← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · December 2025 (16-31)
India has committed to ending child marriage by 2030 through the United Nations Sustainable Development Goals, and while comprehensive strides have been made, significant challenges remain. National Family Health Survey data reveals encouraging progress with child marriage rates declining from 47.4% in 2005-06 to 23.3% in 2019-21. However, in a diverse country of 146 crore population, ground realities reveal varied and uneven progress across states and socio-economic demographics. According to Girls Not Brides, a global partnership, at least nine of the 17 SDGs will not be achieved without ending child marriage, underscoring its interconnection with poverty, education, health, and gender equality. The Union Government's Bal Vivah Mukt Bharat Abhiyan marks renewed commitment, but bridging the gap between policy and practice requires addressing the multi-dimensional factors driving this practice.
Geographic Disparities: The highest child marriage rates among women aged 18 to 29 years are prevalent in West Bengal, Bihar, and Tripura, with states such as Jharkhand, Andhra Pradesh, Assam, Telangana, Madhya Pradesh, and Rajasthan not far behind. This geographic concentration demands targeted interventions addressing regional socio-cultural factors.
Poverty-Marriage Correlation: UN Population Fund analysis of NFHS data demonstrates direct correlation between child marriage and poverty. While 40% of girls from the lowest quintile of household wealth index married before adulthood, only 8% from the highest quintile experienced early marriage, revealing stark economic disparities.
Education as Protective Factor: The correlation between education and child marriage is equally striking. While 48% of girls with no education married below 18 years, only 4% among those with higher education experienced child marriage. Education emerges as the most powerful protective factor against early marriage.
Gender Inequality Dimension: Child marriage reflects and reinforces gender inequality, limiting girls' agency, education completion, economic participation, and decision-making power. Patriarchal norms viewing girls as economic burdens drive families toward early marriage as perceived solution.
Intergenerational Impact: Child marriages lead to poor maternal and child health outcomes, creating intergenerational cycles of poverty, malnutrition, and limited opportunities. Early pregnancy increases maternal mortality risks while compromising children's development.
Prevention of Child Marriage Act Limitations: The Prevention of Child Marriage Act, 2006, serves as flagship legislation, but National Crime Records Bureau figures indicate infrequent application and low conviction rates. Legal deterrence remains ineffective without robust enforcement mechanisms.
POCSO Act Unintended Consequences: Stringent application of the Protection of Children from Sexual Offences Act, providing no leeway for consenting sexual adolescents, has created unintended consequences. Afraid of triggering harsh punishments, many underage girls turn to unregistered, unprofessional help, endangering their health further.
Registration System Weaknesses: Inadequate birth and marriage registration systems enable child marriages to occur without official documentation. Strengthening civil registration is essential for effective legal enforcement and early identification.
Community Resistance: Legal approaches alone cannot overcome deeply entrenched social norms. Communities often view child marriage as cultural tradition rather than rights violation, requiring sustained behaviour change communication beyond punitive measures.
Judicial Capacity Constraints: Overburdened judicial systems, lack of specialized courts, and inadequate training for law enforcement personnel contribute to poor conviction rates and delayed justice, undermining legal deterrence.
Education Infrastructure Investment: The Centre's "Beti Bachao Beti Padhao" campaign must ensure infrastructure including clean toilets, safe public transport, and adequate school facilities keeps girls enrolled. West Bengal's experience, where cash incentives coexist with high child marriage rates, demonstrates that financial support alone is insufficient without addressing barriers to education continuation.
Economic Empowerment Approaches: Addressing poverty requires comprehensive livelihood programmes for families, skill development for adolescent girls, and economic incentives linked to education completion rather than merely enrollment. Economic security reduces pressure for early marriage.
Community-Based Interventions: Engaging community leaders, religious figures, and local governance institutions in behaviour change communication can transform social norms more effectively than top-down approaches. Peer education programmes empowering adolescent girls as change agents show promising results.
Health System Integration: Integrating child marriage prevention into health service delivery, particularly reproductive health and nutrition programmes, enables identification of at-risk girls and provision of support services addressing health consequences of early marriage.
Convergent Implementation: Effective elimination requires convergence across education, health, social welfare, and women and child development ministries. Fragmented implementation across departments reduces programme effectiveness and allows vulnerable girls to fall through gaps.
Ending child marriage in India by 2030 requires acknowledging that the practice is symptomatic of deeper structural inequalities in gender, economy, and social opportunity. While legal frameworks exist and awareness campaigns continue, bridging the gap between policy and practice demands comprehensive approaches addressing poverty, education access, gender norms, and health systems simultaneously. The varied progress across states demonstrates that context-specific strategies responding to local drivers are essential alongside national campaigns. Unless the multiple factors driving child marriage are addressed through convergent, adequately resourced, and sustained interventions, India's SDG commitment will remain aspirational. Every child marriage prevented represents not merely legal compliance but investment in girls' futures, families' wellbeing, and national development potential.
