← CA Articles · Mains CA archive · Answer Writing (Q&A) · February 2025 (1-15)
The Western Ghats, known as the Sahyadri or "benevolent mountains," form a critical ecological backbone stretching along India's western coast across six states: Gujarat, Maharashtra, Goa, Karnataka, Kerala, and Tamil Nadu. Recognized globally as one of the world's most biodiverse hotspots, this ancient mountain range serves as a living laboratory of evolution, a water tower for peninsular India, and a cultural homeland for numerous indigenous communities. However, this fragile ecosystem stands at a precarious crossroads today, facing unprecedented pressures from climate change, deforestation, unsustainable development, and displacement of traditional communities. The narrative of the Western Ghats has evolved from one of pristine natural beauty to that of a contested landscape where ecological conservation, economic development, and social justice imperatives often collide. Understanding these complex dynamics and formulating inclusive governance approaches is essential for ensuring this ecological treasure continues to sustain both nature and human wellbeing for generations to come.
The Western Ghats harbor exceptional biodiversity with over 7,402 species of flowering plants, 1,814 species of non-flowering plants, 139 mammal species, 508 bird species, and 179 amphibian species, with remarkable levels of endemism - species found nowhere else on Earth.
Acting as a critical water tower, the region influences the hydrology of peninsular India, with numerous river systems originating from these mountains that provide water security to millions of people across multiple states.
The unique microclimates created by varying elevations and exposure to monsoon winds have created specialized ecological niches that support rare and endangered species like the lion-tailed macaque, Nilgiri tahr, and Malabar grey hornbill.
Climate change has begun manifesting through altered rainfall patterns, with areas experiencing either intensified precipitation leading to devastating floods and landslides or extended dry periods affecting agricultural productivity and forest health.
As documented in B. Viju's "Flood and Fury: Ecological Devastation in the Western Ghats," rampant quarrying, deforestation, illegal mining, and poorly planned construction projects have destabilized the fragile ecosystem, directly connecting these activities to increased occurrences of landslides, floods, and soil erosion.
The fragmentation of habitats through infrastructure development, agricultural expansion, and urbanization has disrupted wildlife corridors and ecological connectivity, threatened the long-term viability of animal populations and increased human-wildlife conflicts.
For centuries, the Western Ghats have been home to diverse indigenous communities who have developed sustainable livelihood practices and cultural traditions intimately connected to the forest ecosystem.
As portrayed in Narayan's "Kocharethi: The Araya Woman," many tribal communities face exploitation and marginalization as industrial development, moneylenders, and land grabbers encroach on their ancestral territories, pushing them into deeper poverty and displacement.
Traditional ecological knowledge systems that have evolved over generations offer invaluable insights for sustainable management of natural resources, yet these knowledge systems are rapidly disappearing as younger generations migrate to urban areas in search of economic opportunities.
The spiritual and cultural significance of the landscape is reflected in numerous local deities, rituals, and festivals tied to agricultural cycles and natural phenomena, demonstrating the deep inter-personal relationship between humans and nature as highlighted in Kuvempu's "Malegalalli Madumagalu."
Indigenous communities often serve as frontline defenders of forest ecosystems, yet their role in conservation efforts remains inadequately recognized and supported within formal conservation frameworks.
The persistence of colonial-era forest policies that prioritize state control over forest resources has often resulted in the criminalization of traditional forest-dependent livelihoods, creating conflicts between forest departments and local communities.
The implementation of the Gadgil Committee and Kasturirangan Committee reports on the Western Ghats has been politically contentious, highlighting the challenges of balancing ecological conservation with development aspirations and local livelihoods.
Inter-state coordination remains a significant challenge for cohesive conservation planning, as the Western Ghats span six states with varying political priorities, institutional capacities, and regulatory frameworks.
Protected area management often follows a top-down, exclusionary approach that alienates local communities rather than engaging them as partners in conservation, creating resistance rather than cooperation.
Climate change adaptation planning for the Western Ghats requires cross-sectoral coordination between water resources, agriculture, forestry, and disaster management agencies—a level of integration that current institutional arrangements struggle to facilitate.
Environmental impact assessments for development projects in the region frequently suffer from methodological weaknesses, lack of transparency, limited public participation, and inadequate consideration of cumulative impacts.
The implementation of Forest Rights Act provisions recognizing community forest rights has been uneven across states, impeding opportunities for community-based conservation models.
