கல்வி சமத்துவம் தொடர்பான ஆழமான கூட்டாட்சி பதட்டங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
வள ஒதுக்கீடு சர்ச்சைகள்: கல்வி வளங்கள் மற்றும் மத்திய திட்டங்களுக்கான நிதிகளின் விநியோகத்தில் அரசியல் பாரபட்சம் குறித்த குற்றச்சாட்டுகள் மத்திய மற்றும் எதிர்க்கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நம்பிக்கையை குறைக்கிறது.
கட்டமைப்பு திறமையின்மை: கல்வி அமைச்சகத்திலிருந்து மாநில கல்வித் துறைகள் வரை மாவட்ட மற்றும் தொகுதி அளவிலான நிறுவனங்கள் வரை கல்வி நிர்வாகத்தின் பல அடுக்குகள் ஒருங்கிணைப்பு சவால்கள் மற்றும் செயல்படுத்தல் தாமதங்களை உருவாக்குகின்றன.
PM-SHRI திட்ட சர்ச்சை நிதி ஒதுக்கீடு எவ்வாறு சர்ச்சைக்குரியதாக மாறலாம் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக உள்ளது, தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்கள் கல்வித் தேவைகளைவிட அரசியல் பரிசீலனைகளின் அடிப்படையில் வள விநியோகத்தில் பாகுபாடு காட்டுவதாகக் குற்றம் சாட்டுகின்றன.
தேசிய கல்விக் கொள்கை 2020 செயல்படுத்துதல் பல மாநிலங்களிடமிருந்து எதிர்ப்பை சந்தித்துள்ளது, அவை கல்வியில் அவர்களின் அரசியலமைப்பு அதிகாரத்தின் அரிப்பு மற்றும் கொள்கை உருவாக்கத்தின் போது போதுமான ஆலோசனை இல்லாமை பற்றிய கவலைகளை மேற்கோள் காட்டுகின்றன.
முக்கிய மொழி சூத்திரம் தொடர்ந்து ஒரு மோதல் புள்ளியாக இருந்து வருகிறது, தென் மாநிலங்கள் இதை ஒரு கல்வி கட்டமைப்பை விட மொழி திணிப்பாகக் கருதுகின்றன, மொழி அரசியல் எவ்வாறு கல்வி கூட்டாட்சியுடன் குறுக்கிடுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
வெவ்வேறு மாநிலங்களுக்கு சமக்ர சிக்ஷா அபியான் கீழ் நிதி வெளியீட்டில் உள்ள முரண்பாடுகள் கல்விக்கான மத்திய வள ஒதுக்கீட்டில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் சமபங்கு குறித்த கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளன.
பாடத்திட்ட உள்ளடக்கம், குறிப்பாக பிராந்திய வரலாறு மற்றும் கலாச்சார பிரதிநிதித்துவங்கள் குறித்த கருத்து வேறுபாடுகள், தேசிய மற்றும் பிராந்திய அடையாளத்தின் போட்டியிடும் தொலைநோக்குகளுக்கான போர்க்களமாக கல்வி உள்ளடக்கம் எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
கல்விக் கொள்கை குறித்த மத்திய-மாநில உறவுகளில் உள்ள பதற்றங்கள் இந்தியா போன்ற பல்வகை ஜனநாயகத்தில் கூட்டுறவு கூட்டாட்சியைப் பராமரிப்பதில் உள்ள பரந்த சவால்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. பொதுப் பட்டியலில் கல்வியின் அரசியலமைப்பு நிலை தேசிய ஒற்றுமையை பிராந்திய பன்முகத்தன்மையுடன் சமநிலைப்படுத்த நோக்கம் கொண்டது, ஆனால் இந்த தத்துவார்த்த ஏற்பாட்டை இணக்கமான ஆளுகையாக மாற்றுவது இன்னும் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் செயல்பாடாக உள்ளது. முன்னோக்கிச் செல்வதற்கு, இந்தியாவில் கல்வி முன்னேற்றம் மையப்படுத்துதல் அல்லது பரவலாக்கலைப் பொறுத்து அல்ல, மாறாக அரசியலமைப்பு பங்குகளை மதிக்கும் அதே வேளையில் பகிரப்பட்ட இலக்குகளில் கவனம் செலுத்தும் கூட்டுறவு வழிமுறைகளை உருவாக்குவதைப் பொறுத்தது என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும். தேசிய கல்வித் தரங்களை நிறுவுவதிலும் வளங்களை ஒருங்கிணைப்பதிலும் மத்திய அரசின் சட்டபூர்வ பங்கை மாநிலங்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும், அதே நேரத்தில் மத்திய அரசு நிலையான கல்விச் சீர்திருத்தம் மாநில தன்னாட்சியை மதிக்காமலும் பிராந்திய பன்முகத்தன்மையை உள்வாங்காமலும் சாத்தியமில்லை என்பதை அங்கீகரிக்க வேண்டும். ஆலோசனை, நெகிழ்வுத்தன்மை, வெளிப்படைத்தன்மை, மற்றும் பகிரப்பட்ட பொறுப்பு ஆகிய கூட்டுறவு கூட்டாட்சியின் கோட்பாடுகளுக்கு மீண்டும் உறுதிப்பாடு செய்வதன் மூலம், இந்தியா தற்போதைய பதற்றங்களை அதன் பல்வகைப்பட்ட நிலப்பரப்பில் உள்ள கற்பவர்களின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் அதே வேளையில் அதன் கூட்டாட்சி அமைப்பை வலுப்படுத்தும் வகையில் மிகவும் பயனுள்ள கல்வி நிர்வாக கட்டமைப்பாக மாற்ற முடியும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
