← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · January 2026 (16-31)
It has been a decade since the Juvenile Justice (Care and Protection of Children) Act, 2015 came into force, altering the juvenile justice landscape by introducing the transfer system. A Private Member's Bill introduced in Parliament in December 2025 seeks to amend the Act by lowering the age threshold from 16 to 14 years for children accused of heinous offences carrying minimum punishment of seven years imprisonment or more. If enacted, this will permit 14 to 15 year olds to potentially be exposed to adult criminal trial processes and prison, further eroding principles of care, rehabilitation and reintegration while prioritising retribution. The Indian juvenile justice system is premised on the philosophy that children are developmentally different from adults and are amenable to reform through appropriate interventions.
Under the current transfer system, 16 to 18 year olds accused of heinous offences undergo preliminary assessment by the Juvenile Justice Board to determine whether they should be tried as adults based on mental capacity and ability to understand consequences.
This change introduced after the Delhi gang rape case 2012 was not supported either by empirical evidence or by the Parliamentary Standing Committee which found it contrary to domestic and international juvenile justice standards.
Evidence is now emerging that the transfer system is fraught with arbitrariness, procedural complexity and confusion, shifting attention away from developmental stages and lived circumstances towards abstract notions of blame.
No scientifically validated tools exist that can determine if a child has adult-level capacities to commit a crime or retrospectively assess their mental capacity at the time of the alleged offence accurately.
Assessments have turned on considerations bearing little relationship to developmental capacity, such as whether the child knew the act was wrong, appeared fearful during arrest, or could describe possible consequences of their actions.
According to National Crime Records Bureau statistics, in 2023, 31,365 cases were registered against Children in Conflict with Law, constituting merely 0.5% of all crimes registered that year nationally.
Of the 40,036 children apprehended in 2023, 79% comprising 31,610 were between ages 16 to 18 years, with those aged between 12 and 16 constituting only the remaining 21% comprising 8,426 children.
The NCRB data directly contradicts any claim that younger adolescents specifically those between 14 to 16 years are the driving force behind an increase in serious crime requiring harsher legislative response.
Many cases involving adolescents arise from structural vulnerability and inequalities, with many children in conflict with law simultaneously being children in need of care and protection.
Their contact with the justice system often reflects unmet welfare obligations rather than inherent criminality, making punitive approaches fundamentally misguided and counterproductive to societal safety goals.
Exposure to adult criminal processes carries serious consequences for children including interrupted schooling, stunted cognitive development, stigma from criminal proceedings, and lasting psychological strain from prolonged justice system engagement.
Evidence indicates children are still illegally detained in police stations and placed in adult prisons contrary to statutory safeguards, highlighting systemic failures requiring accountability rather than lowering age thresholds.
Similarly placed children face starkly different outcomes resulting from personal circumstances, assessment processes, and subjective JJB decisions rather than their actual conduct, creating discriminatory outcomes.
The answer lies not in withdrawing protection but in investing in strengthening institutions and communities meant to support children before harm occurs through early intervention mechanisms.
Strengthening family support systems, education access, mental health services, and systemic changes addressing root causes of juvenile offending would serve both child welfare and public safety more effectively.
The proposal to lower the age threshold for trying children as adults represents a fundamentally flawed approach that prioritises retribution over rehabilitation. Legislative attempts at blurring the distinction between adolescence and adulthood undermine foundational child rights principles including best interests and equality before law. Expanding the transfer mechanism to children as young as 14 risks institutionalising arbitrariness at an earlier and more vulnerable stage of childhood. Recasting systemic failures as justification for harsher treatment of children in conflict with law does not solve the problem but merely transfers consequences onto those least equipped to bear them. The focus must shift from fixing the child to fixing the system through preventive interventions and institutional strengthening.
சிறார் நீதி (குழந்தைகளின் பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு) சட்டம், 2015 நடைமுறைக்கு வந்து ஒரு தசாப்தம் கடந்துள்ளது, மாற்றம் அமைப்பை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் சிறார் நீதி நிலப்பரப்பை மாற்றியது. டிசம்பர் 2025-ல் நாடாளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட தனியார் உறுப்பினர் மசோதா, குறைந்தபட்சம் ஏழு ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை அல்லது அதற்கு மேல் விதிக்கக்கூடிய கொடூரமான குற்றங்களில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட குழந்தைகளுக்கான வயது வரம்பை 16-லிருந்து 14 ஆண்டுகளாகக் குறைக்க சட்டத்தை திருத்த முயல்கிறது. இது நிறைவேற்றப்பட்டால், 14 முதல் 15 வயதுடையோர் பெரியவர்களுக்கான குற்றவியல் விசாரணை செயல்முறைகள் மற்றும் சிறைக்கு சாத்தியமான வெளிப்பாட்டை அனுமதிக்கும், பராமரிப்பு, மறுவாழ்வு மற்றும் மறு ஒருங்கிணைப்பு கொள்கைகளை மேலும் அரித்து பழிவாங்கலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும். இந்திய சிறார் நீதி அமைப்பு குழந்தைகள் பெரியவர்களிலிருந்து வளர்ச்சி ரீதியாக வேறுபட்டவர்கள் என்றும் பொருத்தமான தலையீடுகள் மூலம் சீர்திருத்தத்திற்கு ஏற்றவர்கள் என்ற தத்துவத்தின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.
