← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · January 2026 (16-31)
Nearly six years after the 2019 amendments to the Arbitration and Conciliation Act, 1996, the Union government is yet to constitute the Arbitration Council of India, envisaged as the central regulatory and promotional body for institutional arbitration. This delay, coupled with persistent concerns about institutional independence and quality standards, has significantly impeded India's aspirations to become a preferred global destination for commercial dispute resolution. The Justice B.N. Srikrishna Committee report highlighted that the continued dominance of ad hoc arbitration in India stems from strong preference for procedural autonomy and persistent scepticism towards domestic arbitral institutions regarding their independence and administrative competence.
The Arbitration Council of India was proposed to be headed by a Chairperson appointed by the Union government in consultation with the Chief Justice of India, who could be a former Supreme Court judge or eminent arbitration expert.
Most ACI members are either nominated or appointed by the Union government, raising serious concerns about institutional impartiality given that the government remains the single largest litigant in India.
Experts have cautioned that a government-dominated arbitration regulator with powers to grade institutions, accredit arbitrators, and advise on policy finds little precedent in arbitration-friendly jurisdictions like Singapore and Hong Kong.
The 2019 amendments empower the ACI to accredit an unlimited number of arbitral institutions, a feature that could dilute quality standards and place significant administrative demands on the Council.
The exclusion of foreign legal professionals from the pool of qualified arbitrators could further undermine India's attractiveness as a seat of arbitration for international parties seeking neutral dispute resolution mechanisms.
The draft Arbitration and Conciliation Amendment Bill, 2024 released in October introduces a revised definition of arbitral institution as a body conducting arbitration proceedings under its aegis in accordance with its own procedural rules.
This marks a departure from 2019 amendments which required institutions to be formally designated by the Supreme Court or High Court as arbitral institutions before they could function.
The Bill proposes expanding arbitral institutions' role by vesting them with powers currently lying exclusively with courts, including authority to extend time limits for making awards.
Arbitral institutions would gain power to reduce arbitrators' fees where delays are attributable to the tribunal and authority to substitute arbitrators when necessary.
A new Section 9-A would allow parties to seek interim measures from an emergency arbitrator once proceedings commence but before the arbitral tribunal is constituted.
The draft Bill seeks to limit courts' power to grant interim measures to the period before arbitration commences or after the award is rendered, reducing judicial intervention significantly.
The proposed amendment to Section 9(2) would require the 90-day period for commencing arbitration to begin from the date of filing interim relief application rather than from court order date.
Bridging the trust deficit requires ensuring genuine institutional independence through transparent appointment mechanisms and operational autonomy from government influence in regulatory functions.
India should consider adopting the Singapore and Hong Kong model of centralised arbitral institutions with established credibility rather than attempting to regulate multiple institutions through a government-dominated body.
Permitting foreign legal professionals to serve as arbitrators would enhance international confidence and attract cross-border disputes to Indian arbitration seats while improving overall quality standards.
India's arbitration ecosystem stands at a critical crossroads requiring urgent reforms to realize its potential as a global arbitration hub. The prolonged delay in constituting the ACI and unresolved concerns about institutional independence continue to undermine confidence in domestic arbitration mechanisms. The 2024 draft Bill offers promising reforms to reduce judicial intervention and strengthen institutional arbitration, but fundamental questions about regulatory independence remain unaddressed. Success requires balancing government oversight with genuine institutional autonomy, permitting international participation, and building credible institutions that can rival established global arbitration bodies through demonstrated competence and impartiality.
நடுவர் மன்றம் மற்றும் சமரசச் சட்டம், 1996-க்கான 2019 திருத்தங்களுக்குப் பிறகு கிட்டத்தட்ட ஆறு ஆண்டுகள் கடந்தும், நிறுவன நடுவர் மன்றத்திற்கான மைய ஒழுங்குமுறை மற்றும் ஊக்குவிப்பு அமைப்பாக கருதப்படும் இந்திய நடுவர் மன்றத்தை மத்திய அரசு இன்னும் அமைக்கவில்லை. இந்த தாமதம், நிறுவன சுதந்திரம் மற்றும் தரத் தரநிலைகள் குறித்த தொடர்ச்சியான கவலைகளுடன் சேர்ந்து, வணிக தகராறு தீர்வுக்கான விரும்பத்தக்க உலகளாவிய இலக்காக மாற இந்தியாவின் அபிலாஷைகளை கணிசமாக தடுத்துள்ளது. நீதிபதி பி.என். ஸ்ரீகிருஷ்ணா குழு அறிக்கை, இந்தியாவில் தற்காலிக நடுவர் மன்றத்தின் தொடர்ச்சியான ஆதிக்கம் நடைமுறை சுயாட்சிக்கான வலுவான விருப்பம் மற்றும் உள்நாட்டு நடுவர் நிறுவனங்கள் மீதான சுதந்திரம் மற்றும் நிர்வாக திறன் குறித்த தொடர்ச்சியான சந்தேகத்திலிருந்து உருவாகிறது என்று எடுத்துக்காட்டியது.