The Western Ghats stand as a powerful metaphor for India's broader development dilemma—how to balance ecological conservation with social justice and economic progress. The region's future cannot be secured through exclusionary conservation that displaces traditional communities, nor through unregulated development that undermines the very ecological foundations upon which sustainable prosperity depends. Instead, a middle path is required—one that recognizes the Western Ghats as not merely a landscape but, as contemporary writers have emphasized, "a living archive of culture, memory, and resilience." This approach demands governance models that integrate scientific insights with traditional knowledge, reconcile competing interests through inclusive deliberation, and distribute the benefits and responsibilities of conservation equitably. The challenge of preserving the Western Ghats is ultimately about more than protecting biodiversity; it is about redefining our relationship with nature in ways that honor interdependence, respect traditional wisdom, and sustain both ecological and human wellbeing for generations to come.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகள், சஹ்யாத்ரி அல்லது "நன்மைபயக்கும் மலைகள்" என அழைக்கப்படுகின்றன, இவை குஜராத், மகாராஷ்டிரா, கோவா, கர்நாடகா, கேரளா மற்றும் தமிழ்நாடு ஆகிய ஆறு மாநிலங்களில் இந்தியாவின் மேற்கு கடற்கரையோரம் நீண்டு முக்கியமான சூழலியல் முதுகெலும்பாக அமைந்துள்ளன. உலகின் மிகவும் பல்லுயிர் கொண்ட உயிர்ப்புள்ளிகளில் ஒன்றாக உலகளவில் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள இந்த பழமையான மலைத்தொடர், பரிணாம வளர்ச்சியின் உயிருள்ள ஆய்வகமாகவும், தீபகற்ப இந்தியாவின் நீர் கோபுரமாகவும், பல்வேறு பழங்குடி சமூகங்களின் கலாச்சாரப் பிறப்பிடமாகவும் செயல்படுகிறது. இருப்பினும், இந்த பாதிக்கப்படக்கூடிய சுற்றுச்சூழல் அமைப்பு இன்று ஒரு ஆபத்தான சந்திப்பில் நிற்கிறது, காலநிலை மாற்றம், காடழிப்பு, நிலையற்ற வளர்ச்சி மற்றும் பாரம்பரிய சமூகங்களின் இடப்பெயர்வு போன்ற முன்னெப்போதும் இல்லாத அழுத்தங்களை எதிர்கொள்கிறது. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் கதை, தூய்மையான இயற்கை அழகிலிருந்து சூழலியல் பாதுகாப்பு, பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் சமூக நீதி கட்டாயங்கள் அடிக்கடி மோதும் சர்ச்சைக்குரிய நிலப்பரப்பாக மாறியுள்ளது. இந்த சிக்கலான இயக்கவியல்களைப் புரிந்துகொள்வதும், உள்ளடக்கிய ஆளுமை அணுகுமுறைகளை உருவாக்குவதும் இந்த சூழலியல் செல்வம் இயற்கை மற்றும் மனித நலனை வரும் தலைமுறைகளுக்கும் தொடர்ந்து ஆதரிப்பதை உறுதி செய்வதற்கு அவசியமாகும்.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகள் 7,402க்கும் அதிகமான பூக்கும் தாவர இனங்கள், 1,814 பூக்காத தாவர இனங்கள், 139 பாலூட்டி இனங்கள், 508 பறவை இனங்கள் மற்றும் 179 இருவாழ்வி இனங்களுடன் தனித்துவமான பல்லுயிர் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன, இவை பூமியில் வேறு எங்கும் காணப்படாத இனங்களின் குறிப்பிடத்தக்க அளவு தனித்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன.
முக்கியமான நீர் கோபுரமாக செயல்படும் இப்பகுதி, தீபகற்ப இந்தியாவின் நீரியலை பாதிக்கிறது, இந்த மலைகளில் இருந்து தோன்றும் பல நதி அமைப்புகள் பல மாநிலங்களில் உள்ள மில்லியன் கணக்கான மக்களுக்கு நீர் பாதுகாப்பை வழங்குகின்றன.
மாறுபட்ட உயரங்கள் மற்றும் பருவக்காற்றுகளுக்கு வெளிப்படுவதால் உருவாக்கப்பட்ட தனித்துவமான நுண்ணிய காலநிலைகள், சிங்கவால் குரங்கு, நீலகிரி தார், மற்றும் மலபார் சாம்பல் ஹார்ன்பில் போன்ற அரிய மற்றும் அழிந்துவரும் இனங்களை ஆதரிக்கும் சிறப்பான சூழலியல் அமைவிடங்களை உருவாக்கியுள்ளன.
காலநிலை மாற்றம் மாறுபட்ட மழைப்பொழிவு முறைகள் மூலம் வெளிப்படத் தொடங்கியுள்ளது, அதீத மழைப்பொழிவு காரணமாக பேரழிவு வெள்ளம் மற்றும் நிலச்சரிவுகளை ஏற்படுத்தும் பகுதிகள் அல்லது விவசாய உற்பத்தித்திறன் மற்றும் காடுகளின் ஆரோக்கியத்தை பாதிக்கும் நீண்ட வறண்ட காலங்களை அனுபவிக்கின்றன.
