← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · February 2025 (16-28)
India's commitment to climate action under the Paris Agreement includes reducing emissions intensity by 45% by 2030 and achieving 50% electricity from non-fossil sources. However, as thermal power continues to dominate India's energy landscape, a significant disparity exists between states that produce electricity from thermal sources and those that consume it. This imbalance creates environmental and economic inequities that require policy intervention. Coal-rich states that host thermal power plants bear the pollution burden while receiving minimal benefits, exemplifying a modern resource curse that demands a more equitable compensation framework.
States with high thermal power generation such as Tripura (96.96%), Bihar (95.57%), Chhattisgarh (94.35%), and Jharkhand (92.69%) face disproportionate environmental degradation including air pollution, water contamination, and land degradation.
According to NITI Aayog, India accounts for 20,794.36 kg of carbon emissions from electricity generation, with coal alone contributing to 73.08% of electricity production.
Net electricity exporting states like Chhattisgarh (535.29 MW), Madhya Pradesh (379.19 MW), and Odisha (95.40 MW) bear the environmental costs while importing states like Gujarat (528.17 MW) and Maharashtra (187.50 MW) enjoy cleaner environments.
The ecological footprint extends beyond immediate pollution to include long-term climate impacts, health consequences for local populations, and reduced agricultural productivity in these regions.
Coal-rich states like Odisha (with 94.52 billion tonnes of coal reserves) power India's development but remain economically disadvantaged with lower per capita electricity consumption than consuming states.
Constitutional restrictions prevent producer states from levying taxes on electricity generation, limiting their ability to capture economic value from their resources.
The Ministry of Power's October 2023 directive explicitly prohibits state governments from imposing additional taxes on electricity generation, reinforcing this economic disadvantage.
Current compensation mechanisms, such as Corporate Social Responsibility (CSR) spending by power companies, are inadequate to address the full scope of environmental and social costs.
The exemption of electricity from GST further disadvantages producing states, as tax revenue accrues primarily to consuming states through electricity duty on sales.
Constitutional amendments could enable producer states to levy generation taxes on thermal power, creating a direct fiscal linkage between environmental costs and economic benefits.
The Union government could institute a central generation tax with proceeds distributed to producing states based on their contribution and pollution burden.
The Finance Commission framework offers another avenue, building on precedents set by previous commissions that incorporated environmental criteria in horizontal devolution formulas.
A dedicated environmental compensation fund could be established, transferring resources from consuming to producing states proportionate to interstate electricity flows.
Integration of environmental costs into electricity pricing through a "green surcharge" would internalize externalities while generating resources for affected regions.
The current system, where thermal power producing states bear environmental costs while consuming states enjoy the benefits, represents a fundamental inequity in India's energy framework. As India pursues its climate commitments, addressing this imbalance becomes not just an economic necessity but an environmental and ethical imperative. Implementing robust compensatory mechanisms would align with principles of cooperative federalism, environmental justice, and sustainable development. The Sixteenth Finance Commission has a unique opportunity to develop a fiscal roadmap that recognizes and remedies these disparities, ensuring that India's energy transition doesn't leave behind the states powering its growth.
பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தின் கீழ் காலநிலை நடவடிக்கைக்கான இந்தியாவின் உறுதிப்பாடு 2030க்குள் உமிழ்வு தீவிரத்தை 45% குறைப்பது மற்றும் 50% மின்சாரத்தை புதையா எரிபொருள் ஆதாரங்களிலிருந்து பெறுவது ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. இருப்பினும், அனல் மின்சாரம் தொடர்ந்து இந்தியாவின் ஆற்றல் களத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நிலையில், அனல் ஆதாரங்களிலிருந்து மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யும் மாநிலங்களுக்கும் அதை நுகரும் மாநிலங்களுக்கும் இடையே குறிப்பிடத்தக்க ஏற்றத்தாழ்வு நிலவுகிறது. இந்த சமநிலையின்மை கொள்கை தலையீடு தேவைப்படும் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்குகிறது. அனல் மின் நிலையங்களை கொண்டுள்ள நிலக்கரி வளம் நிறைந்த மாநிலங்கள் குறைந்தபட்ச நன்மைகளைப் பெறும் அதே வேளையில் மாசுபாடு சுமையை தாங்குகின்றன, இது ஒரு சமமான இழப்பீட்டு கட்டமைப்பை கோரும் நவீன வள சாபத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
திரிபுரா (96.96%), பீகார் (95.57%), சத்தீஸ்கர் (94.35%), மற்றும் ஜார்கண்ட் (92.69%) போன்ற அதிக அனல் மின் உற்பத்தி கொண்ட மாநிலங்கள் காற்று மாசுபாடு, நீர் மாசுபாடு, மற்றும் நிலச் சீரழிவு உட்பட விகிதாசாரமற்ற சுற்றுச்சூழல் சீரழிவை எதிர்கொள்கின்றன.
நிதி ஆயோக்கின் படி, இந்தியா மின் உற்பத்தியில் இருந்து 20,794.36 கிலோ கார்பன் உமிழ்வுகளுக்கு பொறுப்பாகிறது, நிலக்கரி மட்டும் மின் உற்பத்தியில் 73.08% பங்களிக்கிறது.
சத்தீஸ்கர் (535.29 மெகாவாட்), மத்திய பிரதேசம் (379.19 மெகாவாட்), மற்றும் ஒடிசா (95.40 மெகாவாட்) போன்ற நிகர மின்சார ஏற்றுமதி மாநிலங்கள் சுற்றுச்சூழல் செலவுகளை ஏற்கும் அதே வேளையில் குஜராத் (528.17 மெகாவாட்) மற்றும் மகாராஷ்டிரா (187.50 மெகாவாட்) போன்ற இறக்குமதி மாநிலங்கள் சுத்தமான சூழலை அனுபவிக்கின்றன.
