← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · November 2024 (16-30)
Insect pollinators form the backbone of global agricultural productivity and nutritional security. More than 75% of food crops, fruits, and flowering plants depend on bees, wasps, beetles, flies, moths, and butterflies for successful harvests. However, these essential pollinators face multiple threats including pesticides, pollution, climate change, and increasingly, infectious diseases worsened by habitat loss. While declining pollinator populations have been well-documented in Europe and North America, data from biodiversity-rich regions like the Indian subcontinent remains scarce, creating an urgent need to understand and address these challenges.
Research has revealed pathogen transmission between managed honey bees and wild pollinators, a process called pathogen spillover and spillback.
Western honey bees (Apis mellifera) often act as viral reservoirs and can infect wild species when they share habitats.
A recent study published in Nature Ecology and Evolution found higher pathogen loads (deformed wing virus and black queen virus) in wild pollinators sharing floral resources with honey bees.
Wild pollinators in shared habitats had pathogen loads 10 times higher than those in separate habitats.
Habitat loss forces different pollinator species into smaller suitable areas, increasing disease transmission risks.
Diverse pollinator-friendly habitats with abundant floral resources reduce pathogen transmission between wild pollinators and managed honey bees.
In India, the Thai sacbrood virus devastated around 90% of Asiatic honey bee (Apis cerana indica) colonies in South India in 1991-1992 and reemerged in Telangana in 2021.
Researchers still don't fully understand how viruses are transmitted between bee populations, highlighting a critical knowledge gap.
Viruses spilling over from managed bees to wild pollinators could mutate and spill back in more virulent forms, threatening both populations.
India hosts more than 700 bee species, including four indigenous honey bees: Asiatic honey bee, giant rock bee (Apis dorsata), dwarf honey bee (Apis florea), and stingless bee (sp. Trigona).
Western honey bees were introduced to India in 1983 to increase honey yields, creating potential competition with native species.
In some areas along migratory routes of managed western honey bees, local bee populations have disappeared entirely.
A study published in Scientific Reports estimated that 40% of bumblebee species in the Indian Himalaya could lose more than 90% of their habitat by 2050.
Local observations in Kolhapur, Maharashtra indicated that after introducing western honey bee colonies, disease decimated indigenous pollinator populations.
The region's honey production plummeted from 8-10 tonnes of forest honey to barely one tonne after the disease outbreak.
Wild bees are often more efficient pollinators than western honey bees, making their protection crucial for agricultural sustainability.
The threats facing insect pollinators represent a significant challenge to global food security and biodiversity. In India, with its rich diversity of native bee species, the situation calls for urgent attention from researchers, policymakers, and farmers alike. The complex interplay between infectious diseases and habitat loss requires integrated approaches to pollinator conservation. By investing in research, creating diverse pollinator-friendly habitats, monitoring disease transmission, and developing targeted conservation strategies, India can protect its pollinator diversity while ensuring sustainable agricultural productivity. The health of these small but mighty creatures is inextricably linked to our own food security and ecological wellbeing.
பூச்சி மகரந்தச்சேர்க்கைகள் உலகளாவிய வேளாண் உற்பத்தித்திறன் மற்றும் ஊட்டச்சத்து பாதுகாப்பின் முதுகெலும்பாக உள்ளன. 75% க்கும் அதிகமான உணவு பயிர்கள், பழங்கள் மற்றும் பூக்கும் தாவரங்கள் வெற்றிகரமான அறுவடைக்கு தேனீக்கள், குளவிகள், வண்டுகள், ஈக்கள், அந்துப்பூச்சிகள் மற்றும் வண்ணத்துப்பூச்சிகளை நம்பியுள்ளன. இருப்பினும், இந்த அத்தியாவசிய மகரந்தச்சேர்க்கைகள் பூச்சிக்கொல்லிகள், மாசுபாடு, காலநிலை மாற்றம், மற்றும் அதிகரித்து வரும் தொற்று நோய்கள் உள்ளிட்ட பல அச்சுறுத்தல்களை எதிர்கொள்கின்றன, இவை வாழ்விட இழப்பால் மோசமடைகின்றன. ஐரோப்பா மற்றும் வட அமெரிக்காவில் குறைந்து வரும் மகரந்தச்சேர்க்கைகளின் எண்ணிக்கை நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ள நிலையில், இந்திய துணைக்கண்டம் போன்ற உயிர்ப்பன்முகத்தன்மை மிக்க பகுதிகளிலிருந்து தரவுகள் குறைவாகவே உள்ளன, இந்த சவால்களைப் புரிந்துகொண்டு அவற்றை எதிர்கொள்ள அவசர தேவை உள்ளது.