இந்திய நடுவர் மன்றம் இந்திய தலைமை நீதிபதியுடன் கலந்தாலோசித்து மத்திய அரசால் நியமிக்கப்படும் தலைவரால் வழிநடத்தப்படும் என்று முன்மொழியப்பட்டது, அவர் முன்னாள் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாகவோ அல்லது புகழ்பெற்ற நடுவர் மன்ற நிபுணராகவோ இருக்கலாம்.
பெரும்பாலான ACI உறுப்பினர்கள் மத்திய அரசால் நியமிக்கப்படுகிறார்கள் அல்லது நியமிக்கப்படுகிறார்கள், இது இந்தியாவில் அரசாங்கம் தனிப்பெரும் வழக்காடியாக இருப்பதால் நிறுவன நடுநிலைமை குறித்த தீவிர கவலைகளை எழுப்புகிறது.
நிறுவனங்களை தரப்படுத்தவும், நடுவர்களை அங்கீகரிக்கவும், கொள்கை குறித்து ஆலோசனை வழங்கவும் அதிகாரங்களைக் கொண்ட அரசாங்க ஆதிக்கமுள்ள நடுவர் மன்ற ஒழுங்குமுறையாளர் சிங்கப்பூர் மற்றும் ஹாங்காங் போன்ற நடுவர் மன்ற நட்பு அதிகார வரம்புகளில் முன்மாதிரி இல்லை என்று நிபுணர்கள் எச்சரித்துள்ளனர்.
2019 திருத்தங்கள் ACI-க்கு வரம்பற்ற எண்ணிக்கையிலான நடுவர் நிறுவனங்களை அங்கீகரிக்க அதிகாரம் அளிக்கின்றன, இது தரத் தரநிலைகளை நீர்த்துப்போகச் செய்யலாம் மற்றும் மன்றத்தின் மீது குறிப்பிடத்தக்க நிர்வாக கோரிக்கைகளை வைக்கலாம்.
தகுதியான நடுவர்களின் குழுவிலிருந்து வெளிநாட்டு சட்ட வல்லுநர்களை விலக்குவது நடுநிலையான தகராறு தீர்வு வழிமுறைகளை நாடும் சர்வதேச தரப்பினருக்கு நடுவர் மன்ற இருக்கையாக இந்தியாவின் கவர்ச்சியை மேலும் குறைக்கக்கூடும்.
அக்டோபர் 2024-ல் வெளியிடப்பட்ட வரைவு நடுவர் மன்றம் மற்றும் சமரசம் திருத்த மசோதா, 2024 நடுவர் நிறுவனத்தின் திருத்தப்பட்ட வரையறையை அறிமுகப்படுத்துகிறது, இது தனது சொந்த நடைமுறை விதிகளின்படி தனது ஆதரவின் கீழ் நடுவர் மன்ற நடவடிக்கைகளை நடத்தும் அமைப்பாகும்.
இது 2019 திருத்தங்களிலிருந்து விலகலைக் குறிக்கிறது, அவை நிறுவனங்கள் செயல்படுவதற்கு முன்பு உச்ச நீதிமன்றம் அல்லது உயர் நீதிமன்றத்தால் நடுவர் நிறுவனங்களாக முறையாக நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்று தேவைப்படுத்தின.
தீர்ப்புகளை வழங்குவதற்கான கால வரம்புகளை நீட்டிக்கும் அதிகாரம் உட்பட, தற்போது நீதிமன்றங்களுக்கு மட்டுமே உள்ள அதிகாரங்களை நடுவர் நிறுவனங்களுக்கு வழங்குவதன் மூலம் அவற்றின் பங்கை விரிவுபடுத்த மசோதா முன்மொழிகிறது.
தாமதங்கள் தீர்ப்பாயத்தால் ஏற்படும்போது நடுவர்களின் கட்டணங்களைக் குறைக்கும் அதிகாரமும் தேவைப்படும்போது நடுவர்களை மாற்றும் அதிகாரமும் நடுவர் நிறுவனங்களுக்கு கிடைக்கும்.