B. விஜுவின் "வெள்ளம் மற்றும் சீற்றம்: மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளில் சூழலியல் அழிவு" என்ற நூலில் ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளபடி, கட்டுப்பாடற்ற கல்குவாரி, காடழிப்பு, சட்டவிரோத சுரங்கம், மற்றும் முறையற்ற திட்டமிடப்பட்ட கட்டுமானத் திட்டங்கள் பாதிக்கப்படக்கூடிய சுற்றுச்சூழல் அமைப்பை நிலைகுலையச் செய்துள்ளன, இந்த செயல்பாடுகள் நிலச்சரிவுகள், வெள்ளங்கள் மற்றும் மண் அரிப்பு அதிகரிப்புடன் நேரடியாக தொடர்புடையவை.
உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு, விவசாய விரிவாக்கம் மற்றும் நகரமயமாக்கல் மூலம் வாழ்விடங்களின் துண்டுபடுதல் வனவிலங்கு வழித்தடங்கள் மற்றும் சூழலியல் இணைப்பை குலைத்துள்ளது, விலங்கு மக்கள்தொகையின் நீண்ட கால நடைமுறைச்சாத்தியத்தை அச்சுறுத்தி, மனித-வனவிலங்கு மோதல்களை அதிகரித்துள்ளது.
நூற்றாண்டுகளாக, மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகள் காடு சுற்றுச்சூழல் அமைப்புடன் நெருக்கமாக தொடர்புடைய நிலையான வாழ்வாதார நடைமுறைகள் மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியங்களை உருவாக்கிய பல்வேறு பழங்குடி சமூகங்களின் இருப்பிடமாக இருந்து வந்துள்ளன.
நாராயணின் "கொச்சரெத்தி: அராயா பெண்" நாவலில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, தொழில்துறை வளர்ச்சி, கடன் வழங்குனர்கள் மற்றும் நில ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் அவர்களின் முன்னோர்களின் பகுதிகளை ஆக்கிரமிக்கும்போது, பல பழங்குடி சமூகங்கள் சுரண்டல் மற்றும் ஓரங்கட்டப்படுதலை எதிர்கொள்கின்றன, அவர்களை ஆழமான வறுமை மற்றும் இடப்பெயர்வுக்குத் தள்ளுகின்றன.
தலைமுறைகளாக பரிணாமம் அடைந்த பாரம்பரிய சூழலியல் அறிவு அமைப்புகள் இயற்கை வளங்களின் நிலையான மேலாண்மைக்கு அரிய பார்வைகளை வழங்குகின்றன, ஆனால் இளைய தலைமுறையினர் பொருளாதார வாய்ப்புகளைத் தேடி நகர்ப்புறங்களுக்கு இடம்பெயர்வதால் இந்த அறிவு அமைப்புகள் வேகமாக மறைந்து வருகின்றன.
நிலப்பரப்பின் ஆன்மீக மற்றும் கலாச்சார முக்கியத்துவம் பல உள்ளூர் தெய்வங்கள், சடங்குகள் மற்றும் விவசாய சுழற்சிகள் மற்றும் இயற்கை நிகழ்வுகளுடன் தொடர்புடைய விழாக்களில் பிரதிபலிக்கிறது, குவேம்புவின் "மலகாலலி மடுமகாலு"வில் சிறப்பாக எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளபடி மனிதர்களுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையேயான ஆழமான உறவை காட்டுகிறது.
பழங்குடி சமூகங்கள் பெரும்பாலும் காடு சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளின் முன்னணி பாதுகாவலர்களாக செயல்படுகின்றன, ஆனாலும் முறையான பாதுகாப்பு கட்டமைப்புகளுக்குள் பாதுகாப்பு முயற்சிகளில் அவர்களின் பங்கு போதுமான அளவு அங்கீகரிக்கப்படவில்லை மற்றும் ஆதரிக்கப்படவில்லை.
காடு வளங்கள் மீது அரசு கட்டுப்பாட்டிற்கு முன்னுரிமை அளிக்கும் காலனித்துவ காலத்து காடு கொள்கைகளின் தொடர்ச்சி பெரும்பாலும் பாரம்பரிய காடு சார்ந்த வாழ்வாதாரங்களை குற்றவியலாக்குவதற்கு வழிவகுத்துள்ளது, வனத்துறைகளுக்கும் உள்ளூர் சமூகங்களுக்கும் இடையே மோதல்களை உருவாக்குகிறது.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகள் குறித்த காட்கில் குழு மற்றும் கஸ்தூரிரங்கன் குழு அறிக்கைகளின் செயல்பாடு அரசியல் ரீதியாக சர்ச்சைக்குரியதாக இருந்தது, சூழலியல் பாதுகாப்பை வளர்ச்சி ஆர்வங்கள் மற்றும் உள்ளூர் வாழ்வாதாரங்களுடன் சமநிலைப்படுத்துவதில் உள்ள சவால்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகள் மாறுபட்ட அரசியல் முன்னுரிமைகள், நிறுவன திறன்கள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகளைக் கொண்ட ஆறு மாநிலங்களைக் கொண்டிருப்பதால், ஒத்திசைவான பாதுகாப்புத் திட்டமிடலுக்கு மாநிலங்களுக்கிடையேயான ஒருங்கிணைப்பு ஒரு முக்கியமான சவாலாக உள்ளது.
பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதி மேலாண்மை பெரும்பாலும் ஒரு மேலிருந்து கீழ், விலக்கும் அணுகுமுறையைப் பின்பற்றுகிறது, இது உள்ளூர் சமூகங்களை பாதுகாப்பில் கூட்டாளிகளாக ஈடுபடுத்துவதற்குப் பதிலாக அவர்களை அந்நியநேரடி மருத்துவ மற்றும் மருத்துவம் சாராத செலவுகள் இரண்டையும் உள்ளடக்கிய, எளிமையான விண்ணப்ப செயல்முறை மற்றும் விரைவான வழங்கல் பொறிமுறையுடன் ஒரு தேசிய புற்றுநோய் நிதி உதவித் திட்டத்தை உருவாக்குதல்.
அணுகல் மற்றும் தரத்தில் பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைக்க தரப்படுத்தப்பட்ட சிகிச்சை நெறிமுறைகள் மற்றும் வெளிப்படையான விலையுடன் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் விரிவான புற்றுநோய் சிகிச்சை மையங்களை நிறுவுதல்.
புற்றுநோய் நோய் கண்டறிதல், சிகிச்சை மற்றும் தொடர் கவனிப்புக்கான விரிவான வெளிநோயாளி கவரேஜைக் கொண்ட கட்டாய உலகளாவிய சுகாதார காப்பீட்டைச் செயல்படுத்துதல்.
அரசாங்க திட்டங்கள், லாப நோக்கற்ற நிறுவனங்கள் மற்றும் தொண்டு நிறுவனங்களிலிருந்து நிதி ஆதரவைப் பெற நோயாளிகளை இணைக்கும் ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட டிஜிட்டல் தளத்தை உருவாக்குதல்.
விலையுயர்ந்த இறக்குமதி செய்யப்பட்ட தொழில்நுட்பங்கள் மற்றும் மருந்துகளில் சார்பை குறைக்க உள்நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட, செலவு குறைந்த நோய் கண்டறிதல் கருவிகள் மற்றும் சிகிச்சை முறைகளுக்கான ஆராய்ச்சியில் முதலீடு செய்தல்.
இந்தியாவில் புற்றுநோய் சிகிச்சையின் நிதி நச்சுத்தன்மை பொது சுகாதார அமைப்புகள், தனியார் துறை புதுமை, லாப நோக்கற்ற தலையீடுகள் மற்றும் தொண்டு ஆதரவு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பல்முக பதிலை கோரும் ஒரு சிக்கலான சவாலை குறிக்கிறது. இந்த பிரச்சினையை நிவர்த்தி செய்ய அதிகரித்த பொது சுகாதார செலவினம் மட்டுமல்லாமல், தனியார் துறைக்கான ஒழுங்குமுறை கட்டமைப்புகள், உத்திசார் தொண்டு, மற்றும் பொது சமூகத்தால் ஆதாரப்பூர்வமான தலையீடுகளும் தேவைப்படுகின்றன. நிதி பரிசீலனைகள் சிகிச்சை முடிவுகளை அல்லது முடிவுகளை தீர்மானிக்காத ஒரு புற்றுநோய் சிகிச்சை சுற்றுச்சூழலை உருவாக்குவதே இலக்காக இருக்க வேண்டும். இந்த பல்வேறு அணுகுமுறைகளை ஒருங்கிணைத்து பங்குதாரர்களிடையே ஒத்துழைப்பை வளர்ப்பதன் மூலம், இந்தியா அவர்களின் பொருளாதார நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல் அனைத்து குடிமக்களுக்கும் தரமான புற்றுநோய் சிகிச்சை கிடைக்கும் ஒரு எதிர்காலத்தை நோக்கி பணியாற்ற முடியும், இதன் மூலம் தற்போது மில்லியன் கணக்கான குடும்பங்களுக்கு புற்றுநோய் கண்டறிதலுடன் தொடர்புடைய நிதி அழிவு சுழற்சியை முறித்து எறியலாம்.
Reading a model answer is step one - writing your own against the clock is what actually builds Mains marks. ArivArk's bilingual test series turns every current-affairs update into scored practice: scheduled tests in Tamil and English, a video explanation for every paper and an honest rank list.