வளர்க்கப்படும் தேனீக்கள் மற்றும் காட்டு மகரந்தச்சேர்க்கைகளுக்கு இடையே நோய்க்கிருமிகள் பரவுவதை ஆராய்ச்சி வெளிப்படுத்தியுள்ளது, இதை நோய்க்கிருமி ஸ்பில்ஓவர் மற்றும் ஸ்பில்பேக் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
மேற்கத்திய தேனீக்கள் (ஏபிஸ் மெலிஃபெரா) பெரும்பாலும் வைரஸ் தேக்கங்களாக செயல்பட்டு, வாழ்விடங்களைப் பகிரும்போது காட்டு இனங்களைத் தொற்றக்கூடும்.
நேச்சர் எகாலஜி அன்ட் எவொலுஷன் இதழில் வெளியிடப்பட்ட சமீபத்திய ஆய்வில், தேனீக்களுடன் மலர் வளங்களைப் பகிரும் காட்டு மகரந்தச்சேர்க்கைகளில் அதிக நோய்க்கிருமி சுமைகள் (உருக்குலைந்த இறக்கை வைரஸ் மற்றும் கருப்பு ராணி வைரஸ்) காணப்பட்டன.
பகிரப்பட்ட வாழ்விடங்களில் உள்ள காட்டு மகரந்தச்சேர்க்கைகளில், தனி வாழ்விடங்களில் உள்ளவற்றை விட 10 மடங்கு அதிக நோய்க்கிருமி சுமைகள் இருந்தன.
வாழ்விட இழப்பு பல்வேறு மகரந்தச்சேர்க்கை இனங்களை சிறிய பொருத்தமான பகுதிகளுக்குள் நெருக்குகிறது, இது நோய் பரவும் ஆபத்தை அதிகரிக்கிறது.
நிறைய மலர் வளங்களுடன் கூடிய பல்வேறு மகரந்தச்சேர்க்கைக்கு உகந்த வாழ்விடங்கள், காட்டு மகரந்தச்சேர்க்கைகள் மற்றும் வளர்க்கப்பட்ட மேற்கத்திய தேனீக்களுக்கு இடையே நோய்க்கிருமிகள் பரவுவதைக் குறைக்கின்றன.
இந்தியாவில், தாய் சாக்பிரூட் வைரஸ் 1991-1992ல் தென்னிந்தியாவில் ஆசிய தேனீ (ஏபிஸ் செரானா இண்டிகா) காலனிகளில் சுமார் 90% ஐ அழித்தது மற்றும் 2021இல் தெலுங்கானாவில் மீண்டும் தோன்றியது.
தேனீ இனங்களுக்கிடையே வைரஸ்கள் எவ்வாறு பரவுகின்றன என்பதை ஆராய்ச்சியாளர்கள் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை, இது ஒரு முக்கியமான அறிவு இடைவெளியை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
வளர்க்கப்பட்ட தேனீக்களிலிருந்து காட்டு மகரந்தச்சேர்க்கைகளுக்கு பரவும் வைரஸ்கள் உருமாறி, அதிக தீவிரமான வடிவங்களில் திரும்பி பரவி, இரண்டு இனங்களையும் அச்சுறுத்தலாம்.