ஐக்கிய நாடுகளின் நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகள் மூலம் 2030-க்குள் குழந்தை திருமணத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர இந்தியா அர்ப்பணித்துள்ளது, விரிவான முன்னேற்றங்கள் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், குறிப்பிடத்தக்க சவால்கள் உள்ளன. தேசிய குடும்ப சுகாதார கணக்கெடுப்பு தரவுகள் குழந்தை திருமண விகிதங்கள் 2005-06-இல் 47.4%-இல் இருந்து 2019-21-இல் 23.3%-ஆக குறைந்துள்ளது என்ற ஊக்கமளிக்கும் முன்னேற்றத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. இருப்பினும், 146 கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட பன்முக நாட்டில், மாநிலங்கள் மற்றும் சமூக-பொருளாதார மக்கள்தொகையியல் முழுவதும் மாறுபட்ட மற்றும் சீரற்ற முன்னேற்றத்தை நில யதார்த்தங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன. உலகளாவிய கூட்டாண்மையான கேர்ள்ஸ் நாட் பிரைட்ஸின் படி, குழந்தை திருமணத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவராமல் 17 நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளில் குறைந்தது ஒன்பது அடையப்படாது, வறுமை, கல்வி, சுகாதாரம் மற்றும் பாலின சமத்துவத்துடன் அதன் ஒன்றோடொன்று இணைப்பை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. மத்திய அரசின் பால் விவாஹ் முக்த் பாரத் அபியான் புதுப்பிக்கப்பட்ட அர்ப்பணிப்பைக் குறிக்கிறது.
புவியியல் வேறுபாடுகள்: 18 முதல் 29 வயது வரையிலான பெண்களிடையே அதிகபட்ச குழந்தை திருமண விகிதங்கள் மேற்கு வங்கம், பீகார் மற்றும் திரிபுராவில் நிலவுகின்றன, ஜார்க்கண்ட், ஆந்திரப் பிரதேசம், அசாம், தெலங்கானா, மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் போன்ற மாநிலங்கள் வெகு தூரத்தில் இல்லை. இந்த புவியியல் செறிவு பிராந்திய சமூக-கலாச்சார காரணிகளை நிவர்த்தி செய்யும் இலக்கு வைக்கப்பட்ட தலையீடுகளைக் கோருகிறது.
வறுமை-திருமண தொடர்பு: என்எஃப்எச்எஸ் தரவுகளின் ஐநா மக்கள்தொகை நிதிய பகுப்பாய்வு குழந்தை திருமணம் மற்றும் வறுமைக்கு இடையிலான நேரடி தொடர்பை நிரூபிக்கிறது. வீட்டுச் செல்வக் குறியீட்டின் மிகக் குறைந்த ஐந்தில் ஒரு பங்கிலிருந்து 40% பெண்கள் வயதுக்கு வருவதற்கு முன் திருமணம் செய்துகொண்டனர், அதிகபட்ச ஐந்தில் ஒரு பங்கிலிருந்து 8% மட்டுமே சீக்கிர திருமணத்தை அனுபவித்தனர்.
பாதுகாப்பு காரணியாக கல்வி: கல்வி மற்றும் குழந்தை திருமணத்திற்கு இடையிலான தொடர்பு சமமாக குறிப்பிடத்தக்கது. கல்வி இல்லாத பெண்களில் 48% 18 வயதுக்கு கீழ் திருமணம் செய்துகொண்டனர், உயர்கல்வி பெற்றவர்களில் 4% மட்டுமே குழந்தை திருமணத்தை அனுபவித்தனர்.
பாலின சமத்துவமின்மை பரிமாணம்: குழந்தை திருமணம் பாலின சமத்துவமின்மையை பிரதிபலிக்கிறது மற்றும் வலுப்படுத்துகிறது, பெண்களின் செயல்திறன், கல்வி நிறைவு, பொருளாதார பங்கேற்பு மற்றும் முடிவெடுக்கும் சக்தியை கட்டுப்படுத்துகிறது.
தலைமுறை இடையே தாக்கம்: குழந்தை திருமணங்கள் மோசமான தாய் மற்றும் குழந்தை சுகாதார விளைவுகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன, வறுமை, ஊட்டச்சத்து குறைபாடு மற்றும் வரையறுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகளின் தலைமுறை இடையேயான சுழற்சிகளை உருவாக்குகின்றன.
குழந்தை திருமணத் தடுப்புச் சட்ட வரம்புகள்: குழந்தை திருமணத் தடுப்புச் சட்டம், 2006 முதன்மை சட்டமாக செயல்படுகிறது, ஆனால் தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகக் குழு எண்ணிக்கைகள் அடிக்கடி பயன்படுத்தாமை மற்றும் குறைந்த தண்டனை விகிதங்களைக் குறிக்கின்றன.