சுற்றுச்சூழல் தடம் உடனடி மாசுபாட்டுக்கு அப்பால் நீண்ட கால காலநிலை தாக்கங்கள், உள்ளூர் மக்களுக்கான சுகாதார விளைவுகள், மற்றும் இந்த பகுதிகளில் விவசாய உற்பத்தித்திறன் குறைவு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது.
ஒடிசா (94.52 பில்லியன் டன் நிலக்கரி இருப்பு கொண்டது) போன்ற நிலக்கரி வளம் நிறைந்த மாநிலங்கள் இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு ஆற்றல் அளித்தாலும், நுகரும் மாநிலங்களை விட குறைவான தனிநபர் மின் நுகர்வுடன் பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கியதாக உள்ளன.
அரசியலமைப்பு கட்டுப்பாடுகள் உற்பத்தி மாநிலங்கள் மின் உற்பத்தியில் வரிகளை விதிப்பதைத் தடுக்கிறது, அவர்களின் வளங்களிலிருந்து பொருளாதார மதிப்பைப் பெறும் திறனை மட்டுப்படுத்துகிறது.
அக்டோபர் 2023ல் மின்சக்தி அமைச்சகத்தின் உத்தரவு மின் உற்பத்தியில் கூடுதல் வரிகளை விதிப்பதிலிருந்து மாநில அரசுகளைத் தடைசெய்கிறது, இது இந்த பொருளாதார சாதகமின்மையை வலுப்படுத்துகிறது.
மின் நிறுவனங்களின் கார்ப்பரேட் சமூக பொறுப்பு (CSR) செலவினம் போன்ற தற்போதைய இழப்பீட்டு வழிமுறைகள், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூக செலவுகளின் முழு அளவை நிவர்த்தி செய்ய போதுமானதாக இல்லை.
மின்சாரத்தை GST இலிருந்து விலக்கு அளிப்பது உற்பத்தி மாநிலங்களுக்கு மேலும் பாதகமாக அமைகிறது, ஏனெனில் வரி வருவாய் விற்பனை மீதான மின் கட்டணம் மூலம் முதன்மையாக நுகரும் மாநிலங்களுக்கு சேர்கிறது.
அரசியலமைப்பு திருத்தங்கள் உற்பத்தி மாநிலங்களை அனல் மின் உற்பத்தியில் உற்பத்தி வரிகளை விதிக்க இயலச்செய்யலாம், சுற்றுச்சூழல் செலவுகள் மற்றும் பொருளாதார நன்மைகளுக்கு இடையே நேரடி நிதி தொடர்பை உருவாக்குகிறது.
மத்திய அரசு ஒரு மைய உற்பத்தி வரியை நிறுவலாம், அதன் வருவாய் உற்பத்தி மாநிலங்களின் பங்களிப்பு மற்றும் மாசு சுமையின் அடிப்படையில் பகிர்ந்தளிக்கப்படும்.
நிதி ஆணைய கட்டமைப்பு மற்றொரு வழியை வழங்குகிறது, கிடைமட்ட பகிர்வு சூத்திரங்களில் சுற்றுச்சூழல் அளவுகோல்களை உள்ளடக்கிய முந்தைய ஆணையங்களால் அமைக்கப்பட்ட முன்னுதாரணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
ஒரு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட சுற்றுச்சூழல் இழப்பீட்டு நிதியை நிறுவலாம், மாநிலங்களுக்கிடையேயான மின் ஓட்டங்களுக்கு விகிதாசாரமாக நுகரும் மாநிலங்களிலிருந்து உற்பத்தி மாநிலங்களுக்கு வளங்களை மாற்றுகிறது.
"பசுமை கூடுதல் கட்டணம்" மூலம் மின் விலையில் சுற்றுச்சூழல் செலவுகளை ஒருங்கிணைப்பது வெளிப்புற விளைவுகளை உள்ளேயே கொண்டு வரும் அதே வேளையில் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்கு வளங்களை உருவாக்கும்.
அனல் மின் உற்பத்தி செய்யும் மாநிலங்கள் சுற்றுச்சூழல் செலவுகளை ஏற்கும் அதே வேளையில் நுகரும் மாநிலங்கள் நன்மைகளை அனுபவிக்கும் தற்போதைய அமைப்பு, இந்தியாவின் ஆற்றல் கட்டமைப்பில் ஒரு அடிப்படை சமத்துவமின்மையை குறிக்கிறது. இந்தியா தனது காலநிலை உறுதிப்பாடுகளை நோக்கி செயல்படும் நிலையில், இந்த சமநிலையின்மையை நிவர்த்தி செய்வது வெறும் பொருளாதார அவசியம் மட்டுமல்ல, ஒரு சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நெறிமுறை கட்டாயமாகும். வலுவான இழப்பீட்டு வழிமுறைகளை செயல்படுத்துவது கூட்டுறவு கூட்டாட்சி, சுற்றுச்சூழல் நீதி, மற்றும் நிலையான வளர்ச்சி கோட்பாடுகளுடன் ஒத்துப்போகும். பதினாறாவது நிதி ஆணையத்திற்கு இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளை அங்கீகரித்து நிவர்த்தி செய்யும் ஒரு நிதி வரைபடத்தை உருவாக்க ஒரு தனித்துவமான வாய்ப்பு உள்ளது, இதன் மூலம் இந்தியாவின் ஆற்றல் மாற்றம் அதன் வளர்ச்சிக்கு ஆற்றல் அளிக்கும் மாநிலங்களை விட்டுவிடாமல் இருப்பதை உறுதி செய்கிறது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
