← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · February 2025 (16-28)
The two-language policy adopted by Tamil Nadu in 1968 represents a watershed moment in India's linguistic politics and center-state relations. Amidst the implementation of the Official Languages Act and the three-language formula, Tamil Nadu took a firm stand against what it perceived as Hindi imposition, establishing a precedent that continues to influence education policy and identity politics in the state. This resistance embodied deeper concerns about regional autonomy, cultural preservation, and equitable treatment of non-Hindi speaking populations within the federal framework.
The controversy emerged in early 1968 when Parliament adopted the Official Languages (Amendment) Act and Resolution mandating the three-language formula in all states.
This triggered widespread student protests in Madras (now Chennai), compelling the DMK government under C.N. Annadurai to close educational institutions.
On January 26, 1968, the Madras Assembly passed a historic resolution rejecting the three-language formula and establishing Tamil and English as the only languages of instruction.
The resolution explicitly stated that enforcing the three-language formula aimed to "force Hindi on the people of non-Hindi regions" with the "ultimate object of making only Hindi the sole Official Language."
Regional equality: Tamil Nadu contended that adopting one regional language as the official language would result in domination by one region over others.
Disproportionate burden: The resolution argued that the three-language formula placed "new burdens" on non-Hindi speaking populations, creating an inherent disadvantage.
Cultural protection: The policy reflected fears that linguistic imposition threatened Tamil cultural identity and heritage.
Practical considerations: Annadurai questioned why sacrifices for national unity should primarily come from non-Hindi speaking states, pointing to examples like Canada where bilingualism functioned without a forced link language.
Tamil Nadu's two-language policy represents more than a mere educational stance—it embodies a fundamental assertion of regional identity within India's diverse federal structure. By rejecting what it perceived as linguistic hegemony, the state established a precedent for balancing national integration with cultural autonomy. This historical position continues to influence contemporary debates on language policy, illustrating the complex interplay between national unity and regional diversity in India's multilingual democracy.
1968ல் தமிழ்நாடு ஏற்றுக்கொண்ட இரு-மொழிக் கொள்கை இந்தியாவின் மொழி அரசியலில் மற்றும் மத்திய-மாநில உறவுகளில் ஒரு முக்கிய திருப்புமுனையாக விளங்குகிறது. அதிகாரப்பூர்வ மொழிகள் சட்டம் மற்றும் முன்று-மொழி சூத்திரத்தின் அமலாக்கத்தின் மத்தியில், தமிழ்நாடு இந்தி திணிப்பு என்று கருதியதற்கு எதிராக உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. இந்த எதிர்ப்பு மாநிலத்தின் கல்விக் கொள்கை மற்றும் அடையாள அரசியலை தொடர்ந்து பாதிக்கும் ஒரு முன்னுதாரணத்தை நிறுவியது. இந்த எதிர்ப்பு கூட்டாட்சி கட்டமைப்பில் பிராந்திய சுயாட்சி, கலாச்சார பாதுகாப்பு, மற்றும் இந்தி பேசாத மக்களின் சமத்துவ நடத்தை பற்றிய ஆழமான கவலைகளை உள்ளடக்கியதாக இருந்தது.
இந்த சர்ச்சை 1968 ஆரம்பத்தில் நாடாளுமன்றம் அதிகாரப்பூர்வ மொழிகள் (திருத்த) சட்டம் மற்றும் அனைத்து மாநிலங்களிலும் முன்று-மொழி சூத்திரத்தை கட்டாயப்படுத்தும் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொண்டபோது எழுந்தது.
இது மெட்ராஸில் (இப்போது சென்னை) மாணவர்களின் பரவலான போராட்டங்களை தூண்டியது, இது சி.என். அண்ணாதுரை தலைமையிலான திமுக அரசை கல்வி நிறுவனங்களை மூட வைத்தது.
ஜனவரி 26, 1968 அன்று, மெட்ராஸ் சட்டமன்றம் முன்று-மொழி சூத்திரத்தை நிராகரித்து தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலம் மட்டுமே கற்பித்தல் மொழிகளாக வரலாற்று சிறப்புமிக்க தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது.
முன்று-மொழி சூத்திரத்தை அமல்படுத்துவது "இந்தி அல்லாத பிராந்தியங்களின் மக்கள் மீது இந்தியை திணிக்க" மற்றும் "இந்தியை மட்டுமே ஒரே அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக ஆக்குவதே இறுதி நோக்கம்" என்று அந்த தீர்மானம் வெளிப்படையாக குறிப்பிட்டது.
பிராந்திய சமத்துவம்: ஒரு பிராந்திய மொழியை அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக ஏற்றுக்கொள்வது மற்ற பிராந்தியங்களை ஒரு பிராந்தியம் ஆதிக்கம் செலுத்துவதற்கு வழிவகுக்கும் என்று தமிழ்நாடு வாதிட்டது.
விகிதாசாரமற்ற சுமை: முன்று-மொழி சூத்திரம் இந்தி பேசாத மக்கள் மீது "புதிய சுமைகளை" சுமத்தி, இயல்பான சமனின்மையை உருவாக்குகிறது என்று தீர்மானம் வாதிட்டது.
கலாச்சார பாதுகாப்பு: இந்த கொள்கை மொழி திணிப்பு தமிழ் கலாச்சார அடையாளம் மற்றும் பாரம்பரியத்திற்கு அச்சுறுத்தல் என்ற அச்சங்களை பிரதிபலித்தது.
நடைமுறை கருத்துகள்: கட்டாய இணைப்பு மொழி இல்லாமல் இருமொழி கொள்கை செயல்படும் கனடா போன்ற உதாரணங்களைச் சுட்டிக்காட்டி, தேசிய ஒற்றுமைக்கான தியாகங்கள் ஏன் முக்கியமாக இந்தி பேசாத மாநிலங்களிலிருந்து வர வேண்டும் என்று அண்ணாதுரை கேள்வி எழுப்பினார்.
தமிழ்நாட்டின் இரு-மொழிக் கொள்கை வெறும் கல்வி நிலைப்பாட்டை விட அதிகமானது—இது இந்தியாவின் பன்முக கூட்டாட்சி அமைப்பில் பிராந்திய அடையாளத்தின் அடிப்படை உறுதிப்பாட்டை உள்ளடக்கியது. மொழி ஆதிக்கம் என்று அது உணர்ந்ததை நிராகரிப்பதன் மூலம், மாநிலம் கலாச்சார சுயாட்சியுடன் தேசிய ஒருங்கிணைப்பை சமநிலைப்படுத்துவதற்கான ஒரு முன்னுதாரணத்தை நிறுவியது. இந்த வரலாற்று நிலைப்பாடு தொடர்ந்து சமகால மொழிக் கொள்கை விவாதங்களை பாதிக்கிறது, இது இந்தியாவின் பல்மொழி ஜனநாயகத்தில் தேசிய ஒற்றுமை மற்றும் பிராந்திய பன்முகத்தன்மை இடையேயான சிக்கலான தொடர்பை விளக்குகிறது.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