தற்போதைய மாற்றம் அமைப்பின் கீழ், கொடூரமான குற்றங்களில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட 16 முதல் 18 வயதுடையோர் மனத்திறன் மற்றும் விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன் அடிப்படையில் பெரியவர்களாக விசாரிக்கப்பட வேண்டுமா என்பதை தீர்மானிக்க சிறார் நீதி வாரியத்தால் ஆரம்ப மதிப்பீட்டிற்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள்.
2012 டெல்லி கூட்டு பலாத்காரம் வழக்கிற்குப் பிறகு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட இந்த மாற்றம் அனுபவ சான்றுகளாலோ அல்லது உள்நாட்டு மற்றும் சர்வதேச சிறார் நீதி தரநிலைகளுக்கு முரணானது என்று கண்டறிந்த நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவாலோ ஆதரிக்கப்படவில்லை.
மாற்றம் அமைப்பு தன்னிச்சை, நடைமுறை சிக்கலான தன்மை மற்றும் குழப்பத்துடன் நிறைந்துள்ளது என்ற சான்றுகள் இப்போது வெளிப்படுகின்றன, வளர்ச்சி நிலைகள் மற்றும் வாழ்ந்த சூழ்நிலைகளிலிருந்து கவனத்தை குற்றத்தின் சுருக்கமான கருத்துக்கு நோக்கி மாற்றுகிறது.
ஒரு குழந்தைக்கு குற்றம் செய்வதற்கான பெரியவர் நிலை திறன்கள் உள்ளதா அல்லது குற்றம் சாட்டப்பட்ட குற்றத்தின் போது அவர்களின் மனத்திறனை பின்னோக்கி துல்லியமாக மதிப்பிட முடியுமா என்பதை தீர்மானிக்க விஞ்ஞான ரீதியாக சரிபார்க்கப்பட்ட கருவிகள் எதுவும் இல்லை.
மதிப்பீடுகள் வளர்ச்சி திறனுடன் குறைந்த தொடர்புடைய கருத்தில் திரும்பியுள்ளன, குழந்தைக்கு செயல் தவறு என்று தெரியுமா, கைது செய்யும்போது பயமாக தோன்றினார்களா, அல்லது அவர்களின் செயல்களின் சாத்தியமான விளைவுகளை விவரிக்க முடியுமா என்பது போன்றவை.
தேசிய குற்றப்பதிவு ஆணைய புள்ளிவிவரங்களின்படி, 2023-ல், சட்டத்துடன் முரண்படும் குழந்தைகளுக்கு எதிராக 31,365 வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டன, இது அந்த ஆண்டு தேசிய அளவில் பதிவான அனைத்து குற்றங்களில் வெறும் 0.5% ஆகும்.
2023-ல் கைது செய்யப்பட்ட 40,036 குழந்தைகளில், 31,610 பேர் அடங்கிய 79% பேர் 16 முதல் 18 வயதுக்கு இடைப்பட்டவர்கள், 12 முதல் 16 வயதுக்கு இடைப்பட்டவர்கள் 8,426 குழந்தைகளை உள்ளடக்கிய மீதமுள்ள 21% மட்டுமே.
NCRB தரவு, குறிப்பாக 14 முதல் 16 வயதுக்கு இடைப்பட்ட இளைய இளம்பருவத்தினர் கடுமையான சட்ட பதில் தேவைப்படும் தீவிர குற்றங்களின் அதிகரிப்பின் பின்னணியில் உள்ள உந்து சக்தி என்ற எந்த கூற்றையும் நேரடியாக மறுக்கிறது.
இளம்பருவத்தினரை உள்ளடக்கிய பல வழக்குகள் கட்டமைப்பு பாதிப்பு மற்றும் சமத்துவமின்மைகளிலிருந்து எழுகின்றன, சட்டத்துடன் முரண்படும் பல குழந்தைகள் ஒரே நேரத்தில் பராமரிப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு தேவையான குழந்தைகளாகவும் உள்ளனர்.