இந்தியாவில் 700க்கும் மேற்பட்ட தேனீ இனங்கள் உள்ளன, இதில் நான்கு உள்நாட்டு தேனீக்கள் அடங்கும்: ஆசிய தேனீ, ராட்சத பாறை தேனீ (ஏபிஸ் டோர்சேட்டா), குள்ள தேனீ (ஏபிஸ் ஃப்ளோரியா), மற்றும் கொடுக்கு இல்லாத தேனீ (ட்ரிகோனா).
தேன் உற்பத்தியை அதிகரிக்க மேற்கத்திய தேனீக்கள் 1983ல் இந்தியாவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன, இது உள்நாட்டு இனங்களுடன் போட்டியை உருவாக்கியது.
வளர்க்கப்பட்ட மேற்கத்திய தேனீக்களின் இடம்பெயர்வு பாதைகளில் உள்ள சில பகுதிகளில், உள்ளூர் தேனீ இனங்கள் முற்றிலுமாக மறைந்துவிட்டன.
சயன்டிபிக் ரிப்போர்ட்ஸில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு ஆய்வின்படி, இந்திய இமயமலையில் உள்ள பம்பிள்பீ இனங்களில் 40% 2050க்குள் தங்கள் வாழ்விடத்தில் 90% க்கும் அதிகமானவற்றை இழக்கக்கூடும்.
கொல்ஹாபூர், மகாராஷ்டிராவில் உள்ளூர் அவதானிப்புகளின்படி, மேற்கத்திய தேனீ காலனிகளை அறிமுகப்படுத்திய பிறகு, நோய் உள்நாட்டு மகரந்தச்சேர்க்கை இனங்களை அழித்தது.
நோய் பரவலுக்குப் பிறகு, அப்பகுதியின் தேன் உற்பத்தி 8-10 டன் காட்டுத் தேனிலிருந்து வெறும் ஒரு டன்னாக வீழ்ச்சியடைந்தது.
காட்டு தேனீக்கள் பெரும்பாலும் மேற்கத்திய தேனீக்களை விட அதிக திறமையான மகரந்தச்சேர்க்கைகள், இது வேளாண் நிலைத்தன்மைக்கு அவற்றின் பாதுகாப்பை முக்கியமாக்குகிறது.
பூச்சி மகரந்தச்சேர்க்கைகள் எதிர்கொள்ளும் அச்சுறுத்தல்கள் உலக உணவு பாதுகாப்பு மற்றும் உயிர்ப்பன்முகத்தன்மைக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சவாலாக உள்ளது. உள்நாட்டு தேனீ இனங்களின் பன்முகத்தன்மை நிறைந்த இந்தியாவில், இந்த நிலைமை ஆராய்ச்சியாளர்கள், கொள்கை வகுப்பாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் ஆகியோரிடமிருந்து அவசர கவனத்தை கோருகிறது. தொற்று நோய்கள் மற்றும் வாழ்விட இழப்பிற்கு இடையேயான சிக்கலான தொடர்பு மகரந்தச்சேர்க்கை பாதுகாப்புக்கு ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறைகளை வேண்டுகிறது. ஆராய்ச்சியில் முதலீடு செய்வதன் மூலமும், பல்வேறு மகரந்தச்சேர்க்கைக்கு உகந்த வாழ்விடங்களை உருவாக்குவதன் மூலமும், நோய் பரவலைக் கண்காணிப்பதன் மூலமும், இலக்கு வைக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு உத்திகளை உருவாக்குவதன் மூலமும், இந்தியா தனது மகரந்தச்சேர்க்கை பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாத்து, நிலையான வேளாண் உற்பத்தித்திறனை உறுதி செய்ய முடியும். இந்த சிறிய ஆனால் சக்திவாய்ந்த உயிரினங்களின் ஆரோக்கியம் நமது சொந்த உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் நலனுடன் பிரிக்க முடியாத வகையில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