புதிய பிரிவு 9-A நடவடிக்கைகள் தொடங்கிய பின்னர் ஆனால் நடுவர் தீர்ப்பாயம் அமைக்கப்படுவதற்கு முன்பு அவசர நடுவரிடம் இடைக்கால நடவடிக்கைகளை நாட தரப்பினருக்கு அனுமதிக்கும்.
நடுவர் மன்றம் தொடங்குவதற்கு முன் அல்லது தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பிறகு இடைக்கால நடவடிக்கைகளை வழங்கும் நீதிமன்றங்களின் அதிகாரத்தை வரைவு மசோதா கட்டுப்படுத்த முயல்கிறது, நீதித்துறை தலையீட்டை கணிசமாக குறைக்கிறது.
பிரிவு 9(2)-க்கான முன்மொழியப்பட்ட திருத்தம் நடுவர் மன்றத்தைத் தொடங்குவதற்கான 90 நாள் காலம் நீதிமன்ற உத்தரவு தேதியிலிருந்து அல்லாமல் இடைக்கால நிவாரண விண்ணப்பம் தாக்கல் செய்யப்பட்ட தேதியிலிருந்து தொடங்க வேண்டும் என்று தேவைப்படுத்தும்.
நம்பிக்கை பற்றாக்குறையை நிவர்த்தி செய்வதற்கு ஒழுங்குமுறை செயல்பாடுகளில் அரசாங்க செல்வாக்கிலிருந்து வெளிப்படையான நியமன வழிமுறைகள் மற்றும் செயல்பாட்டு சுயாட்சி மூலம் உண்மையான நிறுவன சுதந்திரத்தை உறுதி செய்வது அவசியம்.
பல நிறுவனங்களை அரசாங்க ஆதிக்கமுள்ள அமைப்பு மூலம் ஒழுங்குபடுத்த முயற்சிப்பதை விட நிறுவப்பட்ட நம்பகத்தன்மை கொண்ட மையப்படுத்தப்பட்ட நடுவர் நிறுவனங்களின் சிங்கப்பூர் மற்றும் ஹாங்காங் மாதிரியை இந்தியா பின்பற்றுவதை பரிசீலிக்க வேண்டும்.
வெளிநாட்டு சட்ட வல்லுநர்கள் நடுவர்களாக பணியாற்ற அனுமதிப்பது சர்வதேச நம்பிக்கையை மேம்படுத்தும் மற்றும் ஒட்டுமொத்த தரத் தரநிலைகளை மேம்படுத்தும் அதே வேளையில் எல்லை தாண்டிய தகராறுகளை இந்திய நடுவர் மன்ற இருக்கைகளுக்கு ஈர்க்கும்.
இந்தியாவின் நடுவர் மன்ற சுற்றுச்சூழல் அமைப்பு உலகளாவிய நடுவர் மன்ற மையமாக அதன் திறனை உணர அவசர சீர்திருத்தங்கள் தேவைப்படும் முக்கியமான நெருக்கடியில் உள்ளது. ACI-ஐ அமைப்பதில் நீடித்த தாமதம் மற்றும் நிறுவன சுதந்திரம் குறித்த தீர்க்கப்படாத கவலைகள் உள்நாட்டு நடுவர் மன்ற வழிமுறைகள் மீதான நம்பிக்கையை தொடர்ந்து குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகின்றன. 2024 வரைவு மசோதா நீதித்துறை தலையீட்டைக் குறைக்கவும் நிறுவன நடுவர் மன்றத்தை வலுப்படுத்தவும் நம்பிக்கைக்குரிய சீர்திருத்தங்களை வழங்குகிறது, ஆனால் ஒழுங்குமுறை சுதந்திரம் குறித்த அடிப்படை கேள்விகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன. வெற்றிக்கு அரசாங்க மேற்பார்வையை உண்மையான நிறுவன சுயாட்சியுடன் சமநிலைப்படுத்துதல், சர்வதேச பங்கேற்பை அனுமதித்தல், மற்றும் நிரூபிக்கப்பட்ட திறன் மற்றும் நடுநிலைமை மூலம் நிறுவப்பட்ட உலகளாவிய நடுவர் மன்ற அமைப்புகளுக்கு போட்டியிடக்கூடிய நம்பகமான நிறுவனங்களை கட்டியெழுப்புதல் ஆகியவை தேவை.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