நீதி அமைப்புடனான அவர்களின் தொடர்பு பெரும்பாலும் உள்ளார்ந்த குற்றவியல் தன்மையை விட பூர்த்தி செய்யப்படாத நல்வாழ்வு கடமைகளை பிரதிபலிக்கிறது, தண்டனை அணுகுமுறைகளை அடிப்படையில் தவறான வழிநடத்துவதாகவும் சமூக பாதுகாப்பு இலக்குகளுக்கு எதிர்மறையாகவும் ஆக்குகிறது.
பெரியவர்களுக்கான குற்றவியல் செயல்முறைகளுக்கு வெளிப்படுவது குழந்தைகளுக்கு தடைபட்ட கல்வி, தடைபட்ட அறிவாற்றல் வளர்ச்சி, குற்றவியல் நடவடிக்கைகளிலிருந்து களங்கம், மற்றும் நீடித்த நீதி அமைப்பு ஈடுபாட்டிலிருந்து நீடித்த உளவியல் அழுத்தம் உள்ளிட்ட தீவிர விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.
சட்டரீதியான பாதுகாப்புகளுக்கு மாறாக குழந்தைகள் இன்னும் காவல் நிலையங்களில் சட்டவிரோதமாக தடுத்து வைக்கப்படுகிறார்கள் மற்றும் பெரியவர்களுக்கான சிறைகளில் வைக்கப்படுகிறார்கள் என்று சான்றுகள் குறிக்கின்றன, வயது வரம்புகளைக் குறைப்பதை விட பொறுப்புக்கூறல் தேவைப்படும் முறையான தோல்விகளை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
ஒரே மாதிரியாக நிலைநிறுத்தப்பட்ட குழந்தைகள் தனிப்பட்ட சூழ்நிலைகள், மதிப்பீட்டு செயல்முறைகள் மற்றும் அகநிலை JJB முடிவுகளின் விளைவாக அவர்களின் உண்மையான நடத்தையை விட கடுமையாக வேறுபட்ட விளைவுகளை எதிர்கொள்கிறார்கள், பாகுபாடான விளைவுகளை உருவாக்குகிறது.
பாதுகாப்பை திரும்பப்பெறுவதில் அல்ல, ஆரம்ப தலையீட்டு வழிமுறைகள் மூலம் தீங்கு ஏற்படுவதற்கு முன்பு குழந்தைகளை ஆதரிக்க வேண்டிய நிறுவனங்கள் மற்றும் சமூகங்களை வலுப்படுத்துவதில் முதலீடு செய்வதில் பதில் உள்ளது.
குடும்ப ஆதரவு அமைப்புகள், கல்வி அணுகல், மனநல சேவைகள் மற்றும் சிறார் குற்றங்களின் அடிப்படை காரணங்களை நிவர்த்தி செய்யும் முறையான மாற்றங்களை வலுப்படுத்துவது குழந்தை நலன் மற்றும் பொதுப் பாதுகாப்பு இரண்டையும் மிகவும் திறம்பட பணியாற்றும்.
குழந்தைகளை பெரியவர்களாக விசாரிப்பதற்கான வயது வரம்பைக் குறைக்கும் திட்டம் மறுவாழ்வை விட பழிவாங்கலுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் அடிப்படையில் குறைபாடுள்ள அணுகுமுறையை குறிக்கிறது. இளம்பருவத்திற்கும் முதிர்ச்சிக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை மங்கலாக்கும் சட்டமன்ற முயற்சிகள் சிறந்த நலன்கள் மற்றும் சட்டத்தின் முன் சமத்துவம் உள்ளிட்ட அடிப்படை குழந்தை உரிமைகள் கொள்கைகளை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகின்றன. மாற்றம் வழிமுறையை 14 வயது குழந்தைகளுக்கு விரிவுபடுத்துவது குழந்தைப் பருவத்தின் முந்தைய மற்றும் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய கட்டத்தில் தன்னிச்சையை நிறுவனமயமாக்கும் அபாயம் உள்ளது. சட்டத்துடன் முரண்படும் குழந்தைகளின் கடுமையான சிகிச்சைக்கான நியாயமாக முறையான தோல்விகளை மறுவடிவமைப்பது பிரச்சினையை தீர்க்காது, மாறாக அதன் விளைவுகளை தாங்குவதற்கு குறைந்த திறன் கொண்டவர்களுக்கு மாற்றுகிறது. கவனம் குழந்தையை சரிசெய்வதிலிருந்து தடுப்பு தலையீடுகள் மற்றும் நிறுவன வலுப்படுத்தல் மூலம் அமைப்பை சரிசெய்வதற்கு மாற வேண்டும்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
