← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · May 2025 (1-15)
Conservation approaches worldwide have been significantly shaped by the "fortress conservation" model, which emerged from colonial ideas viewing nature as pristine landscapes separate from human influence. This paradigm has led to the creation of protected areas that often exclude indigenous peoples and local communities (IPLCs) who have historically been stewards of these ecosystems. India's conservation journey reflects this global tension, but the Forest Rights Act (FRA) of 2006 represents a significant departure from this exclusionary model. By legally recognizing the rights of forest-dwelling communities and establishing their role in conservation governance, the FRA offers an alternative framework that attempts to reconcile human rights with biodiversity protection.
The fortress model has globally displaced 10-20 million people by creating protected areas that separate communities from landscapes they traditionally stewarded.
In India, this approach was formalized through the Wildlife Protection Act of 1972 and Project Tiger (1973), resulting in approximately 600,000 people being displaced from their traditional lands.
By 2025, India has notified 1,134 protected areas including 58 tiger reserves, often established without adequate recognition of indigenous rights.
This approach criminalizes traditional communities as "encroachers" despite their historical relationship with these landscapes.
Conservation science rooted in colonial perspectives has undermined the traditional ecological knowledge systems of Adivasis and other forest-dwelling communities.
The Convention on Biological Diversity (CBD) has since 1992 urged countries through Article 8(j) to respect indigenous knowledge and practices relevant to conservation.
The Kunming-Montreal Global Biodiversity Framework (2022) seeks to integrate IPLCs and their traditional knowledge into conservation implementation.
The United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples (2007) emphasizes their rights to maintain cultural traditions and institutions.
Recent developments include the establishment of a permanent subsidiary body for IPLCs at the CBD's COP-16 summit, making it the only UN Convention with a dedicated platform for indigenous rights.
The FRA recognizes the historical injustice faced by Adivasis and forest-dwellers and establishes a legal framework linking tenure security with conservation.
The Act vests institutional authority in village-level gram sabhas, creating democratic, decentralized governance of forest resources.
FRA recognizes 13 types of rights, including community rights to access biodiversity and intellectual property, and rights to protect and manage community forest resources.
Research indicates the FRA has the potential to protect at least 40 million hectares of forest land, including existing protected areas.
It represents one of the most advanced legal frameworks worldwide that formally recognizes the relationship between community rights and biodiversity conservation.
The fortress conservation model, despite its global prevalence, has demonstrated significant limitations in achieving conservation goals while respecting human rights. India's Forest Rights Act offers a promising alternative that recognizes indigenous communities not as threats to conservation but as essential partners. By legally establishing the role of traditional knowledge and community-based governance, the FRA creates possibilities for more equitable and potentially more effective conservation outcomes. However, its implementation faces challenges from competing interests and institutional resistance. The future of conservation depends on successfully navigating this tension between rights-based and exclusionary approaches to biodiversity protection.
உலகளாவிய பாதுகாப்பு அணுகுமுறைகள் "கோட்டை பாதுகாப்பு" மாதிரியால் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன, இது இயற்கையை மனித செல்வாக்கிலிருந்து தனித்தனியான தூய்மையான நிலப்பரப்புகளாகக் காணும் காலனித்துவக் கருத்துக்களிலிருந்து உருவானது. இந்த முன்மாதிரி பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளின் உருவாக்கத்திற்கு வழிவகுத்துள்ளது, இவை பெரும்பாலும் இந்த சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளின் வரலாற்று காப்பாளர்களாக இருந்த பழங்குடி மக்கள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களை (IPLCs) விலக்குகின்றன. இந்தியாவின் பாதுகாப்பு பயணம் இந்த உலகளாவிய பதற்றத்தை பிரதிபலிக்கிறது, ஆனால் 2006 ஆம் ஆண்டின் வன உரிமைகள் சட்டம் (FRA) இந்த விலக்கு மாதிரியிலிருந்து குறிப்பிடத்தக்க விலகலைக் குறிக்கிறது. வனவாசி சமூகங்களின் உரிமைகளை சட்டபூர்வமாக அங்கீகரித்து, பாதுகாப்பு ஆட்சியில் அவர்களின் பங்கை நிறுவுவதன் மூலம், FRA மனித உரிமைகளை உயிர்ப்பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்புடன் சமரசம் செய்ய முயற்சிக்கும் ஒரு மாற்று கட்டமைப்பை வழங்குகிறது.
கோட்டை மாதிரி உலகளவில் 10-20 மில்லியன் மக்களை இடம்பெயர்ந்துள்ளது, அவர்கள் பாரம்பரியமாக நிர்வகித்த நிலப்பரப்புகளிலிருந்து சமூகங்களைப் பிரிக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளை உருவாக்குவதன் மூலம்.
இந்தியாவில், இந்த அணுகுமுறை 1972 ஆம் ஆண்டின் வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் மற்றும் புலி திட்டம் (1973) மூலம் முறைப்படுத்தப்பட்டது, இதன் விளைவாக சுமார் 600,000 மக்கள் தங்கள் பாரம்பரிய நிலங்களிலிருந்து இடம்பெயர்ந்தனர்.
2025 ஆம் ஆண்டளவில், இந்தியா 58 புலி காப்பகங்கள் உட்பட 1,134 பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளை அறிவித்துள்ளது, இவை பெரும்பாலும் பழங்குடி உரிமைகளை போதுமான அங்கீகாரம் இல்லாமல் நிறுவப்பட்டுள்ளன.