போக்சோ சட்ட திட்டமிடப்படாத விளைவுகள்: சம்மதிக்கும் பாலியல் இளம் பருவத்தினருக்கு எந்த இடமும் வழங்காத குழந்தைகளை பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து பாதுகாக்கும் சட்டத்தின் கடுமையான பயன்பாடு திட்டமிடப்படாத விளைவுகளை உருவாக்கியுள்ளது. கடுமையான தண்டனைகளைத் தூண்டுவதற்கு பயந்து, பல வயது குறைந்த பெண்கள் பதிவு செய்யப்படாத, தொழில்முறை அல்லாத உதவிக்குத் திரும்புகின்றனர், தங்கள் சுகாதாரத்தை மேலும் ஆபத்தில் ஆழ்த்துகின்றனர்.
பதிவு அமைப்பு பலவீனங்கள்: போதுமான பிறப்பு மற்றும் திருமண பதிவு அமைப்புகள் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்கள் இல்லாமல் குழந்தை திருமணங்கள் நடக்க அனுமதிக்கின்றன.
சமூக எதிர்ப்பு: சட்ட அணுகுமுறைகள் மட்டும் ஆழமாக வேரூன்றிய சமூக நெறிமுறைகளை கடக்க முடியாது. சமூகங்கள் பெரும்பாலும் குழந்தை திருமணத்தை உரிமை மீறலாக அல்லாமல் கலாச்சார பாரம்பரியமாக பார்க்கின்றன.
கல்வி உள்கட்டமைப்பு முதலீடு: மத்தியின் "பேட்டி பச்சாவோ பேட்டி படாவோ" பிரசாரம் சுத்தமான கழிவறைகள், பாதுகாப்பான பொதுப் போக்குவரத்து மற்றும் போதுமான பள்ளி வசதிகள் உள்ளிட்ட உள்கட்டமைப்பை உறுதி செய்ய வேண்டும். பண ஊக்கத்தொகைகள் அதிக குழந்தை திருமண விகிதங்களுடன் இணைந்திருக்கும் மேற்கு வங்கத்தின் அனுபவம், கல்வி தொடர்ச்சிக்கான தடைகளை நிவர்த்தி செய்யாமல் நிதி ஆதரவு மட்டும் போதாது என்பதை நிரூபிக்கிறது.
பொருளாதார அதிகாரமளிப்பு அணுகுமுறைகள்: வறுமையை நிவர்த்தி செய்ய குடும்பங்களுக்கான விரிவான வாழ்வாதார திட்டங்கள், இளம் பருவ பெண்களுக்கான திறன் மேம்பாடு மற்றும் வெறும் சேர்க்கையை விட கல்வி நிறைவுடன் இணைக்கப்பட்ட பொருளாதார ஊக்கத்தொகைகள் தேவை.
சமூக அடிப்படையிலான தலையீடுகள்: சமூக தலைவர்கள், மத புள்ளிகள் மற்றும் உள்ளூர் ஆளுமை நிறுவனங்களை நடத்தை மாற்ற தகவல்தொடர்புகளில் ஈடுபடுத்துவது மேல்-கீழ் அணுகுமுறைகளை விட சமூக நெறிமுறைகளை மிகவும் திறம்பட மாற்றும்.
சுகாதார அமைப்பு ஒருங்கிணைப்பு: குழந்தை திருமணத் தடுப்பை சுகாதார சேவை வழங்கலில், குறிப்பாக இனப்பெருக்க சுகாதாரம் மற்றும் ஊட்டச்சத்து திட்டங்களில் ஒருங்கிணைப்பது ஆபத்தில் உள்ள பெண்களை அடையாளம் காண உதவுகிறது.
2030-க்குள் இந்தியாவில் குழந்தை திருமணத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர இந்த நடைமுறை பாலினம், பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக வாய்ப்பில் ஆழமான கட்டமைப்பு சமத்துவமின்மைகளின் அறிகுறியாக இருப்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். சட்ட கட்டமைப்புகள் உள்ளன மற்றும் விழிப்புணர்வு பிரசாரங்கள் தொடர்ந்தாலும், கொள்கை மற்றும் நடைமுறைக்கு இடையிலான இடைவெளியை இணைக்க வறுமை, கல்வி அணுகல், பாலின நெறிமுறைகள் மற்றும் சுகாதார அமைப்புகளை ஒரே நேரத்தில் நிவர்த்தி செய்யும் விரிவான அணுகுமுறைகள் தேவை. குழந்தை திருமணத்தை இயக்கும் பல காரணிகள் ஒன்றிணைந்த, போதுமான வளங்களுடன் கூடிய, நிலையான தலையீடுகள் மூலம் நிவர்த்தி செய்யப்படாவிட்டால், இந்தியாவின் நிலையான வளர்ச்சி இலக்கு அர்ப்பணிப்பு அபிலாஷையாகவே இருக்கும். தடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு குழந்தை திருமணமும் வெறும் சட்ட இணக்கத்தை மட்டுமின்றி பெண்களின் எதிர்காலங்கள், குடும்பங்களின் நல்வாழ்வு மற்றும் தேசிய வளர்ச்சி திறனில் முதலீட்டைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