இந்த அணுகுமுறை இந்த நிலப்பரப்புகளுடனான அவர்களின் வரலாற்று உறவு இருந்தபோதிலும் பாரம்பரிய சமூகங்களை "ஆக்கிரமிப்பாளர்கள்" என குற்றவாளியாக்குகிறது.
காலனித்துவ கண்ணோட்டங்களில் வேரூன்றிய பாதுகாப்பு அறிவியல் ஆதிவாசிகள் மற்றும் பிற வனவாசி சமூகங்களின் பாரம்பரிய சுற்றுச்சூழல் அறிவு அமைப்புகளை குறைத்து மதிப்பிட்டுள்ளது.
உயிரியல் பன்முகத்தன்மை மாநாடு (CBD) 1992 ஆம் ஆண்டு முதல் சரத்து 8(j) மூலம் நாடுகளை பாதுகாப்புக்கு தொடர்புடைய பழங்குடி அறிவு மற்றும் நடைமுறைகளை மதிக்க வலியுறுத்தி வருகிறது.
குன்மிங்-மாண்ட்ரியல் உலகளாவிய உயிர்ப்பன்முகத்தன்மை கட்டமைப்பு (2022) IPLCs மற்றும் அவர்களின் பாரம்பரிய அறிவை பாதுகாப்பு அமலாக்கத்தில் ஒருங்கிணைக்க முயல்கிறது.
ஐக்கிய நாடுகளின் பழங்குடி மக்களின் உரிமைகள் பற்றிய அறிவிப்பு (2007) கலாச்சார மரபுகள் மற்றும் நிறுவனங்களை பராமரிக்க அவர்களின் உரிமைகளை வலியுறுத்துகிறது.
சமீபத்திய முன்னேற்றங்களில் சிபிடியின் சிஓபி-16 உச்சி மாநாட்டில் ஐபிஎல்சிகளுக்கான நிரந்தர துணை அமைப்பின் நிறுவனம் அடங்கும், இது பழங்குடி உரிமைகளுக்கான அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தளத்துடன் ஒரே ஐ.நா. மாநாடாக மாறியுள்ளது.
FRA ஆதிவாசிகள் மற்றும் வனவாசிகள் எதிர்கொண்ட வரலாற்று அநீதியை அங்கீகரிக்கிறது மற்றும் நில பாதுகாப்பை பாதுகாப்புடன் இணைக்கும் சட்ட கட்டமைப்பை நிறுவுகிறது.
இந்த சட்டம் கிராம அளவிலான கிராம சபைகளில் நிறுவன அதிகாரத்தை வழங்குகிறது, வன வளங்களின் ஜனநாயக, பரவலாக்கப்பட்ட ஆளுமையை உருவாக்குகிறது.
FRA 13 வகையான உரிமைகளை அங்கீகரிக்கிறது, உயிர்ப்பன்முகத்தன்மை மற்றும் அறிவுசார் சொத்துரிமைக்கான சமூக உரிமைகள், மற்றும் சமூக வன வளங்களைப் பாதுகாக்கவும் நிர்வகிக்கவும் உரிமைகள் அடங்கும்.
ஆராய்ச்சி FRA தற்போதுள்ள பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகள் உட்பட குறைந்தது 40 மில்லியன் ஹெக்டேர் வனப்பகுதியைப் பாதுகாக்கும் திறன் கொண்டுள்ளதாகக் குறிக்கிறது.
இது சமூக உரிமைகள் மற்றும் உயிர்ப்பன்முகத்தன்மை பாதுகாப்பு இடையேயான உறவை முறையாக அங்கீகரிக்கும் உலகளாவிய மிக முன்னேறிய சட்ட கட்டமைப்புகளில் ஒன்றாகும்.
கோட்டை பாதுகாப்பு மாதிரி, அதன் உலகளாவிய பரவலாக்கம் இருந்தபோதிலும், மனித உரிமைகளை மதிக்கும் அதே வேளையில் பாதுகாப்பு இலக்குகளை அடைவதில் குறிப்பிடத்தக்க வரம்புகளை நிரூபித்துள்ளது. இந்தியாவின் வன உரிமைகள் சட்டம் பழங்குடி சமூகங்களை பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலாக அல்ல, அத்தியாவசிய பங்காளிகளாக அங்கீகரிக்கும் ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய மாற்றை வழங்குகிறது. பாரம்பரிய அறிவு மற்றும் சமூக அடிப்படையிலான ஆளுமையின் பங்கை சட்டப்பூர்வமாக நிறுவுவதன் மூலம், FRA மேலும் சமமான மற்றும் சாத்தியமான மேலும் பயனுள்ள பாதுகாப்பு முடிவுகளுக்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்குகிறது. இருப்பினும், அதன் அமலாக்கம் போட்டி நலன்கள் மற்றும் நிறுவன எதிர்ப்பிலிருந்து சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. பாதுகாப்பின் எதிர்காலம் உரிமை அடிப்படையிலான மற்றும் விலக்கு அணுகுமுறைகளுக்கு இடையிலான இந்த பதற்றத்தை வெற்றிகரமாக வழிநடத்துவதைப் பொறுத்தது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
